روز گذشته سرگئی شویگو دبیر شورای عالی امنیت ملی روسیه به کابل سفر کرد و با مقامات عالیرتبه و اثرگذار حکومت طالبان ملاقات نمود. سرگئی شویگو عالرتبه ترین مقام یک کشور است که تاکنون به افغانستان تحت حاکمیت طالبان سفر کرده و با آنها ملاقات و رایزنی نموده است.

او گفته است که روسیه روند خروج نام طالبان از فهرست سازمانهای تروریستی را نهایی کرده است.

یو شیاویونگ نماینده ویژه چین برای افغانستان نیز در سفر به کابل اعلام کرد که چین با کشور های منطقه در حال رایزنی درباره به رسمیت شناسی طالبان است.

قبل از آن، کشورهای آسیای میانه شامل ازبکستان، ترکمنستان، قزاقستان آمادگی خود را برای به رسمیت شناسی حکومت طالبان، نشان داده اند. تاجیکستان نیز در آستانه واگذاری سفارت افغانستان به طالبان است.

جمهوری اسلامی ایران نیز هرچند که کارگزاران خودش در کابل را تغییر داده و قمی آخرین تلاش های نافرجامش را برای جذب طالبان انجام داد؛ سفیر جدید ایران دُکتور بیگدلی نیز ظاهراً طالبان را دوست می دارد و احتمالاً مأموریت ایشان نیز تحکیم مناسبات با طالبان است.

اگر بتوان دسته ای از کشورها آسیای میانه را در کنار چین و روسیه قرار داد، می توان نتیجه گرفت که بزرگترین هدف سفر شویگو به کابل، ایجاد ارتباط و تعامل قوی با طالبان است به حدی که اجازه سقوط حکومت طالبان، به دامان جمهوریخواهان امریکا را ندهد.

چین نیز بعنوان یک ابرقدرت اقتصادی و همسایه افغانستان از روی کار آمدن دونالد ترامپ به شدت وحشت زده شده است چراکه ترامپ صراحتاً اصلی ترین هدف سیاست خارجی خود را مهار چین عنوان کرده و خواهان بازگشت امریکا به پایگاه بگرام شده و می خواهد از طریق استقرار در بگرام، چینی ها را زیر کنترول بگیرد.

بنابراین بعد از انتخابات و تغییر حکومت در امریکا؛ افغانستان تحت حاکمیت طالبان مجدداً به مرکز توجهات قدرت های رقیب قرار گرفته است. نتیجه هنوز معلوم نیست که طالبان به سمت کدام دسته از کشورها، غش کنند؛ اما خیلی بعید به نظر می رسد که طالبان از امریکا بگذرند و مناسبات حسنه منطقوی را بر دالرهای ترامپ ترجیح بدهند.

طالبان، حاکمیت خود را بیش از همه مدیون امریکایی ها هستند. آنها از ایران خوش شان نمی آید و از روسیه نیز خیری توقع ندارند. با این وجود، قدرت های منطقه تمام تلاش خود را به خرج می دهند تا طالبان را از افتادن در دامان امریکای ترامپ نجات بدهند.