به گزارش انصار به نقل از خبرگزاری فارس در کابل، با آنکه مدت زیادی از آغاز عُمر دولت جدید در افغانستان نگذشته و همین طور پیمان امنیتی نیز دیری نشده که از سوی کابل – واشنگتن به امضا رسیده، اما به نظر می رسد فصل جدید تیرگی روابط میان افغانستان و آمریکا آغاز شده است.

پیش از امضای پیمان امنیتی کابل – واشنگتن آمریکا برای دولت افغانستان با اظهار حُسن نیت وعده هایی مبنی بر تأمین مالی، تجهیز و آموزش نیروهای افغانستان را داده و تأکید کرده بود که با نیروهای بومی از مرزهای این کشور دفاع و در صورت لانه سازی تروریست ها در برابر آن وارد اقدام شده و هیچ نوع ناامنی را در داخل خاک این کشور نمی پذیرد.

دولت پیشین افغانستان به رهبری (حامد کرزی) با وجود این همه وعده های آمریکا از امضای پیمان امنیتی کابل – واشنگتن سر باز زد و آن را برای دولت جدید این کشور گذاشت و دلیل اصلی رئیس جمهور پیشین افغانستان نیز وجود بی اعتمادی میان افغانستان و آمریکا و همچنین نبود اعتماد کافی مبنی بر اجرایی شدن وعده و نویدهای آمریکا بود.

پس از آنکه دولت کرزی این پیمان را امضا نکرد و حضور نیروهای خارجی را تحت شرایط خاصی خواستار شد، دولت جدید افغانستان در نخستین روزهای کاری خود پیمان امنیتی کابل – واشنگتن را امضا کرد که به نظر کارشناسان و آگاهان سیاسی افغانستان، این اقدام عجولانه و زودهنگام بوده و ضرورت داشت تا روی آن بیشتر توجه صورت می گرفت.

اینک که کمتر از 7 ماه از امضای این پیمان نمی گذرد، فریادهایی از گوشه و کنار از سیاسیون تا شهروندان عادی افغانستان بلند شده و هرازگاهی خواستار لغو این پیمان می شوند که بدون شک دلیل آنها عدم عملی شدن وعده و نویدهای آمریکا است.

نهادهای مدنی، شهروندان عادی و اعضای شورای ملی افغانستان از افزایش ناامنی ها که روزانه ده ها نفر را به کام مرگ می کشاند خشمگین هستند و توانایی تحمل حضور تروریست ها در ولایت های شمالی این کشور را ندارند و افزایش این خشونت ها را نتیجه امضای پیمان با آمریکا می دانند.

برحسب نظر مردم و منتقدان حضور نظامیان خارجی در افغانستان، واشنگتن به وعده های خود مبنی بر حمایت نیروهای افغان عمل نکرده و برعلاوه اینکه این نیروها را تأمین مالی و تجهیز نمی کند، حضور تروریست ها را نیز نادیده می گیرد که به هیچ صورت برای ملت افغانستان پذیرفتنی و عقلانی به نظر نمی رسد.

مردم افغانستان معتقدند که اگر قرار بر افزایش ناامنی ها بود، کابل نیازی به حضور بیش از 10 هزار نظامی خارجی نداشت و دولت کابل نباید این پیمان را امضا کرده و بر تداوم حضور نظامیان آمریکایی طبل خوشحالی می زد.

با این وجود، یکی دیگر از دلائل مخالفت افغانستان با تداوم حضور نظامیان خارجی را می توان عدم حمایت آمریکا از روند صلح دانست، زیرا با وجود تلاش های دولت کابل از چند ماه به این طرف واشنگتن هیچ اقدامی که بتواند برای افغان ها قناعت بخش باشد، در این راستا انجام نداده است و دولت کابل برای اجرایی شدن مذاکرات صلح از آمریکا رو گشتانده و چین را راهی جدید برای رسیدن به صلح می داند.

با وجودیکه چین نیز یکی از کشورهای قدرتمند است و امید می رود که قادر به کشیدن طالبان از راه اعمال فشار به دولت اسلام آباد بر میز مذاکره با دولت کابل باشد، اما نباید نقش پُررنگ کشورهای غربی به ویژه آمریکا را نادیده گرفت.

با آنکه آمریکا از جوانب مختلف روی سیاست دولت کابل تأثیرگذار است، اما بیشتر از همه با حمایت تروریست ها به ویژه طالبان تلاش برای اجرایی نشدن مذاکرات صلح دارد که بدون شک در این راستا احتمال هم وجود دارد که به طالبان اجازه انجام مذاکره با دولت کابل را ندهد، زیرا در صورت تحکیم ثبات در افغانستان نیازی به حضور آنها در این کشور دیده نشده و با این وجود منافع دراز مدت غرب در افغانستان و منطقه نادیده گرفته خواهد شد.

به همین صورت، آمریکا بیش از اینکه به مفاد پیمان امنیتی کابل – واشنگتن فکر کند، در تلاش برای اجرایی کردن پروژه های درازمدت خود در منطقه است و اکنون که 10 سال حضور خود در افغانستان را تثبیت شده می داند از یک طرف کار روی پروژه داعش سازی را تشدید بخشیده و از سوی دیگر دولت های منطقه (عربستان و یمن) را به جان هم می اندازد تا راهی برای بیشتر شدن منافع آن کشور در آسیا بازتر شود.

حضور در افغانستان به تنهایی نمی تواند خواست های آمریکایی ها را برآورده کند و کاخ سفید ضرورت می داند تا کشورهای دیگری را تحت نفوذ و حتی اشغال نظامی خود قرار دهد تا از آن طریق تهدیدی باشد برای کشورهای منطقه به ویژه کشورهای که واشنگتن از پیشرفت سریع آن مانند ایران، هند و چین هراس دارد.

تلاش برای گسترش نفوذ واشنگتن در کشورهای منطقه سبب شد تا زمینه های بی اعتمادی مردم افغانستان نسبت به وعده و نویدهای آن کشور افزایش یافته و مردم به خاطر بی توجهی آمریکا به وضع موجود این کشور دست به انتقاد زده و خواستار لغو پیمانی شوند که پیش از این آرزوی دیرینه غربی ها شده بود.

اینک با توجه به انتقادهای انجام شده که اکنون در حال افزایش است به نظر می رسد سیاست خارجی آمریکا تضعیف شده و قدرت خود در افغانستان را از دست و احتمال زوال و نابودی این قدرت در دولت کابل نیز وجود داشته و سرآغازی است برای تیرگی مجدد روابط کابل – واشنگتن، همان طوری که به خاطر بی مبالاتی کاخ نشینان آمریکا در زمان زمامداری کرزی شده بود.

/انتهای پیام/