دکتر سجاد عابدی/ استاد دانشگاه

فلسطین به لحاظ تاریخی، سرزمین اعراب فلسطین است. قبایل عرب کنعانی، بیش از 7000 سال قبل از میلاد، از منطقه مجاور (شبه جزیره العرب) به این سرزمین آمده و در آن سکنی گزیدند.

پیش از آن که قبایل دریای مدیترانه Palest به این منطقه بیایند و با کنعانی‏ها هم‏زیستی کنند و نام (فلسطینی) بر اهالی آن غالب گردد، قبایل عربی نظیر یبوسی‏ها و فینیقی‏ها در این سرزمین می‏زیسته‏اند. قدس قبله نخستین و حرم دوم مسلمانان و سرزمین اصلی میلیون ها آواره فلسطینی است، اما این سرزمین مقدس که در قلب جهان اسلام موقعیت دارد، از سال ۱۹۴۸ میلادی که اسرائیل ایجاد گردید، در اشغال صهیونیست ها قرار دارد.

در یک قرن گذشته همزمان با تلاش صهیونیست ها برای اشغال فلسطین، آنها ادعا کردند که خرابه های معبد سلیمان درست در زیر مسجد الاقصی واقع است، لذا پس از تاسیس اسرائیل و سپس اشغال بیت المقدس در سال ۱۹۶۷، تلاش های صهیونیست ها برای انهدام مسجدالاقصی و ساختن معبد سلیمان بر روی خرابه های آن شدت یافت. براساس این عقیده سران رژیم اسرائیل از زمان اشغال بیت المقدس، اقدامات متعددی را برای تخریب مسجد الاقصی انجام داده اند که برجسته ترین و خسارت بارترین آنها آتش زدن این مسجد مقدس در سال ۱۹۶۹ بود که این آخرین ظلم آنها نبود، هزاران سال است که فلسطین موضوع دعاوی سیاسی متعارض و وابستگی شدید مذهبی بوده است.

از آنجا که بریتانیا، قصد سیطره و چنگ‏اندازی بر منطقه عربی اطراف کانال سوئز را داشت، مصر را اشغال و یهودیان را ترغیب کرد تا ادعای بی‏اساس خود را مبنی بر داشتن حق بازگشت، به کوه کذایی (صهیون) در قدس و برپایی دولت در فلسطین، مجدداً مطرح کنند دولتی که حامی منافع بریتانیا در منطقه بوده و از کمک‏های همه جانبه این کشور برخوردار باشد. بریتانیا در همین زمینه، مشوق تئودور هرتسل (خبرنگار یهودی‏تبار اتریشی) در امر دعوت از یهودیان جهان، برای تأسیس دولت صهیونیستی در فلسطین بود و عملا نخستین کنگره صهیونیستی در شهر پازل سوئیس (۱۸۹۷ م) با حضور صدها نفر از شخصیت‏های یهودی سراسر جهان برگزار شد. در این اجلاس شرکت کنندگان موافقت کردند برای بازگرداندن یهودیان جهان به فلسطین و برپایی دولت صهیونیستی، علیه ملت و صاحبان راستین آن، تلاش کنند و در همین راستا مؤسسات مالی چندی، برای تحقق این هدف دایر کردند. به دنبال شروع جنگ اول جهانی، بریتانیا در سال ۱۹۱۷ با موافقت فرانسه، آمریکا و دیگر کشورهای غربی، بیانیه‏ای را صادر کرد و به وسیله بالفور (وزیر خارجه وقت این کشور) به روچیلد (سرمایه‏دار یهودی) قول داد: وطن قومی برای یهودیان در فلسطین ایجاد کند. این وعده به (بیانیه بالفور) موسوم شد. در سال ۱۹۱۸ (همزمان با شکست ترکیه و اشغال فلسطین به‏وسیله بریتانیا)، کشورهای یادشده تلاش کردند زمینه برپایی دولت یهودی را در فلسطین مهیا سازند. در همین رابطه ارتش انگلیس در ۱۹۴۸ پس از واگذاری مراکز و تسلیحات نظامی خود به باندهای صهیونیستی و ابقای برخی از فرماندهان در خدمت اهداف یهودیان، خاک فلسطین را ترک کرد. بن گوریون رهبر باندهای صهیونیستی، از این وضعیت سوءاستفاده کرد و تأسیس کشور (اسرائیل) در سرزمین‏های اشغالی ۱۹۴۸ را اعلام نمود.

با این همه فلسطینیان دست از مقاومت و پایداری برنداشته و همچنان به دفاع از وطن خود ادامه می دهند.