این روزها ناباورانه، هجرت خورشید را به تماشا نشسته ایم و اشکریزان، انشقاق مهر را نظاره میکنیم. یتیمان تاریخ، با آرزوی نوازش های دست علی، نام زیبای مولارا زمزمه میکنند. چاه تنهایی علی هم تنها شد؛ نخل های عاطفه، غریبانه میگریند. هلال رمضان به سرخی گرایید و (قدر)، قدر و منزلت یافت. تمامت ملکوت بر مولای ایمانیان و ملجأ اهل نیاز، آغوش گشود. (عم یتسائلون عن النبا العظیم). چرا امروز خورشید آسمان به عزلت مایل است و کوه کوه، گدازه های اشک میافشاند؟ چرا دریا خموش است و موجی از میانه آن به سوی کرانه ها نمی خیزد؟ چرا پروانه ها شروه یتیمی را غریبانه زمزمه میکنند؟ چرا مهتاب این چنین بیتاب است و شب، اسیر سکوتی سنگین؟ عطر شب بوهای غم در کوچه های کوفه پیچیده و التهاب از دیدگان خیس و گونه های زرد یتیمان پیداست. تمامی عرصه های فضیلت از فضایل، عاری شد. (اقتربت الساعه و انشق القمر) قیامت نزدیک شد و ماه شکافت. فریاد محراب برآمد و ارکان هدایت فرو ریخت. سیمای فجر و سپیدی سجاده به سرخی گرایید و خون از چشمه چشم شقایق تراوید. دردا فرق کسی را شکافتند که نماز و روزه و عبادت و قدر و نیایش و قیام و جهاد از او آوازه یافت و ماه صیام، اعتبار.

یا وصی رسول خدا! آتش کینه کفتارهای کافر کوفه، خانه ات سوخت و دست شقاوت، شقایق دشت تنهایی ات پژمرد و ساقه نیلوفر بوستان زندگی ات شکست. سال ها سکوت و صبوری ات به مؤمنین درس استقامت آموخت و مظلومیت عظیم تو تا روز حشر و نشور، دل ها قرین غم نمود.

یا علی بن ابی طالب، یا امیرالمؤمنین، انت الامام و انا المأموم! راز دل بگشا که قلب غریب ما بسان چاه تنهایی تو تنها شد.

اما ما، به خودمان نگاه كنیم. چقدر با نهج البلاغه آشنا هستیم، با قرآن چطور، به آنچه می دانیم چقدر عمل می كنیم؟ خیلی شب ها تا نزدیك صبح در مراسم جشن عروسی و... به سر می بریم، ساعت ها با علاقه بیننده برنامه های ورزشی و سایر سریال های تلویزیون هستیم، نماز صبح قضا می شود، چه اهمیتی دارد... كمی به خود آییم، آن زمان که علی علیه السلام در دل با چاه گفت و این زمان حكومت فرزندش كه غایب است و ما قفل بر محبس او می زنیم ولی شعار هم می دهیم! دعا هم می كنیم ولی در عمل و اعمال خود...! خدا نكند بعد از ظهور به سویش برویم چرا كه در آن وقت بسیاری از مسیحیان و یهودیان هم می روند و برای من مسلمان خجالت آور است و این مظلومیت علی و اولاد او علیهم السلام است و از اینها مظلوم تر نداریم. و قرآن در سوره عنكبوت آیه 64می فرماید: و زندگی این دنیا جز سرگرمی و بازیچه نیست و حیات حقیقی، همانا سرای آخرت است اگر می دانستند.