سردار سلیمانی از راه دور فرماندهی نمی کردند؛ همیشه اول خط بودند و از نزدیک مدیریت می کردند. اقتدار و محبت را همزمان با هم داشتند. اگر فرد غریبه ای وارد جمع می شد و برخورد سردار سلیمانی با نیروها را می دید، از جدیت و سختگیری او تعجب می کرد، اما ما می دانستیم که فرماندهی ایشان دلی است. با هیچ کس حتی شخصیت های سیاسی رودربایستی نداشتند؛ با مافوقشان هم محکم حرف می زدند. استدلال، منطق و صراحت لهجه داشتند و افراد را متقاعد می کردند. علی رغم سخت گیری هایشان، حاکم دل ها بودند و همه افرادی که با او کار می کردند اعتقاد داشتند که یگانه اند و همانند ندارد. در واقع در مقابل حاج قاسم نه گفتن معنی نداشت و همه با اعتقاد کامل به فرامینش عمل می کردیم.

چگونه سردار راهی افغانستان شدند؟

سال ۷۸ وقتی خبر رسید که طالبان حمله کردند و افغانستان به زودی سقوط می کند، ساعت هشت صبح به سمت افغانستان به راه افتادند. به او گفتم یک نفره می توانی چه کار کنی؟ با این حال رفتند. احمد شاه مسعود هم به دره پنج شیر عقب نشینی کرد و طالبان هم می خواستند با ورود به دره پیروزی کامل خود را اعلام کنند. ساعت دو بعدازظهر زنگ زدند و گفتند: «حسن (پلارک) امشب دو آتش بار توپخانه را به دره پنج شیر بفرست.» در حالی که توپخانه در اختیار ما نبود و متعلق به نیروی زمینی بود. دو آتش بار توپخانه یعنی به ۱۲ قبضه توپ و هر قبضه ۵۰ گلوله، قطعات یدکی، نیرو و... نیاز بود. تهیه سلاح و انتقال آن بسیار سخت و در یک روز غیرممکن بود، اما خدا را گواه می گیرم که می دانستم چون حاج قاسم گفته، حتماً این توپخانه به موقع به دره پنج شیر، که طالبان در نزدیکی دروازه های آن بودند، می رسد.

با افراد و نهادهای متعددی تماس گرفتم تا اینکه بالاخره در مشهد سلاح ها را تحویل گرفتم. جالب اینکه حتی نمی توانستم بگویم این توپ ها را برای کجا می خواهیم، چون امنیتی بود. سپس با یکی از دوستان، که در استفاده از توپخانه مهارت داشت، تماس گرفتم و گفتم که توپچی های قدیمی را جمع کنید و توپ ها را تحویل بگیرید. شب دو هواپیمای افغانستانی آن ها را بردند و ساعت دو بامداد توپ ها در دره پنج شیر بود. صبح آن روز توپخانه ها طالبان را زیر آتش گرفتند و همین موجب ترس و فرارشان شد و افغانستان سقوط نکرد. می توانم صدها مثال بزنم از چنین دستورهایی که در حالت عادی نشدنی به نظر می آید. همین کارهای به ظاهر نشدنی رمز موفقیت حاج قاسم بود.

آخرین فصل خدمت سردار به جهان

هم نشینی با شهدا موجب شده بود تا سردار همه خوبی های شهدا را داشته باشد و رهبری این مسئله را به خوبی می دانستند. به همین دلیل برای نیروی قدس ایشان را انتخاب کردند. سردار هم مطلع بودند که امنیت نظام و مسلمانان چگونه رقم می خورد؛ آرمان های امام(ره) در حفظ مظلومان چگونه محقق می شود و برای زمینه سازی ظهور باید کجا کار کرد. همه این موارد را با اولویت اعتقاد دینی، تدبیر مدیریتی، تقوای الهی و تبعیت از رهبری تلفیق کردند و وارد عرصه شدند.

ارتباط با حزب الله و سایر نیروهای مبارز بین المللی

سردار به نهضت مقاومت جنبه اعتقادی بخشیدند و به تبیین این موضوع پرداختند که مسئله صرفاً جنگیدن نیست. همیشه می گفتند که باید با اقتباس از سیره نبوی و با حرف و عمل اسلام را تبلیغ کنیم. نباید دیگران را شیعه کنیم، بلکه باید ببینیم مسلمان ها چه کمکی از ما می خواهند؛ به دنبال حکومت سازی هم نبودند. به حزب الله هم توصیه می کردند که به دنبال به دست آوردن دولت نباشند. اقدامات سردار برای نهضت های اسلامی فقط شامل تدبیر نظامی نبود، بلکه تدابیر اعتقادی، مدیریتی و ... نیز موجب قدرت گرفتن حزب الله، حماس و جهاد اسلامی شد. سردار فرهنگ مقاومت را در گروه های حماس و جهاد اسلامی زنده و به آنها ثابت کردند که تنها راه نجات فلسطین مقاومت و مبارزه است.

مبارزه سردار با داعش

وقتی که ساعت سه بعدازظهر گفتند که داعش موصل را گرفته، از سامرا عبور کرده و پشت دروازه بغداد است، سریع گفتند که بچه ها برویم. رفتند و منطقه داعش را شناسایی کردند. پرسیده بود که ماشین دارید؟ در یک ماشین زرهی همراه با ابومهدی و تعدادی از بچه های بدر که آنها را ساماندهی کرده بودند و دو وانت به سمت داعشی ها رفتند. داعش یک باره جا خالی داد و مثل دومینو از سیطره های ورودی بغداد تا سامرا عقب نشینی کرد. داعشی ها با آن همه نیرو و تجهیزات وقتی ماشین سردار را دیدند، فکر کردند که یک ارتش پشت این ماشین است و از ترس عقب نشینی کردند. بعد سردار حشد الشعبی را در عراق و فاطمیون و زینبیون و نیروهای سوری و عراقی را ساماندهی و به هم متصل کردند و مقاومت را به این مرحله رساندند. سردار با توانمندی خود از همه امکانات بهره می گرفتند؛ برای مثال نیروهای روسیه را به سوریه آوردند و از حمایت آنها استفاده کردند؛ وحدت کفار را در سقوط سوریه شکستند و دشمن را در تصمیم گیری هایش با تردید مواجه کردند. اعتقاد داشتند که برای امنیت پایدار و درازمدت بین عراق و ایران و با توجه به اینکه همیشه دشمنان از عراق علیه ایران سوء استفاده کرده اند، باید به کمک مقدسات دو ملت را پیوند داد.

حسن پلارک