ملت مسلمان افغانستان امام خمینی(رحمت الله علیه) را به عنوان رهبر و الگوی خویش قرار داده و این رابطه از نوع ارتباط معنوی و نشان دادن محبت به اولیای الهی است. پیروان مذاهب اسلامی اعم از شیعه و سنى با جان و دل امام راحل را دوست می داشتند. به موضع گیری های شجاعانه ایشان در برابر قدرت های سلطه گر، افتخار می کردند.

در روند سال های جهاد، رهنمودهای الهی امام را سر لوحه مبارزات خویش قرار می دادند. گوشه ای از این ارادت معنوی را در دوران بیماری و رحلت امام خمینی(رحمت الله علیه) می توان دید.

در اوایل پیروزی انقلاب، یا در سال ۱۳۶۸ خورشیدی، وقتی حضرت امام خمینی(رحمت الله علیه) در بستر بیماری بود، هزاران نفر در مناطق مختلف افغانستان برای سلامتی آن رهبر و اندیشمند بزرگ قرن روزه گرفتند.(۱۰) در مساجد و تکیه خانه ها، برای سلامتی آن راد مرد تاریخ دست به دعا برداشتند. هنگامی که از رحلت جانکاه امام بزرگوار، اطلاع یافتند غوغای در جهان برپاشد که تاریخ نظیر آن را به یاد ندارد.

مردم مسلمان افغانستان در داخل کشور و مهاجران افغانستانی در خارج، ده ها شبانه روز مجالس ختم قرآن و نذر گرفتند، یاد آوری نمونه های فوق الذکر، قطره ای از دریای بی کران محبت های جامعه ی مسلمان به حضرت امام خمینی(رحمت الله علیه) را نشان می دهد و مردم مسلمان افغانستان به خصوص آنانی که بیشتر با اندیشه های ملکوتی امام خمینی(رحمت الله علیه) آشنایی داشته و دارند، وی را در جایگاهی فرا ملیتی می نگرند زیرا امام دغدغه تمامی ملت های مسلمان و مستضعف به خصوص مردم مظلوم افغانستان را داشت.

پی نوشت:

۱۰. آیت الله محسنی، بیست و یكمین سالگرد ارتحال امام خمینی، افغانستان، تالار اجتماعات موسسه خاتم النبیین(ص) - كابل.