پافشاری های لجوجانه فعلی دولت آمریکا برای حفظ نیروهای آمریکایی در عراق نشان دهنده طرز فکر مخربی است.

 پل آر. پیلار، کارشناس ارشد مرکز مطالعات امنیتی دانشگاه جورج تاون و بخش سیاست خارجی موسسه بروکینگز مجله نشنال اینترست در مطلبی درباره تمایل آمریکا برای حفظ نیروهای خود در عراق نوشته است: به خاطر دارید دولت جورج بوش پسر چطور برای جنگ متجاوزانه اش در عراق که ۱۷ سال پیش آغاز شد، مشتری جذب کرد؟

مساله فقط تسلیحات کشتار جمعی و اتحاد خیالی با گروه های تروریستی نبود. این جنگ باید نعمت آزادی و دموکراسی را نیز برای مردم عراق به ارمغان می آورد؛ مردمی که می توانستند به خاطر سرنگونی دیکتاتورشان قدردان آمریکا باشند. این جنگ قرار بود نه تنها پیگیر اهداف آمریکا، بلکه اقدامی نوع دوستانه به نفع مردم عراق باشد.

با این حال هرگونه احساسی از قدردانی از سوی عراقی ها فورا تحت تاثیر عواطف منفی بیشتری قرار گرفت. نیروهای آمریکایی بیش از آن که با بازخوردی مثبت از سوی عراقی ها مواجه شوند، با شورشی چند وجهی روبه رو شدند. این طغیان شامل یک جنگ داخلی فرقه ای می شد که حمله آمریکا آن را ایجاد کرد و همچنین مخالفت مسلحانه با چیزی که بسیاری از عراقی ها آن را اشغال نظامی خارجی می دانستند.

امروز با گذشت دو دولت از آغاز این حمله، بیش از هر زمان دیگری روشن است که حضور نظامی آمریکا در عراق در واقع یک اشغال است. اگرچه دولت ترامپ هنوز درباره کمک به مردم عراق لفاظی می کند، به طور فعال مخالف خروج آمریکا از این کشور است که به احساس غالب عراقی ها تبدیل شده است. ترامپ تا آنجا پیش رفته که عراق را در صورت عدم پذیرش ادامه حضور نیروهای آمریکایی در خاکش، تهدید به تحریم کرده است. این دولت در راستای این تهدید، به عراق هشدار داده است که در صورت ادامه پافشاری بغداد بر خروج نیروهای آمریکایی، دسترسی بانک مرکزی عراق را به حسابش در بانک مرکزی آمریکا مسدود خواهد کرد.

اشغال نظامی خارجی چیز خوبی نیست و به طور کلی برای آمریکا بد است که یک اشغالگر باشد. حفظ چنین حضوری در یک کشور خارجی هزینه های مستقیمی دارد. از جمله این هزینه ها این است که نیروهای آمریکایی می توانند هدف قدرت های خارجی قرار گیرند؛ آسیب پذیری که حمله موشکی اخیر ایران علیه پایگاه نظامی آمریکا در عراق بر آن تاکید کرد. مخالفت خشونت آمیز از سوی عوامل داخلی (عراقی) که مخالف اشغال خارجی هستند نیز به همان اندازه محتمل است. چنین رویکردی در نهایت به دیگر کشورها نشان می دهد که آمریکا بدون توجه به منافع و خواسته های کشورهایی که ادعای کمک به آن ها را دارد، اقدام می کند.

نیروهای آمریکایی ظاهرا هنوز در عراق هستند تا به مبارزه با داعش کمک کنند اما از آغاز تشدید اخیر در تنش ها میان ایران و آمریکا، این کمک اتفاق نیفتاده است. عملیات مبارزه با داعش متوقف شده و نیروهای آمریکایی موظف به حفاظت از خود شده اند.

تحمیل ادامه حضور نیروهای ضد داعش آمریکایی بر خلاف تمایل دولت عراق، این مساله را نادیده می گیرد که احیای داعش بیشتر تهدیدی برای عراق است تا آمریکا. در چنین شرایطی، خطراتی که متوجه آمریکا هستند، نخواهند توانست احساسات و منافع یک شریک محلی را کنار بزنند. ایجاد خلافتی در خاورمیانه برای داعش بیشتر جایگزینی برای عملیات تروریستی خارجی است تا مکمل آن.

بزرگ ترین مانع احیای داعش در عراق، حکومت خوب و ثبات در سیاست عراق خواهد بود. نیروهای آمریکا در تحقق این هدف مشارکت نمی کنند، بلکه به جای آن با تبدیل عراق به محلی برای مبارزه با ایران به بی ثباتی و تنش فرقه ای که عراق را به زمین بازی مطلوب تری برای داعش تبدیل می کند، می افزایند. علاوه بر آن، مقاومت در برابر اشغال خارجی به طور مرسوم یکی از انگیزه های اصلی تروریسم بوده است.

پافشاری لجوجانه فعلی دولت آمریکا بر حفظ نیروهای این کشور در عراق چندین الگوی فکری مخرب را ارائه می کند.

این رویکرد نشان می دهد که طرز فکری که به جنگ عراق- که احتمالا اشتباه ترین و مخرب ترین تهاجم تاریخ آمریکا در خاورمیانه بود- منجر شد، به رغم هزینه ها و شکست های عظیمی که به همراه داشته، هنوز تغییر نکرده است.

این مساله نشان می دهد که گستاخی قدرت در کنار نادیده گرفتن واکنش ها به آن به ضرر آمریکا تمام می شوند.

این رویکرد نفوذ آمریکا را به اشتباه با حضور نظامی آن برابر می گیرد.

داشتن چنین ذهنیتی همچنین مستلزم درک نادرست از منشاء تهدیدهای تروریستی و مولفه های مورد نیاز برای از بین بردن این تهدیدها است.

این مثالی دیگر از این مساله است که تمایل دولت آمریکا به گسترش درگیری با ایران، آن را به نادیده گرفتن یا درک اشتباه بسیار از واقعیت هایی سوق می دهد که برای منافع آمریکا مهم هستند. در این مورد، چیزی که بیش از هر چیز نادیده گرفته شده، پیچیدگی ذاتی روابط ایران و عراق است. هر دو طرف خواستار رابطه ای باثبات و حتی صمیمانه هستند زیرا هیچ یک از آن ها نمی خواهند جنگ ویرانگر دهه ۱۹۸۰ میلادی دوباره تکرار شود.

دولت بوش با حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ و دولت ترامپ با حمله مرگبار به نیروهای حشدالشعبی و ترور سردار قاسم سلیمانی و یک مقام امنیتی ارشد عراقی اوضاع را شدیدا به هم ریختند.

اشغال عراق توسط آمریکا بنا به تمامی این دلایل باید پایان یابد و نیروهای آمریکایی در این کشور باید به خانه شان بازگردند.