چرا حکمتیار در اولین سخنرانی خود پس از ورود به افغانستان به صورت تلویحی ایران را محکوم می کند و رسانه های شیعیان و هزاره که عموماً فارسی زبان هستند و شیعه مذهب را تهدید می نماید.

گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی که به تازگی پیمان صلحی با رهبران حکومت وحدت ملی بسته است در سخنرانی خود در لغمان که در تاریخ ۹ ثور ۱۳۹۶ صورت گرفت، ضمن صحبت دربارهٔ وضعیت رسانه های افغانستان، با اشاره تلویحی به کشور ایران گفت (آیا کسی این حق را دارد که در کشور من رسانه صوتی و تصویری داشته باشد که فرهنگ، ثقافت، مذهب، حتی زبان بیگانگان را بر ما تحمیل کند... من در همین کشورهای همسایه دولت هایی را سراغ دارم که به سنی ها حتی ساخت یک مسجد را هم اجازه نمی دهند اما در داخل کشور ما تلویزیون و رسانه های معتبر خود را دارند که زبان آن ها فارسی را تبلیغ می کنند.)
در حالی که سنی های ایران مساجد رسمی و غیررسمی زیادی در سرتاسر ایران دارند، حکومت این کشور فضای بسیار مناسب و باز و عادلانه ای را برای سنی ها و دیگر اقلیت های دینی و مذهبی این کشور فراهم کرده است. با این حال رهبر حزب اسلامی در حالی ایران را متهم به بدرفتاری با سنی ها می کند که خود ۵ سال پیش در پیام تبریکی به مناسبت عید فطر گفته بود (بزودی روزی فرا خواهد رسید که هزاره ها به هیچ کنار کشور پناه گاه نخواهد داشت. کسانی که به زور آمریکایی ها مستی می کنند باید بدانند که انتهایشان بسیار عبرت ناک می باشد و آن روز فرا خواهد رسید که افغان های مظلوم برای به دست آوردن حقوق غصب شده شان کمر همت خواهند بست، در آن زمان این ظالمان و غاصبین که بزور بیگانه ها مست هستند نه تنها در شرق و غرب، جنوب و مرکز کشور زمین ها، قریه ها و شهرک های نوساختهخود را از دست می دهند، بلکه در هیچ کنار کشور پناه گاهی نخواهد یافت.)
این رهبر به اصطلاح جهادی که کابل و کابلیان خاطرات زیادی از وی و راکت پراکنی های وی در ذهن دارد، برخلاف برخی دیگر از رهبران جهادی و غیرجهادی افغانستان دشمنی و ضدیت خود را با مردمان هزاره و شیعیان پنهان نکرده است و آن ها را مستقیماً به نسل کشی متهم نموده است. وی با بیشرمی تمام در حالی ایران را متهم می کند که حقوق سنی ها را رعایت نمی کند که خود گفته بود (بزودی روزی فرا خواهد رسید که هزاره ها به هیچ کنار کشور پناه گاه نخواهد داشت.)
تاریخ نشان داده است که هرکجایی که وی پا می گذارد از همان جا شر آغاز می شود. پیمان بستن با وی همانند پیمان بستن با شیطان است که نتیجه ای جز خسران و ناامیدی در برندارد. حوادثی که در ماه ها و سال های گذشته رخ داده است و اکنون با ورود وی به کابل رخ خواهد داد، مشخص می کند که حکومت وحدت ملی دست دوستی به سمت چه کسی دراز کرده است. کسی که به تمام آرمان های به اصطلاح جهادی خود پشت می کند و دست دوستی کسانی را می فشارد که تا دیروز آن ها را مزدور آمریکایی ها می دانست.
وی که روزگاری با کسوت مجاهد به ایران پناه برده بود و دست یاری به سوی این کشور دراز کره بود و می گفت (ملت ایران در رهبری و قیادت قاطع امام خمینی (ره) توانست انقلاب خود را به پیروزی برساند. ما خدای رحمان را سپاسگذاریم تا به ملت مؤمن ایران قیادت قاطع عنایت کرد. ما معتقدیم که خط امام، خط اصیل اسلامی است و ما از این خط دفاع می کنیم...) سال ها بعد که جیب خود را با دالرهای سعودی و پاکستانی پر می بیند، در مصاحبه ای با روزنامه ای پاکستانی می گوید (ایران منافع خود را دربی ثباتی و مشتعل نگهداشتن جنگ های فرقه ای در کشورهای سنی مذهب عموماً و افغانستان خصوصاً جستجو می کند.)
حکمتیار که در اوج جنگ های جهادی خود از ایران می خواهد که در حل بحران افغانستان نقش داشته باشد و می گوید (ایران در موقعیتی قرار دارد که قادراست نقش مؤثر و تعیین کننده ای درحل بحران افغانستان ایفا کند. با حمایت از طرح تشکیل جبهه نیرومند سیاسی نظامی مشتمل بر همه گروه های افغانی گه جنگجویان طالبان با آنان خصومت دارند می توان به بحران خاتمه بخشید و منطقه را از خطر فاجعه وخیمی نجات داد. کمیسیون مشترکی مشتمل بر نمایندگان احزاب افغانی و هیئت با صلاحیت ایران تشکیل گردد) سال ها بعد با اشاره به گروه تروریستی القاعده می گوید (حالا الحمدلله مجاهدین ما در دو جبهه مشغول نبرد اند که در واقع هر دو جبهه با هم اشتراک مساعی دارند، اولی جبههٔ کفر صلیبی به رهبری آمریکا و دومی هم شیعه های رافضی به رهبری ایران.)
چه می شود که این مجاهد سابق تبدیل به منافقی این چنینی می شود؟ واضح است که حکمتیار همه چیز خود را قربانی منافع مادی خود می کند. از عزت و آبرو گرفته تا حیثیت و دین خود را. وی منافع خود را در هر کجایی که ببیند آن جا پای می گذارد. حتی اگر آن جا جایی باشد که تا روز گذشته آن جا را با انتحاری ها هدف قرار می داد. وی روزی دست دوستی با ایران دراز می کند و روزی به دشمن این کشور مبدل می شود. وی روزگاری با حکومت کابل به جنگ مسلحانه می پردازد و روزگاری نیز خود مهمان ویژه ارگ می شود. تاریخ نشان داده که این مجاهد فی سبیل پاکستان به راحتی هر چیزی را معامله می کند. بعید نیست که وی در آینده ارگ را نیز با پاکستان معامله کند.
اما چرا حکمتیار در اولین سخنرانی خود پس از ورود به افغانستان به صورت تلویحی ایران را محکوم می کند و رسانه های شیعیان و هزاره که عموماً فارسی زبان هستند و شیعه مذهب را تهدید می نماید. این همانجایی است که در درجه اول رهبران هزاره و در درجه دوم رهبران حکومت وحدت ملی باید احساس خطر کنند. ورود حکمتیار به ارگ آن هم با چنین سخنانی زنگ خطری جدی برای آینده ثبات افغانستان است. وی در سخنرانی خود نشان داد که مسائل مذهبی و قومی در آینده از اهمیت زیادی برای وی برخوردار است. حکمتیار نشان داد که به شدت سیاست های ضدشیعی خود را در آینده پیگیری خواهد کرد و افغانستان را در باتلاق اختلافات مذهبی و قومی غرق خواهد کرد. با این حال متأسفانه رهبران هزاره به اندازه ای در پیگیری منافع شخصی و فامیلی خود و همچنین دامن زدن به مسائل قومی و قبیله ای غرق هستند که نمی توان از آن ها امیدی برای بیدار بودن در برابر حرکات و سخنان آینده حکمتیار داشت. رهبران حکومت وحدت ملی نیز چنان در بحران داخلی به سر می برند که بدون ورود حکمتیار به ارگ نیز آن ها به سمت از هم پاشیدگی سیاسی در حال حرکت بودند. حال باید دید مردم در برابر وی چه میکنند.
-پیام آفتاب