به گفته ی یکی از نامزادان انتخابات ریاست جمهوری، با پول برگزاری جرگه می توان حدود 20 هزار محصل را برای تحصیل و آموزش یک ساله به خارج فرستاد. یا حداقل با این پول می شد که به صدها فامیلِ سیلاب زده که نیاز فوری و جدی به کمک دارند، رسیدگی نمود.

نویسنده: سیف الدین سدید احمدی

لویه جرگه ی مشورتی صلح در حالی برگزار می شود که بحران در افغانستان چند زبانه شده است. افتتاح پارلمان بدون اعلان نتایج نهایی و نامعلوم بودنِ برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و نیز گفتگوهای بی نتیجه ی صلح با طالبان و پایان کاری حکومت وحدت ملی، همه وهمه از مسایلی اند که جرگه ی مشورتی صلح را زیر سایه ی خود قرارداده است. دولت اما افزون بر ناتوانی در امرِ رسیدگی به هر یکی از موارد فوق حتی قادر نیست تا از امنیت جان شهروندان حفاظت نماید. حمله بر وزارت مخابرات در قلب شهر، از نمونه های است که در چند قدمی ارگ ریاست جمهوری غیرنظامیان را به خاک وخون کشانید.

برعلاوه، زمان کاری رییس جمهور پس از اول جوزای سال جاری، پایان می یابد. این خود به تنهایی بزرگ ترین دردِسر برای حکومت است که ظاهراً با تجمع سه هزار نفر در لویه جرگه ی مشورتی صلح، شاید اندکی التیام آور باشد. به همین خاطر هیچ مانعی به شمول تحریم های احزاب سیاسی و شخصیت هایی تاثیرگزار نتوانست جلوی برگزاری جرگه را بگیرد.

چنان چه تاکنون اکثریت نامزدان انتخابات ریاست جمهوری و قریب به اتفاقِ احزاب، شخصیت های سیاسی و شبکه ی فعالین جامعه مدنی و حقوق بشر، برگزاری لویه جرگه ی مشورتی صلح را سفارشی، وقت تلفی، غیر شفاف، کمپاین انتخاباتی و غیر قانونی خوانده اند. در یک مورد، حامد کرزی رییس جمهور پیشین، در اعلامیه ای از رییس جمهور غنی خواهان به تأخیر انداختن برگزاری لویه جرگه ی مشورتی صلح شد ه است.

در روزهای برگزاری جرگه فعالیت های رسانه یی حکومت بگونه ای متحرک شد که گویی جرگه ی مشورتی صلح به عنوان پروسه ملی، خواست تمام مردم افغانستان است. چنان که معاون سخنگوی رییس جمهور همواره قضیه را به مردمی بودن آن سمت و سو می دهد. چنان چه وی باوجود نگرانی از تحریم جرگه چنین نگاشته است: 49 شخصیت سیاسی با تحریم بزرگ ترین جرگه و پروسه ملی صلح، در برابر بیش از 30 میلیون جمعیت کشور قرار گرفته اند. آیا واقعاً جرگه ی مشورتی صلح پروسه ملی، خواست مردم و در نهایت به هدفِ آوردن صلح برگزار شده است؟ در یک مورد، آیا در شرایط کنونی این جرگه ارزشِ این همه مصارف گزاف مالی را دارد که راه اندازی گردد؟

قرار معلوم وزارت مالیه برای برگزاری جرگه ی مشورتی صلح، 369 میلیون افغانی که معادل حدود پنج میلیون دالر امریکایی می شود را در نظر گرفته است. به گفته ی یکی از نامزادان انتخابات ریاست جمهوری، با این پول می توان حدود 20 هزار محصل را برای تحصیل و آموزش یک ساله به خارج فرستاد. یا حداقل با این پول می شد که به صدها فامیلِ سیلاب زده که نیاز فوری و جدی به کمک دارند، رسیدگی نمود.

با این همه، عمده ترین برایندی که می توان از جرگه ی مشورتی صلح بیرون آید موارد ذیل خواهد بود که به گفته ی کاندیدان ریاست جمهوری، فرمایشی و بربنیاد گفته های منابع حکومتی «تکراری» خواهد بود:

تاکید بر آتش بس فوری در گفتگوهای صلح؛
تاکید بر تکرارِ آغاز نشست بین الافغانی در مذاکره با طالبان؛
تاکید بر حفظِ دست آوردهایی هژده ساله؛
تاکید به دریافت راه حل قانونی مبنی بر تداوم حکومت از متن قانون اساسی که رییس جمهور با سرتمبگی قبل از قبل از ستره محکمه تفسیرِ ماده ی 61 قانون اساسی را خواستار شده است. این در حالیست که 11 تن از نامزد انتخابات ریاست جمهوری با نشر اعلامیه ای خواهان پایان کار رییس جمهور سر از اول ماه جوزا شده اند.

آیا این همه تدابیر شدید امنیتی در کابل پایتخت محضِ جرگه، رخصتی های دوام دار، مصارف گزاف مالی و چندزبانی بحران، برگزاری جرگه ی مشورتی صلح و نیز خواست های تکراری ارزشِ این را داشت که چنین جرگه یی و در چنین شرایطی برگزار گردد؟ گویی که صلح از دهلیزهای واشنگتن، مسکو و بجینگ می گذرد و ما در اطراف پولتخنیک کابل سرگردان به صلحِ خیالی هستیم. به سانِ این
آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم، یار در خانه و ما گرد جهان می گردیم!

منبع: خبرگزاری جمهور