پس از مذاکرات پرهیاهو میان (عطامحمد نور) و رئیس جمهور افغانستان، در نهایت حکم ولایت بلخ برای وی امضا شد؛ به نظر می رسد این مذاکره پر از اصطکاک گویا در نهایت بسود اشرف غنی و به ضرر والی بلخ پایان یافته است.

به گزارش خبرگزاری خبرگزاری انصار به نقل از تسنیم، عطا محمد نور رئیس اجرایی حزب (جمعیت اسلامی افغانستان) از سوی هوادارانش تحت القابی هم چون (امپراطور شمال) و یا (فرزند دانای بلخ) یاد می شود.

اخیراً وی از کارکرد عبدالله عبدالله در دولت افغانستان ابراز نارضایتی کرد و پس از دیدار اشرف غنی با او در بلخ، در یک خیزِ تاکتیکی مذاکرات مستقیم با رئیس جمهور این کشور را روی دست گرفت.

اگرچه که پس از واکنش های بدبینانه اعضای حزب جمعیت اسلامی به این مذاکرات، عطا سعی کرد تا از تریبون های مختلف ادامه این روند را حول محور منافع اقوام تاجیک تبار کشور و بالاخص حزب جمعیت که متشکل از چهره های سرشناس تاجیک است جلوه دهد اما در نهایت، سران این حزب باز هم عبدالله را به وی در نمایندگی از تاجیک تبارها در حکومت مرکزی ترجیح دادند.

عطامحمد نور باری اعلام کرد که خواسته هایش از دولت مرکزی کابل، قریب به 15 ولایت، 30 سفارتخانه، 15 سناتور انتصابی، ریاست های مستقل به شمول ارگان های محل و بعضی خواست های کلان دیگر است که تقریباً تمام این پیشنهادها از سوی رئیس جمهور افغانستان پذیرفته شده است.

رئیس اجرایی حزب جمعیت به منظور رفع تردیدها نسبت به انگیزه اش در مذاکرات هم چنین افزود که با وجود حسن نیت نسبت به وی از سوی رئیس جمهور، اما تا کنون در مذاکرات او برای خودش هیچ خواسته ای نداشته است.

کاخ ریاست جمهوری افغانستان روی دیگر سکه

خوشحالی طرفداران عطا دیری نپایید و معاون سخنگوی ریاست جمهوری، سریعاً نظر مثبت اشرف غنی نسبت به هرنوع خواسته ای را تکذیب کرد.

(فرزند دانای بلخ) در نهایت موفق به این شد که حکم ولایت بلخ را به امضای رئیس جمهور افغانستان رسانده و قانوناً در (امپراطوری شمال) باقی بماند.

بسیاری از طرفداران عطا در شبکه های مجازی این دستاورد را به وی تبریک گفتند، اما خیلی از تاجیک تبارها هنوز هم دقیقاً نمی دانند که پس از این همه هیاهو و نشست های پی درپی سران حزب جمعیت، چقدر دستاورد برای منافع قومی شان رقم خورده است.

تنش های ملتهب قومی در لایه های سیاست

رویدادهای مهم در افغانستان همیشه تنیده در تاروپودهای قومی بوده است؛ حکومت وحدت ملی نیز از بدو شروع به کارش عنقریب در باتلاق بحرانی فرو میرفت که ریشه هایش در تضاد منافع قومی برای تصاحب قدرت وجود داشت.

عطا یکی از حامیان اصلی انتخاباتی تیم (اصلاحات و همگرایی) و عبدالله عبدالله محسوب می شد. پس از کار حکومت وحدت ملی هم دست از خط و نشان کشیدن برای تیم (تحول و تداوم) و نقد کارکردهای اشرف غنی دست برنداشت.

اشرف غنی هم با آینده نگریِ همین تنش های قومی در حکومت وحدت ملی و خطری که از جانب قدرت عطا محمد نور در شمال او را تهدید می کرد، از بدو کارش در کاخ ریاست جمهوری افغانستان، وی را از ولایت بلخ برکنار کرد تا جایگاه عطا و تاجیک ها در شمال کشور را متزلزل کند.

عطا طی سال های حاکمیت (حامد کرزی) والی بلامنازعه بلخ بود و کرزی برخلاف اشرف غنی، بنا بر سیاست مماشات گونه، مانورهای سیاسی-اقتصادی عطا در بلخ را پذیرفته بود.

مذاکره به نفع چه کسی پایان یافت؟

والی بلخ برخورد اشرف غنی با خودش را نمی توانست بپذیرد و آغاز به مقاومت های زیاد و فشار آوردن بر رئیس اجرایی حکومت کرد، اما زمانی که حساب های مالی اش نیز توسط رایزنی های اشرف غنی در بانک های خارجی مسدود شد، تسلیم شد و مسیر مذاکره را انتخاب کرد.

رئیس جمهور افغانستان چنین فرصتی را مغتنم شمرد و علاوه بر این که توانست شکافی در میان حزب جمعیت ایجاد کند، به هر نوع سرکشی و انتقاد از سوی عطامحمد نور نیز نقطه پایان گذاشت.

حالا عطا باز هم در شمال است و می تواند با درگیری قدرتی که با جنبش ملی در ولایت هایی نظیر (فاریاب) و (جوزجان) دارد، کاری کند که معاون اول رئیس جمهور تمرکز حضور در کابل را نداشته باشد و این نیز به سود تیم کاخ ریاست جمهوری افغانستان است.

تنها نقطه ای که می توان از آن به عنوان دستاورد برای والی بلخ ذکر کرد این است که وی بتواند با توجه به مذاکراتی که داشته، سهم مهمی در انتخابات ریاست جمهوری بعدی داشته باشد و شمال را به مقصد پایتخت ترک کند؛ همان گونه که خودش هم در مصاحبه ای گفته بود که می خواهد به کابل بیاید و نقش مهم تری در عرصه ی سیاسی افغانستان ایفا کند.

انتهای پیام