یکى از دردناک ترین رویدادها در دوران جنگ تحمیلى عراق علیه جمهورى اسلامى ایران، بمباران شیمیایى شهر حلبچه کردستان عراق است که در آن هزاران تن از شهروندان کُرد عراقى قربانى سیاست هاى رژیم بعث حاکم بر عراق و نسل کشى سازمان یافته این رژیم شدند.

به گزارش خبرگزاری انصار به نقل از خبرگزاری تسنیم، یکى از دردناک ترین وغم انگیزترین رویدادها در دوران جنگ تحمیلى عراق علیه جمهورى اسلامى ایران، بمباران شیمیایى شهر حلبچه کردستان عراق است که در آن هزاران تن از شهروندان کُرد عراقى قربانى سیاست هاى رژیم بعث حاکم بر عراق و نسل کشى سازمان یافته این رژیم شدند. بمباران شیمیایى حلبچه در 25 اسفند 1366 توسط حکومت بعث عراق صورت گرفت. حمله شیمیایى به حلبچه که به کشتار حلبچه یا جمعه خونین نیز شناخته مى شود، به عنوان نسل کشى مردمى بى گناه از آن یاد مى شود. ابعاد فاجعه شیمیایى حلبچه در مقیاسى به وقوع پیوست که به باور بسیارى با فجایع بمباران اتمى هیروشیما و ناکازاکى قابل قیاس است. از این رو پس از هیروشیما این شهر را مى توان قربانى جنایت علیه بشریت و نمادى از توحش مدرن یک رژیم فاشیستى دانست.

*    انتقام شکست
فاجعه شیمیایى حلبچه در شرایطى رخ داد که پیروزى رزمندگان ایرانى در عملیات والفجر 10، آزادسازى بسیارى از مناطق کردنشین ازجمله شهر حلبچه را به دنبال داشت. پس از ورود نیروهاى ایرانى به شهر حلبچه، مردم شهرها و روستاهاى اطراف به استقبال از آنان شتافتند. این مسأله چنان براى رژیم بعث غیرقابل باور بود که در یک اقدام غیرانسانى و به قصد انتقام گیرى از این شکست فاحش و دشمنى با مردم کرد، شهر حلبچه و اطراف آن را هدف بمب هاى شیمیایى قرار داد. صدام به پسرعمویش على حسن المجید معروف به على شیمیایى، دستور بمباران شیمیایى این مناطق را داد. پیش از حملات شیمیایى، شهر به مدت دو روز با بمب هاى متعارف بمباران شد. حسن المجید با این کار مى خواسته شیشه ساختمان هاى شهر را بشکند، تا امکان مقاومت در مقابل گازهاى سمى به حداقل برسد.
*    تراژدى انسانى
در ساعت 2 بعدازظهر روزجمعه 25 اسفند 1366 و در حالى که تنها 2 روز از آزادى حلبچه طى عملیات والفجر 10 مى گذشت، 50 فروند میراژ بمب افکن و هواپیماى سوپر اتاندارد فرانسوى رژیم بعث عراق با حرکت از افق غرب آسمان آبى حلبچه و گردش به سمت جنوب، هر یک، 4 بمب شیمیایى 500کیلویى را برسر مردم بى پناه کرد ریختند. درعرض چند دقیقه ابر زردرنگى بر آسمان حلبچه سایه انداخت و تراژدى جنگى و انسانى بى مانندى پس از جنگ جهانى دوم رخ داد که هزاران نفر از مردم بى پناه و غیرنظامى کرد را در کام مرگ فرو برد؛ مرگ مردمان کرد حلبچه مرگى با طعم خردل (ایپریت) و با چاشنى تاول زاى گاز اعصاب تابون و سارین و بوى مرگ آور سیانوژن بود.
سطح وسیع و حجم گسترده در استفاده از تسلیحات شیمیایى علیه مردم کرد و بى پناه حلبچه چنان بود که پروفسور اوبن هندریکس، رئیس آزمایشگاه سم شناسى بیمارستان گان فلاندر بلژیک گفت که عراق از 3 نوع گاز مختلف علیه حلبچه استفاده کرده است. این گازها شامل گاز خردل (ایپریت)، گازهاى اعصاب (تابون، سارین یا سومان)، VX و گاز سیانوژن هستند. این عوامل شیمیایى توسط کشورهاى غربى و با واسطه گرى فرانس فان آن رات هلندى به دست عراق رسیده بود.
ابعاد جنایت جنگى رژیم بعث علیه بشریت در حلبچه آنچنان گسترده بود که به رغم سکوت رسانه اى غرب، موقعیت بین المللى عراق و حامیان غربى و عربى وى را بسیار تضعیف کرد. دیپلماسى فعال ایران براى رسانه اى ساختن این جنایت، واکنش هاى بسیارى را در عرصه بین المللى برانگیخت.
*    تلفات جانى در حلبچه
این حمله نزدیک به 3200 تا 5000 نفر را کشت و نزدیک به 7000 تا 10000 نفر را زخمى کرد که اکثراً از غیرنظامیان بودند؛ صدها تن دیگر بر اثر عواقب، بیمارى ها و نقص جسم در هنگام تولد در سال ها پس از حمله کشته شدند. حادثه اى که به صورت رسمى به عنوان نسل کشى مردم کرد عراق شناخته شد و هنوز به عنوان بزرگترین حمله شیمیایى مستقیم به یک منطقه شهرنشین در تاریخ باقى مانده است.
*    انفعال مجامع بین المللى در قبال این جنایت
انتشار عکس هاى قربانیان حلبچه توسط عکاسان ایرانى به دلیل آن که در لحظه مرگ آنان گرفته شد، بسیار تکان دهنده بود و بازتاب و تأثیر فراوانى بر افکار عمومى جهانى گذاشت. از میان این همه تصویر عکس عمر خاور، مرد کردى که کودک یک ساله اش را در آستانه در خانه اش در آغوش داشت به عنوان نماد فاجعه حلبچه شناخته شده است.
با این حال و با تداوم حملات عراق به شهرهاى ایران و بى توجهى جامعه جهانى و سازمان ملل متحد، فاجعه حلبچه کمتر جایى در رسانه ها و افکار عمومى بین المللى انعکاس یافت تا این جنایت نیز در کنار دیگر جنایت هاى رژیم بعث نادیده انگاشته شود. سکوت و انفعال مجامع بین المللى در قبال این جنایت تا آن جا ادامه یافت که فاجعه حلبچه در فهرست جنایت هاى جنایتکاران رژیم بعث به دلیل رسوایى حامیان غربى اش قرار نگرفت.
پیش از این شوراى امنیت در برابر نامه ها و هشدارهاى مکرر ایران و گزارشات خاویرپرز دکویئار دبیرکل وقت سازمان ملل متهد مبنى بر استفاده عراق از سلاحهاى شیمیایى در جنگ با ایران، تنها با صدور بیانیه اى بدون ذکر نام عراق استفاده از این سلاحها را محکوم کرد که این باعث گستاخى هرچه بیشتر صدام در استفاده گسترده از این سلاحها شد.
در این شرایط ایران براى آگاهى افکار عمومى، علاوه بر این که تعداد زیادى از مجروحان سلاح هاى شیمیایى را در بیمارستان هاى آلمان، اتریش و سوئد و دیگر کشورهاى اروپایى بسترى کرد، از رسانه هاى خارجى براى تصویر کشیدن جنایات صدام در حلبچه دعوت کرد.
انتشار مصاحبه ها و عکس هاى مجروحان موجب اعتراض و خشم افکار عمومى مردم جهان نسبت به عراق و شوراى امنیت شد و آن شورا ناگزیر به دبیرکل اجازه داد که کارشناسانى را به مناطق شیمیایى و بیمارستانهاى ایران اعزام کند.
*    بازتاب هاى فاجعه حلبچه
اگرچه ابتدا بمباران شیمیایى حلبچه نیز مانند بمباران شیمیایى سردشت با سکوت معنادار غرب همراه شد، اما ابعاد وسیع این فاجعه انسانى سرانجام بازتاب هاى گسترده بین المللى را به همراه داشت. در این زمینه بى .بى.سى در 6 فروردین 1367 گزارش داد که یک دکتر بلژیکى و یک دکتر هلندى از سازمان بهداشت بین المللى موسوم به پزشکان بدون مرز و یک متخصص مسائل شیمیایى به اتفاق آرا تأیید کردند که در حلبچه و مناطق اطراف آن علیه مردم غیرنظامى از سلاح هاى شیمیایى استفاده شده است. خبرگزارى فرانسه یک هفته بعد از این اعلام کرد که حلبچه، شهرى از کردستان عراق که به تصرف ایران در آمده و طى روزهاى 27 و 28 اسفندماه توسط عراق بمباران شیمیایى شده، منجمد و ساکن در خوابى عمیق فرو رفته است. روزنامه نیویورک تایمز نیز همین روز نوشت که این عمل از هر جهت و به هر مفهوم یک جنایت جنگى است که با انکارهاى سست و رسمى عراق و عذر و بهانه هاى غیررسمى در مورد استفاده از یک سلاح ناجوانمردانه درآمیخته است.
روزنامه گاردین، گزارش جنایت فجیع حلبچه را به همراه تصویرى به چاپ رساند و نوشت که هیچ جراحت و خون و اثرى از انفجار روى اجساد دیده نمى شود. اجساد ده ها مرد، زن، کودک و حیوانات دست آموز در سطح منازل و خیابان هاى این بخش دورافتاده در کردستان عراق تحت اشغال ایران را پوشانیده اند. پوست این اجساد به طرز عجیبى تغییر رنگ داده و چشم هایشان باز و خیره، چرک خاکسترى رنگى از دهانشان بیرون زده و انگشتان دست آن ها به طرز عجیبى کج و کوله است. این طرف مادرى بچه اش را براى آخرین بار در آغوش فشرده و آن طرف پدرى خود را سپر نوزادى، از آنچه نمى دانستند چیست؟ کرده است. روى پلاکاردهاى قربانیان فاجعه حلبچه نوشته شده است که به کدامین گناه کشته شدند؟
با این حال و با وجود گذشت سال ها از این جنایت هنوز یادگارهاى شوم فاجعه حلبچه با عارضه هایى از قبیل نابینایى، نازایى، سرطان و تولد فرزندان معلول به جاى مانده است. گذشت این همه سال نیز نتوانسته زخم ها و تاول هاى مرگبار گازهاى شیمیایى شرکت هاى پروى زاگ، کورب و دراى رایخ را روى پوست مردمان کرد سردشت، دالاهو، جلیل آباد و حلبچه التیام ببخشد تا این شهرها اسنادى زنده از جنایت هاى جنگى رژیم بعث عراق و خیانت علیه بشریت حامیان غربى اش باشند.
*    جنایت جدید نوکران استکبار
به گزارش خبرگزارى رسمى سوریه (سانا) به نقل از فعالان و ساکنان محلى شهر مارع گزارش داد که گروه تروریستى داعش این شهر در استان حلب را با سلاح شیمیایى و مواد سمى هدف قرار داد. بر اساس این گزارش، شمار زیادى از غیرنظامیان بر اثر استنشاق گازهاى سمى مصدوم شده اند. روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد که بازرسان و متخصصان بین المللى به این نتیجه رسیده اند که گروه تروریستى داعش در دو حمله جداگانه به تل براک و حسکه از سلاح هاى شیمیایى استفاده کرده است. یک سند محرمانه سازمان مرکزى اطلاعات آمریکا (سیا) نیز که در سال 2013 منتشر شد، تصریح مى کند که تروریست هاى وابسته به القاعده گاز سارین تولید کرده و از آن براى حمله به غیرنظامیان سوریه استفاده مى کنند.
*    بانیان و حامیان جنایات شیمیایى
حاکم بعثى عراق با سرمایه گذارى هاى کلان و حمایت هاى بى دریغ کشورهاى غربى توانست اطلاعات و امکانات بسیارى پیرامون تسلیحات شیمیایى، میکروبى و رادیواکتیو به دست آورد. به پشتوانه این حمایت ها و هدایت ها رژیم بعث عراق توانست وسیع ترین حجم و سطح نامتعارف استفاده از تسلیحات شیمیایى را پس از جنگ جهانى اول و در طول جنگ 8 ساله با ایران به نام خود ثبت کند. این عوامل شیمیایى توسط کشورهاى غربى و با واسطه گرى فرانس فان آن رات هلندى به دست عراق رسیده بود. عراق در طول این سال ها با کمک هاى مالى عربى و فناورى هاى غربى توانسته بود به ساخت و تجهیز مراکز متعدد تولید و تکثیر تسلیحات شیمیایى مبادرت کند. البته در این میان نقش آلمان غربى بیش از همه کشورهاى غربى است. این کشور که داراى زرادخانه هاى انباشته شده از تسلیحات شیمیایى باقیمانده از جنگ دوم جهانى بود، رژیم عراق را در این زمینه تجهیز کرد، چنان که تنها در سال 1985 بیش از 150 شرکت آلمانى در این زمینه در عراق فعالیت داشتند. با این حجم وسیع از همکارى ها، از جزیره مجنون تا پیرانشهر، سردشت، مریوان، بانه، سرپل ذهاب، مهران، خرمشهر، شلمچه، نودشه و اشنویه و حلبچه و جاىجاى مرزها و شهرها و روستاها جملگى آزمایشگاه تسلیحات شیمیایى غربى توسط رژیم بعث عراق بود.

انتهای پیام