دیروز در یک حملۀ تروریستی حدود 30 تن از مردم بیگناه قندهار کشته شدند. دور روز قبل نیز رسانه ها از حملۀ در شهر جلال آباد خبر دادند که اکثر قریب به اتفاق کشته شدگان، بیگناهان به خصوص کودکانی بودند که برای خواندن قرآن به مسجد رفته بودند. بازهم مسؤول این حمله گروه تروریستی طالبان بود که با شعار اسلام خواهی به جنگ مسلمانان بیگناه این سرزمین برخاسته اند. چند روز قبل از آن نیز رسانه ها خبر از کشته شدن 65 غیرنظامی دیگر در شرق کشور که عمده آنها زن و کودک بودند، دادند. این بار طبق معمول هواپیماهای بی سرنشین امریکا که از هزاران کیلومتر آن سوتر از خاک آن کشور هدایت می شوند، این میهمانی را برای هموطنان بیگناه ما تدارک دیده بودند. همزمان در دیگر سوی دنیا یکی از شبکه های امریکایی فلمی از آوازخوانی یک سگ در کنسرتی منحصر به فرد پخش کرد که صدها نفر تکت های گرانقیمت آن را خریده و بسیاری دیگر هم در نوبت خرید تکت و تماشای این شاهکار بودند. شاید خلبان مجازی آن هواپیمای بیسرنشین که 65 نفر را در افغانستان به خاک و خون کشید، پس از هدایت پرنده مرگش، با موتر مدل بالایش به خانه برگشته، آبجویی خنک از یخچال گرانقیمتش برداشته و انترنتش را باز نموده و حین دود کردن یک سگرت برگ اعلای هاوانا، تکت این کنسرت را در انترنت رزرو کرده تا پایان هفته ای شاد را با خانواده یا به قول فلم های دوبله شده با نامزدش بگذراند! شاید آن طالب گمراهی هم که طرح حملۀ تروریستی و وحشیانۀ جلال آباد را ریخته، پس از انفجار و کشته شدن کودکان مسلمان و قرآن به دست، روبروی تلویزیون نشسته و با دیدن شبکه های ماهواره ای به حال ملت قهقهه سر میدهد. اما در میان دو شادی، این ملت رنجدیده و داغدیدۀ افغانستان است که هر روز به واسطۀ داغ از دست دادن جوانانشان و یا یتیم شدن کودکان شان ناله سر میدهند.

در این میان کم نیستند نهادهای نازک دل غربی که برای قطع یک درخت یا خطر انقراض یک نوع حشره و امثالهم، با جدیتی مثال زدنی در فضای مجازی و حقیقی اجتماعاتی را تشکیل می دهند و تا سر حد جان اعتراض می کنند. نمی دانم اینها چه نفرتی از نوع انسان دارند که این همه جنایت را نمی بینند. چطور آنها (محمد الدوره) را ندیدند که در آغوش پدرش، تیراندازهای اسرائیلی مغزش را متلاشی کردند؟! خدایا! انسان به اصطلاح متمدن امروزی به کجا می رود؟ هر چند اغلب اینها آدم های بدی هم نیستند. شاید در زندگی روزمره شان، مرگ یک حیوان خانگی تا مدت ها متأثرشان کند. شاید مرگ فرزند خودشان در یک حادثۀ ترافیکی مسیر حیاتشان را تغییر دهد اما چگونه همین آدم ها اجساد تکه تکه شده زنان و کودکان بی گناهی را می بینند و بعد به کنسرت (راکی) - سگ آوازه خوان- می روند و از زوزه های آهنگین او به هیجان می آیند؟ اینجاست که وقتی خداوند می فرماید قلوبشان را مهر کردیم، درمی یابیم یعنی چه. اینکه چشم و گوش و زبان دارند اما قادر به دیدن و شنیدن و بیان راستی نیستند. اینجاست که باید هشدار داد:(وسوسۀ شیطان قوی است!) اینجاست که جادوی شیطانی رسانه های غرب و رها کردن این جماعت به حال خود از سوی خداوند آشکار می شود. اینجاست که دوگانگی عجیب انسانی افشا شده و درمی یابیم همه ما تا چه حد به سقوط نزدیکیم. خداوند به همه ما رحم کند.

نویسنده: محمد حسین جعفریان

سرمقاله شماره 104 روزنامه انصار

تاریخ: 1392/5/15