جولای 2006 بود که رژیم صهیونیستی با دستاویز قراردادن بهانه ای واهی، تهاجم گسترده ای را علیه لبنان از زمین، دریا و هوا آغاز کرد. این جنگ که به جنگ 33 روزه مشهور است در بین لبنانی ها (جنگ تموز) نامیده میشود.

علل آغاز تجاوز از سوی رژیم صهیونیستی

این تجاوز به ظاهر با هدف آزادسازی دو نظامی رژیم صهیونیستی صورت گرفت اما طبق گزارش معروف به (وینوگراد)، رژیم صهیونیستی از ماه ها قبل طرح و برنامه حمله را چیده و خود را برای جنگ آماده کرده بود. شدت حملات این رژیم نیز نشانگر طرح و برنامه آماده و مدون برای ضربه زدن به مواضع نیروهای مقاومت بود و این طور نبود که این تصمیم در مدت زمان کوتاهی اتخاذ شده باشد. در این نبرد ارتش اسرائیل که به نظر خود دست برتر را داشت گمان می کرد با تهاجمی همه جانبه خواهد توانست طومار حزب الله و مقاومت را درهم پیچد.

تحولات مهم در طی جنگ سی وسه روزه

سیدحسن نصرالله، دبیركل حزب الله چند ماه قبل از آغاز تجاوز رژیم صهیونیستی در واکنش به پاسخ گستاخانه مسئولان رژیم صهیونیستی به درخواست آزادی اسرای باقی مانده بر مبنای توافق دوجانبه ای كه با وساطت آلمان به امضاء رسیده بود اعلام كرد كه ما به زودی سمیر قنطار (اسیر لبنانی كه از سال 1360 در زندان های صهیونیست بود) را در بیروت دیدار خواهیم كرد. عملیات نیروهای حزب الله در نوار مرزی به انهدام سه دستگاه تانك و نفربر اسرائیلی، كشته شدن 12 نفر از نظامیان صهیونیست و اسارت سه تن منجر شد كه یکی از آن ها توانست فرار کند.

رژیم صهیونیستی كه برنامه داشت در اواخر سپتامبر 2006 براساس (نقشه جامع) علیه حزب الله را آغاز اقدام کند ناچار به واكنش سریع شد. رژیم صهیونیستی با این تصور نبرد را آغاز کرد که خواهد توانست در همان ساعات اولیه نیروهای مقاومت را زمین گیر کند اما با پایان روز چهارم مقامات این رژیم اعلام کردند که کار با بمباران هوایی پیش نمی رود.

با آشکارشدن نشانه های شکست در نبرد هوایی و دریایی، اسرائیلی ها به فکر استفاده گسترده از نیروی زمینی افتادند تا شکست های خود در عرصه های دیگر را شاید بتوانند از این طریق جبران کنند. نظامیان آمریكایی برای فرافکنی شكست هوایی و دریایی رژیم صهیونیستی اعلام كردند: سرنوشت این جنگ در روی زمین تعیین می شود.

از هفته دوم عملیات نیروهای زمینی رژیم صهیونیستی آن ها فقط توانسته بودند یک تپه را در مجاورت روستای مارون الراس اشغال کنند. رژیم صهیونیستی تبلیغات فراوانی برای اشغال یک روستا با 30 هزار نیرو انجام می داد با این حال سه روز بعد از آن، نیروهای مقاومت حزب الله آنان را وادار كرد به آن سوی مرز بگریزند. آن ها به هرجایی که حمله کردند با شکست مفتضحانه ای روبرو شده و مجبور به عقب نشینی می شدند. شکست های پی در پی در حدی بود که یکی از فرماندهان رژیم صهیونیستی در پاسخ به سؤال خبرنگاری در مورد علت شکست های اسرائیل از چریک های حزب الله، ابهت حزب الله و ترس سربازارن خود را این گونه توصیف کرد: ما با اشباح در حال جنگیم.

در همان روزهای اول ارتش رژیم صهیونیستی تمایل داشت پایان جنگ را اعلام كند ولی ایده آمریکایی ها این بود که این رژیم اول موفقیتی کسب کند و پس از آن به آتش بس روی بیاورد، از این رو با اصرار آمریکایی ها جنگ ادامه پیدا كرد ولی در نهایت آمریكا نیز تسلیم شد و مهر پایان این حمله ناکام را با تصویب قطعنامه 1701 شورای امنیت کوبید.

دستاوردهای نبرد 33 روزه برای حزب الله لبنان

رژیم صهیونیستی اهدافی را برای این نبرد تعریف کرده بود که در تحقق آن ها ناموفق بود. علاوه بر اینکه دو نظامی صهیونیست که به اسارت نیروهای مقاومت درآمده بودند آزاد نشدند، این رژیم اهداف کلان تری مانند تخریب زیرساخت های موشکی حزب الله و نابودی مقاومت لبنان را مدنظر داشت که در عمل هیچ کدام محقق نشدند.

این پیروزی حزب الله را به نمادی برای مقاومت در منطقه تبدیل و این خودباوری را در بین دیگر ملت های منطقه ایجاد کرد که با مقاومت می توان بر این رژیم پوشالی غالب شد. رژیم صهیونیستی که در نبردهایش همواره سعی می کرد جنگ به سرزمین های اشغالی کشانده نشود در این جنگ غافلگیر شد و نیروهای مقاومت توانستند با هدف قرار دادن عمق خاک فلسطین، رهبران رژیم صهیونیستی را غافلگیر کنند. درگیر شدن شهروندان این رژیم در این نبرد، امنیت آنها را به صورت زیربنایی زیر سؤال برد و ثبات امنیتی مناطق اشغالی با مشکل مواجه شد، تا جایی که که این مسئله مهاجرت معکوس را به دنبال داشت.

این نبرد پرستیژ و موقعیت حزب الله لبنان را چه در عرصه داخلی و چه منطقه ای به شکل بی سابقه ای ارتقا داد. به نحوی که براساس نظرسنجی های صورت گرفته سیدحسن نصرالله، دبیرکل این جنبش محبوب ترین شخصیت جهان عرب در بین مردم منطقه می باشد. همچنین علمای سنی مذهب الازهر از حزب الله حمایت نموده و گروه هایی همچون اخوان المسلمین مصر برای اعزام نیرو به لبنان اعلام آمادگی کردند.

در سطح جهانی هم با انعکاس اقدامات وحشیانه و غیرانسانی رژیم صهیونیستی، احساسات ضداسرائیلی گسترش بی سابقه ای یافت و راهپیمایی های ضدجنگ در سراسر جهان وجهه تصنعی این رژیم را بیش از پیش تخریب کرد. این جنگ همچنین روند دیپلماتیک رژیم صهیونیستی با دیگر کشورها را مختل کرد به نحوی که السالوادور سفارت خود را از قدس به تل آویو منتقل کرد و ونزوئلا سفیر خود را از اسرائیل فراخواند.

جمع بندی

مهم ترین دستاورد و پیروزی این نبرد برای جبهه مقاومت شکست در تابوسازی توان نظامی رژیم صهیونیستی بود چرا که تا قبل از آن مقامات این رژیم با بیان اینکه یکی از چند ارتش قدرتمند جهان را دارند ادعای برتری داشتند؛ اما با این شکست معلوم شد که دژ پولادین ادعایی آن ها قابلیت شکست دارد و نیروی ایمان و اراده از هر چیزی بالاتر است.

از آن نبرد به بعد ساکنان مناطق اشغالی روزبه روز احساس حقارت بیشتری را متحمل شدند و تلاش های دیگر برای جبران جنگ 33 روزه با شکست های پی درپی، هر چه بیشتر به فراگیر شدن این احساس دامن زد. ارتش رژیم صهیونیستی به این مسئله آگاه شده که توان فعلی حزب الله از آن سال تا به حال دچار تغییرات زیاد و عمده ای داشته و هر حمله پیش دستانه ای می تواند عواقب و تبعات جبران ناپذیری برای این رژیم داشته باشد.

مصطفی رنجبر محمدی