همزمان با تشدید دوباره تنش‌های لفظی میان طالبان و پاکستان، یک مقام وزارت دفاع طالبان خواستار برقراری «نظام اسلامی» در پاکستان شده است.

محمد طاهر احرار، فرمانده و مسئول بخش امور صحی وزارت دفاع طالبان، گفته است که حکومت پاکستان «آگاهی لازم از احکام و شریعت اسلامی ندارد.»

او مدعی شده است که «حکومت پاکستان برای دستمزد کار می‌کند، احکام و شعائر اسلامی را نمی‌شناسد و خود را مسئول اجرای آن‌ها نمی‌داند.»

 این مقام طالبان تأکید کرده است که برای ایجاد یک نظام اسلامی در پاکستان، «رژیم حاکم باید با قدرت مردم تغییر یابد.»

 اگرچه آنچه از سوی این مقام ارشد وزارت دفاع طالبان علیه پاکستان مطرح شده، تازگی ندارد؛ زیرا پیش از این نیز اظهاراتی از رهبران ارشد این گروه درباره ماهیت «کفرآمیز» دولت پاکستان و مشروعیت «جهاد» برای استقرار «نظام اسلامی» در این کشور منتشر شده بود؛ اما تکرار این موضع به معنای آن است که طالبان، تقابل با پاکستان را یک مأموریت مقدس جهادی می‌دانند؛ مأموریتی که هدف آن براندازی رژیم «کفری» حاکم بر اسلام‌آباد، جاری کردن احکام شریعت اسلامی و استقرار یک نظام صددرصد شرعی در این کشور است.

 از این منظر، آنچه از سوی تروریست‌های تی‌تی‌پی صورت می‌گیرد و طالبان نیز خود را متعهد به حمایت از آن می‌دانند، صرفاً یک تعهد اخلاقی در برابر تروریست‌های پاکستانی نیست که دیروز دوشادوش همرزمان افغان‌شان برای براندازی دولت جمهوری و استقرار رژیم طالبانی می‌جنگیدند؛ بلکه بخشی از منظومه جهانی «جهاد» است که هدف آن براندازی دولت‌های کفرآمیز و استقرار «نظام اسلامی» در کشورهای مسلمان‌نشین است.

اگر این برداشت درست باشد، معنای آن این است که مسئله اصلی این نیست که چرا افغانستانِ تحت سیطره طالبان به کانون اجتماع، پرورش و اشاعه تروریزم تبدیل شده و امنیت کشورهایی مانند پاکستان را به خطر انداخته است؛ مسئله واقعی این است که ایدئولوژی طالبانی، تهدیدی وجودی برای تمام کشورهای منطقه از جمله پاکستان محسوب می‌شود.

 با توجه به این واقعیت، هرگز حیرت‌انگیز نیست که رهبران طالبان، نظام تحت رهبری خود در افغانستان را تنها نظام خالص و صددرصد «اسلامی» در منطقه و جهان می‌دانند و علیرغم درخواست‌های مکرر سران، رهبران و حتی علمای جهان اسلام برای بازگشایی مکاتب دخترانه و پایان دادن به سیاست‌های زن‌ستیزانه، همچنان در برابر این درخواست‌ها مقاومت می‌کنند؛ زیرا از دید آنان، دولت‌های حاکم بر کشورهای اسلامی به اندازه کافی «اسلامی» نیستند و تنها رژیم طالبان است که کاملاً «اسلامی» است.

 بنابراین، آرمان نهایی رهبران طالبان، گسترش اسلام و ایدئولوژی طالبانی به سراسر جهان اسلام و در نهایت کل جهان است. این همان چیزی است که تهدیدی وجودی علیه دولت‌های مسلمان محسوب می‌شود. طالبان اکنون به دلیل وجود گروه تروریستی تی‌تی‌پی، تلاش می‌کنند برنامه خود برای طالبانیزه‌کردن جهان اسلام را از پاکستان آغاز کنند.

 نکته مهم اما این است که طالبان و ایدئولوژی طالبانی، مولود مدارس تروریست‌پرور پاکستان هستند؛ بنابراین، مسئول و مقصر اصلی هرگونه تلاش برای سرنگونی دولت اسلام‌آباد از سوی تروریست‌های وفادار به تفکر طالبانی، در قدم نخست خود پاکستان و سرویس جاسوسی این کشور است که پروژه طالبان و تروریزم طالبانی را بنیان گذاشت و از آن برای تحقق اهداف امپریالیستی و پروژه‌های سلطه‌جویانه خود در افغانستان استفاده کرد.

 از این منظر، انجام 85 عملیات نظامی در سال 2025 در پاکستان، تنها بخش کوچکی از هزینه‌های بزرگی است که مردم افغانستان از زمان تولد تروریزم طالبانی تاکنون متحمل شده‌اند. پاکستان که تصور می‌کرد با به قدرت رساندن طالبان در افغانستان، به اهداف استراتژیک خود برای تحمیل سیطره تاریخی‌اش بر افغانستان دست یافته، اکنون خود با پیامدهای خونین، خشن، مرگبار و فاجعه‌بار همان پروژه‌ای روبه‌رو شده که خود طراحی و اجرا کرده بود.

بنابراین، اگر از دید دست‌آموزان آی‌اس‌آی، طالبان مأموریت داشتند تا از طریق «جهاد» در افغانستان «نظام اسلامی» ایجاد کنند، اکنون همان مأموریت در پاکستان آغاز شده است. ایدئولوگ‌های بی‌رحم ایدئولوژی ترور که دیروز طلبه‌های جوان مدارس مذهبی پاکستان را به «جهاد»، انفجار، انتحار و کشتار در افغانستان ترغیب می‌کردند، امروز باید با همان منطق، اعمال شاگردان‌شان را در داخل پاکستان توجیه کنند و آن را به‌مثابه میراث مشترک کارخانه‌های دولت تروریست در مدارس وابسته به آی‌اس‌آی بپذیرند.

 عبدالمتین فرهمند