بربنیاد گزارش‌ها نوراحمد اسلام‌جار، والی طالبان در هرات مانع برگزاری راهپیمایی مردم علیه حمله مرگبار اخیر به شیعیان در این ولایت شده است.

به گزارش انصارپرس، این راهپیمایی قرار بود همزمان با انتقال پیکرهای قربانیان این رویداد، روز سه‌شنبه از مدرسه صادقیه تا زیارتی موسوم به میرعبدالواحد شهید برگزار شود.

به گفته منابع، والی طالبان صبح روز دوشنبه، 24 حمل شماری از علما و بزرگان جامعه شیعه را به دفتر خود فراخواند و از آن‌ها خواست تا مراسم تشییع جنازه‌ و راهپیمایی خود را لغو کنند.

در نهایت علمای شیعه تصمیم گرفتند برای جلوگیری از هر رویداد احتمالی، برنامه راهپیمایی برای انتقال پیکرهای قربانیان این رویداد را لغو کنند.

ممنوعیت راهپیمایی اعتراضی بازماندگان قربانیان شیعه در هرات توسط نوراحمد اسلام‌جار، والی طالبان، اقدامی نیست که بتوان آن را صرفاً یک تصمیم تاکتیکی برای «حفظ نظم» تلقی کرد. این اقدام در بستر الگوی تاریخی و ساختاری خشونت علیه شیعیان در افغانستان معانی عمیق‌تری دارد .

این گروه‌ها از دهه 1990 سابقه‌ای طولانی در کشتار هدفمند شیعیان به ویژه هزاره‌ها دارند.  حمله اخیر در هرات که بدون مجازات و حتی با مانع‌تراشی برای برگزاری مراسم عزاداری همراه شده، در ادامه همان زنجیره قابل تعریف است. منع راهپیمایی در حقیقت تلاشی برای عادی‌سازی این خشونت‌ها و جلوگیری از بازتولید خاطره جمعی قربانیان به شمار می‌رود.

اگرچه طالبان رسماً خود را درگیر جنگ با داعش خراسان معرفی می‌کنند، اما شواهد متعدد از همکاری تاکتیکی و ایدئولوژیک میان شاخه‌هایی از طالبان و گروه‌های تکفیری وجود دارد. بسیاری از فرماندهان طالبان پیشتر در گروه‌های القاعده و لشکر طیبه فعالیت داشته‌اند و طالبان در عمل فضای امنی برای رشد گفتمان تکفیری فراهم کرده است.

والی هرات هم با جلوگیری از تجمع شیعیان، عملاً به تروریست‌ها این پیام را می‌دهد که قربانیان شیعه «صدای اعتراض» نخواهند داشت و می‌توانند با خیال آسوده‌تری به کشتار ادامه دهند.

طالبان به طور سیستماتیک آمار تلفات حملات علیه شیعیان و هزاره‌ها را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند یا سانسور می‌کنند. در حمله اخیر هرات، ارقام رسمی منتشر شده توسط طالبان بسیار کمتر از گزارش‌های محلی است. منع راهپیمایی نیز با هدف جلوگیری از نمایش انبوه تابوت‌ها و جلب توجه رسانه‌ها به مقیاس واقعی فاجعه انجام می‌شود. این سانسور، بخشی از استراتژی «نفی جنایت» به شمار می‌رود.

افزون بر این، طالبان توانایی یا اراده لازم برای حفاظت از شیعیان را ندارند. در بسیاری موارد، حملات در فاصله اندکی از پاسگاه‌های طالبان رخ می‌دهد و عاملان به راحتی متواری می‌شوند. این وضعیت یا ناشی از نفوذ گسترده عناصر تکفیری در ساختار طالبان است یا نشان‌دهنده بی‌تفاوتی عمدی و راهبردی آن‌ها نسبت به امنیت شیعیان.

الگوی حملات طالبان و همپیمانان تکفیری آن‌ها علیه هزاره‌ها و شیعیان (هدف قرار دادن مساجد، مکاتب، محلات مسکونی و مراسم مذهبی) به همراه گفتمان صریح تکفیری که شیعیان را «واجب‌القتل» می‌داند و سرکوب اعتراضات برای جلوگیری از ثبت و ضبط جنایات، مجموعه‌ای از شواهد را تشکیل می‌دهند که ادعای وقوع «نسل‌کشی تدریجی» را تقویت می‌کند. منع راهپیمایی در هرات یکی از حلقه‌های زنجیره خاموش‌سازی صدای قربانیان این نسل‌کشی است.

به این ترتیب، اقدام والی طالبان در هرات فقط یک تصمیم امنیتی محلی نیست، بلکه حلقه دیگری در زنجیره خشونت سیستماتیک، انکار جنایت و بازتولید نفرت و نفاق فرقه‌ای علیه شیعیان به شمار می‌رود. جامعه جهانی و نهادهای ناظر بر حقوق بشر باید این رفتارها را نه به عنوان نقض نقطه‌ای حقوق بشر، بلکه به مثابه یکی از مؤلفه‌های یک پروژه هویتی مبتنی بر پاک‌سازی مذهبی تحلیل کنند. سکوت در برابر ممنوعیت عزاداری شیعیان، به معنای مشروعیت بخشیدن به منطقی است که بر اساس آن، جان شیعیان در افغانستان «ارزان» و صدای اعتراض آن‌ها «ممنوع» تلقی می‌شود. افق