گاردین در سرمقاله روز خود به مسئله تنش میان جمهوری اسلامی ایران و رژیم اسرائیل پرداخته و می نویسد: نگران کننده است که آنچه با حمله اسرائیل به ساختمان کنسولگری (بخش کنسولی) ایران در سوریه در اول اپریل آغاز شد، ممکن است با عملیات «وعده صادق» تهران خاتمه نیابد. بمباران در دمشق که منجر به کشته شدن (شهادت) حداقل دو جنرال ارشد ایرانی شد، منجر به اولین حمله مستقیمی شد که از خاک ایران علیه اسرائیل انجام شد. به گزارش انصار، برای ایران عبور ساده از کنار آنچه در دمشق رخ داد، اگر نگوییم غیرممکن، بسیار سخت بوده است. همانطور که دیوید کامرون، وزیر امور خارجه بریتانیا اعتراف کرد، اگر یک قدرت متخاصم یکی از کنسولگری های بریتانیا را با خاک یکسان کند، بریتانیا اقدامات بسیار قوی انجام خواهد داد.

این یک لحظه تعیین کننده در خاورمیانه است. دنیا نمی داند چه چیزی در پس وضعیت فعلی نهفته است، اما بعید است که چیز خوبی باشد. به همین دلیل است که رهبران جهان به درستی از دولت بنیامین نتانیاهو می خواهند که خویشتنداری نشان دهد. به گفته جو بایدن، رئیس جمهور امریکا، انتخاب عاقلانه برای آقای نتانیاهو این است که پیروزی را در دل نتیجه حملات ایران جستجو کند و پاسخ نظامی ندهد. نخست وزیر اسرائیل سپس می تواند توجه خود را به مذاکرات مداوم با حماس برای آزادی گروگان های (اسیران) اسرائیلی و پایان دادن به جنگ در غزه معطوف کند. معاوضه خویشتن داری نظامی در ازای به دست آوردن حمایت بین المللی می تواند به فرصت طلبی بنیامین نتانیاهو هم کمک کند.

علیرغم اینکه ایران بیش از ۳۰۰ پهپاد و راکت از خاک خود ارسال کرد، اسرائیل از این حمله مرگبار جان سالم به در برد. دلیل این امر عمدتاً میزان توانمندی راکت های ایران، هشدار فراوان قبل از حمله، سپر راکتی مؤثر اسرائیل و کمک های ائتلاف نظامی بین المللی به رهبری امریکا، بریتانیا، فرانسه و چندین کشور عربی بود. این عملیات وابستگی اسرائیل به شرکای خود را آشکار کرد که آقای نتانیاهو در ماه های اخیر تمام تلاش خود را برای نادیده گرفتن آن انجام داده است.

اگر اسراییل بخواهد تصمیم به حمله بگیرد، این ائتلاف به سرعت از هم پاشیده می شود. کشور های عربی، بدون تلاش اسرائیل برای صلح با فلسطینی ها، تمایلی به شرکت یا کمک به خنثی کردن حمله های متقابل ندارند. اینکه ایالات متحده به صراحت اعلام کرده که در حمله اسرائیل به ایران شرکت نخواهد کرد بسیار مهم است. حملات یکی در میان دو طرف باعث می شود که جنگ بیش از حد معمولی دیده شود و حملات مستقیم کشور ها به خاک یکدیگر به جای آنکه به عنوان ابزاری برای مقابله با یک تهدید وجودی در نظر گرفته شود امری عادی خواهد شد.

رقابت اسرائیل و ایران در دو دهه اخیر به عنوان یکی از ویژگی های تعیین کننده چشم انداز منطقه ظاهر شده است. ایران گروه های شبه نظامی را که می توانند به اسرائیل آسیب برسانند، مسلح کرد بدون اینکه مستقیما پای خودش در میان باشد. در مقابل اسرائیل دخالت در کارزار ترور های مخفی، حملات سایبری و حملات هواپیما های بدون سرنشین به اهداف ایرانی را رد کرد. با این حال، از زمان حمله حماس در ۷ اکتوبر در اسرائیل، جنگ های مخفیانه و نیابتی آن ها آشکار شده است.

تله ای که رهبری اسرائیل باید از آن دوری کند این است که فکر می کند جنگ با ایران اجتناب ناپذیر است و چنین جنگی هرچه زودتر انجام شود، هزینه های آن کمتر خواهد بود.

تهران قبلاً گفته که در صورت تلافی اسرائیل، سطح تنش را بالاتر می برد. اسرائیل می تواند پس از آن دوباره حمله کند. خطر این است که هر یک از طرفین در مورد دیگری قضاوت نادرست کنند و جنگ اجتناب ناپذیر شود.

اسرائیل یک رژیم با تسلیحات هسته ای اعلام نشده است. پس از اینکه دونالد ترامپ بی پروا از توافق هسته ای خارج شد، ایران دیگر به توافق هسته ای پایبند نیست. شکست در دستیابی به یک توافق جدید از آن زمان به این معنی است که ایران به داشتن اورانیوم مناسب برای تسلیحات هسته ای بسیار نزدیک است. حمله اسرائیل به تاسیسات هسته ای اوسیراک عراق در سال ۱۹۸۱ به طور گسترده در آن زمان به عنوان غیرقانونی مورد انتقاد قرار گرفت و توسط شورای امنیت - بدون وتوی ایالات متحده - محکوم شد. هدف قرار دادن سایت های هسته ای ایران در واکنش به حمله ایران تشدید غیرمسئولانه تنش خواهد بود.

جنگ برای حفظ صلح عموماً استراتژی خوبی نیست. رقابت ایران و اسرائیل دارای یک حاشیه ایدئولوژیک است و فاصله این دو از هم باید پیش از آنکه آتش این تنش کل منطقه را در بر بگیرد بیشتر شود.