برای سومین روز پی در پی عرب ها و مسلمانان صحنه های تجاوزهای هولناک و بی سابقه رژیم صهیونیستی از سال 1969 در مسجد الاقصی را به نظاره نشستند در حالی که برخی رسانه ها از آن به عنوان نکبت جدید برای مسجد الاقصی یاد کردند و آن را بزرگترین تجاوز علیه مسجد الاقصی از سال 1969 خواندند.

روزنامه القدس العربی در سرمقاله خود نوشت: این تجاوزها که خبرگزاری ها نام یورش را بر آن می گذارند، در حالی صورت می گیرد که این اقدامات در واقع یک جنگ نظامی تمام عیار با مشارکت ده ها سرباز و شهرک نشین به مناسبت سال جدید یهودی است.

رژیم اشغالگر ورودی های منطقه قدیمی قدس اشغالی را از طریق ایجاد موانعی کاملاً بسته است و با شلیک بمب های صوتی و گاز اشک آور و گلوله پلاستیکی حمله مسلحانه ای را به محوطه های مسجد الاقصی و نمازگزاران به راه انداخته است که این حملات ظرف چند ساعت به مجروح شدن 30 فلسطینی انجامید.

به نظر می رسد که عدم هرگونه واکنش عربی به استثنای بیانیه هایی که برای محکوم کردن این تجاوزات در روز نخست آن صادر شد این رژیم را به ادامه جنایت های خود برای روزهای بعدی ترغیب کرد.

سازمان آزادی بخش فلسطین صرفاً به این امر بسنده کرده است که اسرائیل را به (کشاندن جهان به یک جنگ دینی) متهم کرده است، چون می بیند که دسته های مسلمانان قرآن ها را در دست گرفته اند و این سازمان از جامعه بین الملل و جهان عرب و اسلام خواسته است تا به مسوولیت های خود عمل کرده و برای متوقف کردن تجاوزهای تحریک آمیز و پی در پی اسرائیل دست به مداخله فوری بزنند.

این متن در دیگر بیانیه های عربی نیز تکرار شده است.

عجیب است که ما از جهانیان می خواهیم که در خصوص مساله ما مداخله کنند در حالی که خود ما صرفاً در مقابل آن تجاوزی که رخ می دهد صرفاً نظاره گریم. طبق آنچه که یک مسوول فلسطینی گفته است کشورهای عربی و اسلامی با پیشنهاد دعوت به برگزاری کنفرانس سازمان همکاری اسلامی جهت نجات مسجد الاقصی مخالفت کردند و این علی رغم آن است که تشکیل این سازمان پاسخی به آتش زدن مسجد الاقصی در سال 1969 بود اما بعد از آن این سازمان به یک ابزاری برای نزاع شیعه و سنی تبدیل شد که در حال حاضر حرفی برای گفتن در جهان اسلام ندارد. حتی کسی مدت هاست که چیزی از کمیته قدس نشنیده است که از سوی آن سازمان تشکیل شد و پادشاه مراکش ریاست آن را برعهده دارد. این مساله این سوال به حق را برمی انگیزد که آیا زمان اعلام مرگ این کمیته فرا رسیده است؟

از سوی دیگر، عبدالله دوم، پادشاه اردن در سخنان خود تاکید کرد: هرگونه اقدام تحریک آمیز جدید در قدس بر روابط میان اردن و اسرائیل تاثیر خواهد گذاشت. اردن گزینه ای جزء اتخاذ تدابیر نخواهد داشت.

وی افزود: اسرائیلی ها اطمینان هایی به ما داده بودند که این مسائل دیگر رخ نخواهد داد اما از سر بدشانسی می بینیم که امروز هم این اقدامات رخ داده است. مشخص است که در اینجا به اخراج سفیر اردن از اسرائیل اشاره شده است اما آیا این سخنان به این معناست که تجاوزهای اسرائیل با بمب و گلوله به مسجد الاقصی و نقض تعهدات پیشین و اقدام پلیس اسرائیل برای بار نخست در بیرون انداختن نگهبانان اردنی در مسجد الاقصی یک اقدام تحریک آمیز کافی برای اردن نبوده است که مسوولیت نظارت بر مقدسات اسلامی و مسیحی در قدس اشغالی را برعهده دارد؟

اما وزرای خارجه عرب که تجاوزهای اسرائیل همزمان با نشست آنها در قاهره رخ داد صرفاً به ارائه بیانیه شرم آور بدون اتخاذ موضع و اقدام در مقابل این تجاوزها بسنده کردند.

آنها در بیانیه پایانی خود به اسرائیل نسبت به ادامه اقدامات تحریک آمیزش در برانگیختن احساسات عرب ها و مسلمانان جهان که از طریق تکمیل طرح غیرقانونی برای تغییر وضعیت کنونی مسجد الاقصی و تلاش برای یهودی سازی آن و تقسیم زمانی و مکانی مسجد الاقصی و اجازه به یهودیان برای عبادت در داخل این مسجد صورت می گیرد، هشدار دادند.

اما آنها فراموش کرده اند که بگویند چکار خواهند کرد به ویژه اینکه اسرائیل عملاً از سال ها قبل تجاوزهای خود علیه مسجد الاقصی را تشدید کرده است.

متاسفانه مسجد الاقصی یتیم به نظر می رسد که روزانه به دلیل عربده های اسرائیل فرسوده می شود و صدها میلیون عرب و مسلمان نیز صرفاً ناظر این امر هستند. حتی گروه های تروریستی که به دروغ و بهتان ادعای دفاع از اهل تسنن را دارند سکوت اختیار کرده اند اما از نظر آنها مسجد الاقصی اولین دو قبله و سومین حرم نیست.

سازمان های بین المللی که مسوول حفظ میراث تمدن انسانی هستند کجایند، آیا این حرم شریف یک اثر فرهنگی نیست که باید حفظ شود؟ چرا این سازمان ها زمانی که تندروها به آثار باستانی در افغانستان یا دیگر کشورها حمله می کنند صدایشان بلند می شود اما در مقابل جنگ اسرائیلی به این مسجد چشم می بندند.

آیا تا زمانی که فلسطینی ها مشغول به دودستگی های سیاسی خود هستند و عرب ها و مسلمانان نیز در درگیری هایشان غوطه ورند آیا ما این حق را داریم که این سوال را مطرح کنیم؟ آیا بر دولت های عربی شایسته است که صرفاً این بیانیه های توخالی را صادر کنند و تلخی این بیانیه ها را به ما بچشانند تا اسرائیل به آرامی جنایت خود را تکمیل کند.

انتهای پیام