در طی روزهای گذشته رسانه ها و برخی از مقامات رژیم صهیونیستی از جمله اسرائیل کاتص، وزیر حمل ونقل، اطلاعات و انرژی اتمی این رژیم، کشورهای عربی را به عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی دعوت کرده و از لزوم تقویت همکاری های منطقه ای میان این رژیم و دولت های عربی سخن گفته اند. اینکه چرا این موج رسانه ای در این برهه زمانی روی می دهد را باید معلول تحولات دیگری از جمله تغییرات در هیئت حاکمه عربستان سعودی دانست.

در واقع تغییرات در لایه های فوقانی هرم قدرت سیاسی در عربستان سعودی اگرچه در سیاست داخلی انتظارات برای ایجاد تغییرات عمده و تحولات نوین در زمینه گشایش فضای سیاسی و اجتماعی را بی پاسخ خواهد گذارد اما به طور حتم روند این خانه تکانی درون سیستمی که از سال 2015 و با مرگ ملک عبدالله به راه افتاده است، منجر به بروز تحولات بی سابقه در عرصه سیاست خارجی و به ویژه سیاست منطقه ای سعودی ها خواهد گردید. این کشور پس از دهه ها محافظه گرایی با هدف مصون ماندن از تحولات اجتماعی و سیاسی انقلابی در منطقه، به سمت رویکرد محافظه کاری تهاجی در سیاست منطقه ای روی آورد که نخستین نمود آن را می توان در آغاز تجاوز نظامی به یمن و سپس رقابت با ایران در کانون های بحران در غرب آسیا از جمله سوریه، عراق، لبنان، افغانستان مشاهده کرد.

در همین راستا عربستان سعودی در طی سال های اخیر به منظور محدود کردن قدرت و نفوذ ایران در منطقه، به طور آشکار تلاش ها برای ایجاد پل ارتباطی میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی را آغاز کرده است. نخستین بار در تابستان 2015 دیدارهای مقامات عربستانی و صهیونیستی برای نخستین بار به صورت علنی اعلام شد که به صورت دیدار انور عشقی، ژنرال بازنشسته اطلاعات سعودی از تل آویو و سپس دیدارهایی دیگر روی داد. راهبرد حاکمان جدید ریاض از ایجاد کمربند عبری - عربی در منطقه ضد ایران ناکام گذاردن پیشبرد سیاست منطقه ای ایران در حمایت از جنبش های مقاومت گرایانه در مقابل نفوذ غرب به طور عام و تجاوزات رژیم صهیونیستی به حقوق فلسطینیان به طور خاص می باشد که سبب بسط نفوذ ایران و ایدئولوژی انقلاب اسلامی در میان ملت های عربی و اسلامی منطقه شده است.

با این وجود ارتقاء مقام محمد بن سلمان، وزیر دفاع جوان سعودی که وی را فرد اول طرح ریزی سیاست خارجی نوین عربستان سعودی و از بانیان تجاوز نظامی به یمن و قطع روابط با ایران می دانند، از جانشین ولیعهدی به مقام ولیعهدی به معنای تلاش  برای ایجاد انسجام و یکپارچه کردن ساختار سیاستگذاری نظام سعودی با حذف مهره های رقیب و مخالف است. بروز این تحولات در ساختار قدرت عربستان پس از روی کار آمدن دونالد ترامپ در آمریکا که سیاست مقابله تمام عیار با ایران را در خاورمیانه به منظور حمایت از رژیم صهیونیستی در پیش گرفته است، در واقع چشم اندازی از تسهیل و فراهم آوردن شرایط و زمینه های برقراری بلوک بندی جدید منطقه ای با ایجاد اتحادی موضوعی میان دولت های عربی منطقه و تلاویو برای محدودکردن قدرت منطقه ای محور مقاومت به رهبری ایران را ترسیم می کند.

اکنون نقش حلقه واسط ایجاد چنین اتحادی را عربستان سعودی برعهده گرفته است. چنین نقشی را پیشتر مصر به رهبری حسنی مبارک ایفا می کرد که گویا با سرنگونی وی در تحولات بیداری اسلامی، غرب خواستار بازیگری سعودی ها برای تکمیل این پروسه شده است. اقدام همزمان کشورهای شورای همکاری در قطع روابط با قطر و محاصره آن و سپس قرار دادن پیش شرط هایی با محوریت قطع روابط با ایران که پس از سفر دونالد ترامپ به ریاض صورت گرفته، در واقع بخشی دیگر از تکمیل این پازل می باشد. بر این اساس ایالات متحده، رژیم صهیونیستی، دولت های دیکتاتور عرب منطقه و در راس آنها عربستان سعودی اجماع دارند که نقش آفرینی دوحه در حمایت از خیزش های عربی با بازیگری اخوان المسلمین، نوعی مزاحمت در روند پروسه صلح خاورمیانه، برای عادی سازی روابط میان دولت های عربی و رژیم صهیونیستی است.

به همین ترتیب پس از تغییرات در هیئت حاکمه سعودی که نهایتاً می تواند به پادشاهی محمد بن سلمان نیز بیانجامد، می توان انتظار داشت که بذر امید در روابط رژیم صهیونیستی و عربستان برای تحقق روند همکاری منطقه ای به منظور حفظ امنیت ملی این رژیم ها و مقابله با آنچه تهدید ایران خوانده می شود با سرعت بیشتری رشد یابد. این همکاری بطور قطع، در راستای اهداف  و خواسته های غرب و رژیم صهیونیستی، منطقه را بیش از پیش  بی ثبات و بحرانی  خواهد ساخت و آسیبهای بیشتری را به کشورها و ملتهای منطقه بویژه ملت مظلوم فلسطین وارد خواهد کرد. 

حسین آرمند