یک روزنامه انگلیسی در واکنش به رونمایی از طرح موسوم به معامله قرن، آن را توهینی به فلسطینی ها و راه فراری برای رهبران آمریکا و رژیم صهیونیستی برای فرار از محاکمه دانست.
ایندیپندنت| «معامله قرن» سند چرندی است که باغ وحش ترامپ تولید کرده است

«رابرت فیسک» مدیر بخش غرب آسیای روزنامه انگلیسی «ایندیپندنت» روز جمعه در مقاله ای نوشت، دو کلاه بردار سیاسی پیر این هفته در کاخ سفید ظاهر شدند و جنون آورترین کمدی-تراژدی تاریخ غرب آسیا را رقم زدند که دشوار است بتوان فهمید باید به آن خندید یا برایش گریه کرد.

در این مقاله آمده است، طرح «صلح» ۸۰ صفحه ای کاخ سفید به «حق بازگشت» آوارگان فلسطینی گرفتار در کمپ های مختلف بدرود می گوید، به شهر باستانی «قدس» به عنوان پایتخت فلسطین بدرود می گوید و با آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی خداحافظی می کند. اما به اشغال دائم کرانه باختری و الحاق کامل تمام شهرک های صهیونیست نشینی که برخلاف قوانین بین المللی ساخته شده اند خوشامد می گوید.

«دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا تحت استیضاح است و «بنیامین نتانیاهو» نخست وزیر رژیم صهیونیستی به فساد متهم شده است. این دو رهبر سرکش در واشنگتن پوزخند می زدند تا هوادارانشان آن ها را تشویق کنند و واضح بود این سند دروغین برای همیشه امید به هرگونه دولت مستقل فلسطینی را از بین می برد. این طرح به خودی خود این را بیان نمی کند اما با دقت به جمله بندی آن مشخص می شود که به اشغال گری رژیم صهیونیستی (طولانی ترین در نوع خود در تاریخ معاصر جهان) لقب «رد پای امنیتی» و می دهد و نتایج قرارداد «اسلو» را «امواج تروریسم و خشونت» می داند.

هر کسی باید این ۸۰ صفحه را بخواند. هر کس باید این طرح را دوبار بخواند زیرا ممکن است با یک بار خواندن آن برخی توهین هایی که به فلسطینیان شده را از دست بدهد.

این طرح فقط هدیه ای برای صهیونیست ها نبود بلکه تجسمی از تمام خواسته های رژیم صهیونیستی از واشنگتن در طول تاریخش بود ( به همراه چند مورد بیشتر) و عملاً تمام تلاش های شورای امنیت سازمان ملل، تمام قطعنامه های سازمان ملل در خصوص خروج صهیونیست ها، تمام تلاش های اتحادیه اروپا و گروه چهار عضوی غرب آسیا برای یافتن راه حلی عادلانه و منصفانه برای جنگ فلسطین و رژیم صهیونیستی را از بین برد.

رژیم صهیونیستی تحت این «معامله» اسف بار، که در چند ثانیه محکوم بودنش به شکست مشخص شد، تمام بیت المقدس و بخش عمده کرانه باختری و تقریباً تمام اراضی اشغالی را تصاحب کرده، بر مردم فلسطینی بدون سلاح و ضربه خورده و ناتوان در بروز اقدام جدی غالب می شود و این مردم باید قول دهند «اسرائیل» را «ملت کشور مردم یهود» بنامند (که البته حدود ۲۱ درصد از جمعیت آن عرب هستند)، کتب درسی خود را سانسور کنند، کسانی که خواستار مقابله با اشغالگری بود دستگیر و بازجویی کنند و چند روستای خارج از بیت المقدس را پایتخت خود بدانند.

درست است، این سندی بی همتا و تاریخی است که باغ وحش ترامپ (به خصوص دامادش «جرد کوشنر») تولید کرده اند و باور این که فلسطینی ها حتی خواب قبول کردن مشتی تقاضاهای سیاسی دیوانه وار و چرندی را ببینند، در غرب بی سابقه است.

فیسک در ادامه می نویسد: «ولی ما روزنامه نگارها چه زمان باید وارد عمل شویم؟ این سوال را هنگامی که ۵۶ چشم انداز درون این سند (و چند مورد دیگر که اهمیت کمتری دارند و چند مأموریت) و لیست تمام ممنوعیت های فلسطینی ها را خواندم از خودم پرسیدم. توجه داشته باشید که این ممنوعیت ها شامل، این دستورالعمل است که «دولت فلسطین نباید به هیچ سازمان بین المللی بپیوندد که عضویت در آن تناقض با تعهدات خود به نظامی زدایی و قطع نزاع سیاسی و قضایی علیه دولت اسرائیل باشد» پس باید به حمایت و محافظت فلسطینی ها از سوی دیوان بین المللی کیفری هم بدرود بگوییم».

وی با اشاره به واکنش های تند برخی روزنامه نگاران به رونمایی از معامله قرن نوشت: «برخی از همکارانم از عصبانیت سکته ناقص کردند. مانند مروان بشارة از الجزیره که از کلمات مضحک، کلاهبرداری، خشم آور، غیرواقعی، فرصت طلبانه، عوام گرایانه و بدبینانه برای آن استفاده کرد (قطعاً او حرف هایش را به طور کامل نگفت). گیدئون لوی، قهرمان من از روزنامه اسرائیلی هاآرتص، سکته نکرد. او نوشت که این میخ آخر بر تابو جسدی متحرک به نام راه حل دودولتی بود و واقعیتی را خلق کرد که در آن قانون بین المللی، قطعنامه های جامعه بین المللی و به خصوص نهادهای بین المللی بی معنی هستند. لوی نقل کرد، دولت فلسطینی در کار نیست و هرگز وجود نخواهد داشت. باید یک دموکراسی در منطقه میان اردن و دریای مدیترانه وجود داشته باشد (با حقوق برابر برای اسرائیلی ها و فلسطینی ها) و در غیر این صورت اسرائیل یک دولت آپارتاید خواهد بود. ترامپ دنیایی درست کرده که در آن داماد رئیس جمهوری آمریکا از مجمع عمومی سازمان ملل قدرتمندتر است. اگر ادامه شهرک سازی مجاز است، همه چیز مجاز است».

این مقاله افرود: «اما آیا ما نویسندگان و روزنامه نگاران و کارشناسان همچنان ابزارهایی برای برخورد با این هذیان گویی ها را داریم؟ آیا اکنون لحظه آن نیست که سوالی مهم تر را بپرسیم چه زمانی روزنامه نگاران باید جدی گرفتن این چیزها را کنار بگذارند؟ این که تنها راجع به این اراجیف ترامپ طوری مطلب نوشته شود که گویی این حرف ها واقعی یا قابل اجرا یا حتی قابل بحث هستند، به نوعی تحقیرآمیز و بیهوده و نامعقول است. و این فقط برای رسانه ای هاصدق نمی کند، بلکه برای تمام کسانی که باید متحمل عواقب این سند وحشتناک شوند یعنی فلسطینی ها و تمام کسانی که با خلوص نیت از خواسته های کاملاً منطقی آن ها برای آزادی و عدالت حمایت کرده اند نیز صادق است.

رابرت فیسک افزود: «ساعاتی بعد از خواندن این سند دریافتم که برای هر مسلمان ضداسرائیلی که سخن پراکنی های دیوانه وار و متوهمانه توطئه صهیونیست ها را باور دارد، این ۸۰ صفحه سند کاخ سفید تنها تأییدی بر این باورهای سردردآور خواهد بود. در چنین مواردی، شاید بهتر باشد از کمدین هایمان دعوت کنیم خبرنگار شوند یا از کاریکاتوریست هایمان بخواهیم داستان آن را بنویسند. یا شاید باید به سراغ سریال تلویزیونی «رابرت ریپلی» با نام «باور کنید یا نه» برویم و موضوع این اپیزود برنامه این باشد که: رئیس جمهوری آمریکا به قدرتی خارجی حق اشغال دائمی سرزمین دیگران را می دهد. به نظر من به این صورت کل داستان را می تواند در ۱۵ کلمه روایت کرد».

این مقاله می افزاید، اما نباید فراموش کرد که فلسطینی ها در ازای تسلیم تحقیرآمیز خود قرار است پول، پول و پول بیشتر بگیرند، میلیون ها اسکناس سبز (دلار)، که در چندین صفحه نمودار و برنامه بودجه درج شده اند و گردشگری «سریع الوصول» (عین همین عبارت در سند آمده) و از سرمایه گذاری های هنگفت و «بهبود اجتماعی» و «حق تعیین سرنوشت» و «راهی به سوی زندگی ملی با کرامت، احترام، امنیت و فرصت اقتصادی....».

مدیر بخش غرب آسیای روزنامه ایندیپندنت در پایان با انتقاد از دولت کشورش می نویسد: «آیا بوریس جانسون ما (نخست وزیر انگلیس) به ترامپ نگفت که این (طرح) گامی رو به جلو بود؟ آیا دومینیک راب ما (وزیر امور خارجه انگلیس) آن را پیشنهادی جدی ندانست که ارزش در نظر گرفته شدن به صورت منصفانه و صحیح را دارد؟»

انتهای پیام