حضور سخنگوی داکتر عبداله در کنار جنرال اغبر تعجب برانگیز و به معنای دخالت ریاست اجرائی کشور در گزینش ریاست المپیک محسوب میشود.

ورزش مقوله ای است از جنس فرهنگی و اجتماعی که ظرفیت بالایی برای تاثیرگذاری اجتماعی و آفرینش تصویر مثبت یا منفی در اجتماع دارد. در محیط اقتصادی و صنعتی امروز، البته ورزش؛ خود تبدیل به یک صنعت شده و کارکردهای آن توسعه یافته و از ابعاد تخصصی و پیچیده تری برخوردار شده است.

چنین ویژگی، اقتضاء مینماید که در تحلیل و بررسی مسائل حیطه ورزش و در تصمیم گیری برای آن و برای ایفای نقش در آن، رویکردی علمی و کارشناسانه در پیش گیریم و از برخوردهای عامیانه و جزئی نگر که خود میتواند بستری برای مفسده زائی یا زمینه ای برای غفلت از علت ها و موجبات اصلی فساد باشد پرهیزنمائیم.

از جمله موضوعاتی که در پرداختن به آن باید روش و رویکرد علمی بکار گرفته شود و از برخوردهای عامیانه و پوپولیستی و مفسده زا پرهیز گردد، مساله فساد در المپیک و لزوم چاره اندیشی پیرامون آن است.

نحوه و گرد آمدن عده ای برای تعیین جنرال ظاهر اغبر به عنوان رئیس کمیتۀ ملی المپیک افغانستان، پیش از آنکه چاره اندیشی برای ورزش های المپیکی کشورمان باشد، خواسته یا ناخواسته مخرب و مغرضانه بوده است. حتی عده ای از رسانه ها آن را نوعی کودتا در ریاست المپیک تعبییر نموده اند.

جنرال ظاهر اغبر قبل از این نیز مدیریت ورزش کشور را بر عهده داشته است، اما متأسفانه در آن زمان نیز ایشان عرصۀ ورزش را به مثابه قشلاق عسکری اداره میکرد تا یک ارگان ورزشی. شاید به همین دلیل بود که داکتر عبداله عبداله با دیدن این نظامی گری ایشان، جنرال اغبر را به حیث مشاور امنیتی رئیس اجرائی منصوب نمودند؛ اما حالا معلوم نیست این جنرال از جان ورزش چه میخواهد که پس از تقرری در پُست مشاوریت امنیتی رئیس اجرائی، بازهم با جمع نمودن عده ای از طرفدارانش و رأی گیری نمایشی، خودش را رئیس المپیک میداند؟! البته در این میان حضور سخنگوی داکتر عبداله در کنار جنرال اغبر تعجب برانگیز و به معنای دخالت ریاست اجرائی کشور در گزینش ریاست المپیک محسوب میشود.

باید گفته شود که دخالت و حضور سیاستمداران و نظامیان در عرصه ورزش کشور تا کنون هیچ نتیجه مثبتی در پی نداشته است و ورزش کشور تا به امروز به اندازه کافی از حضور سیاستمداران در این عرصه تاوان پس داده است. با گذشت این سال ها و تاوان پس دادن ورزش کشور جای تعجب دارد که باز هم شاهد حضور افراد غیر کار شناس در عرصه ورزش هستیم.

به راستی چرا ما با ورزش اینگونه برخورد میکنیم؟

چرا نمی خواهیم ورزش کشورمان را در چهارچوب نظام کلان فرهنگی و اجتماعی و در قالب نظام تربیتی و رفتاری خود تحلیل و بهینه سازی کنیم؟

چرا فکر میکنیم که ورزش فقط یک بازی است و تا چه زمان نمی خواهیم قابلیت ها و ارزش های بیشتری برای آن قائل شویم؟

چرا باور نداریم که ورزش میتواند و باید که درمانی بر بعضی دردهای اجتماع باشد؟

چرا عده ای از اهالی ورزش از گردونه دور مانده اند تا جنرالان سکان هدایت ورزش را برعهده گیرند؟!

چرا عده ای ورزش را به بازی های حزبی، قومی و سمتی کشانیده اند؟!

این سوالاتی هست که باید رئیس جمهور و رئیس اجرائی بدان پاسخ گویند.

به امید جاری شدن تدبیر برای کاهش بسترها و جنبه فساد و با آرزوی کاهش رفتارهای مفسده آمیز در حوزه های اجرائی و فنی ورزش.