سرمقالۀ انصار:

همانگونه که شاهد بودیم جلسۀ روز شنبۀ نماینده گان پارلمان به بحث پیرامون عملکرد رسانه ها و پخش برنامه های مبتذل از بعضی از رسانه های داخلی اختصاص یافته بود، که البته عده ای  به بهانه های واهی مثل آزادی بیان، سعی در توجیه پخش برنامه های مبتذل داشتند. اما واقعیت این است که رسانه ها می توانند بر میزان مذهبی بودن ما تأثیر بگذارند. به نظر می رسد افرادی که به میزان متفاوتی در برابر رسانه ها قرار می گیرند، عقاید مشابهی درباره خدا و مسائل خارج از جهان مادی ندارند. نگرش های افراد مذهبی نسبت به رسانه ها از پذیرش غیرانتقادی تا رد کامل حضور رسانه ها در زندگی اجتماع متفاوت است. مسائل گوناگونی را باید در نظر داشت که مالکیت رسانه ها، قانونگذاری، رقابت حرفه ای و رسوم فرهنگی از آن جمله اند.

اما در نهایت باید کوشید رسانه ها از واقعیت دینی فاصله نگیرند.به تناسب سه گونه فرهنگ شفاهی، چاپی و الکترونیک آن چنان که در آرا و طبقه بندی های تاریخی متفکران عرصه ارتباطات انعکاس دارد، می توان در حوزه جامعه شناسی دین و ارتباطات نیز به مراحل تاریخی در نسبت میان دین و نهاد ارتباطات پرداخت.

از سوی دیگر رسانه ها به ویژه رسانه های دیداری و شنیداری - سینما، تلویزیون و غیره - با تلاشی بی پایان، خود را بر تعداد بی شماری از افراد تحمیل می کنند تا هوش آنان را تهییج کنند. از طریق ذهن است که می توان به نقاط بسیار عمیق وجود انسان دست یافت. رسانه ها تنهائی ما را تصرف می کنند و ما هنوز از تأثیری که این محرک ها بر ما دارند آگاه نیستیم.

دین و تأثیرپذیری، ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند و تمام بیان های دینی در رسانه ها با تأثیر عاطفی همراه هستند. همانگونه که تصاویر غیر اخلاقی تأثیر بر اخلاقیات ورفتار ما دارد. تکه تکه کردن تصویر ذهنی و اطلاعات و دستکاری از طریق تدوین یا مونتاژ، با ایجاد نوعی حقیقت نسبی، از ایجاد ارتباط معتبر جلوگیری می کند. ظریف ترین شکل تسلط، تسلط بر ذهن است. نفرت انگیزترین نوع وابستگی، مادی نیست، بلکه روحی است: مردم قدرت تفکر انتقادی مستقل را از دست داده اند. مردمی که این قدرت را از دست می دهند، دیگر به راحتی قادر به برقراری ارتباط دینی نیستند. آنان فقط می توانند تقلید کنند.

اما نگرش افراد مذهبی نسبت به رسانه ها بسیار متفاوت است، همانگونه که در برخوردها و مباحث پارلمان کشور دیدیم، امروز بزرگ ترین انتقادی که از جانب افراد با چهرۀ دینی مطرح می شود این است که رسانه ها جای دین را در جامعه اشغال می کنند به همین دلیل است که جهاد فرهنگی را واجب میدانند. که البته به نظر ما جهاد فرهنگی باید در مقابل هجوم فرهنگی دشمنان اسلام وجود داشته باشد. که بدون شک جهاد فرهنگی به معنای مخالفت با نظام و یا گرفتن اسلحه و به کوه رفتن نیست، بلکه برخلاف تصور آن وکیل نو رسیدۀ که به نظر میرسد نمایندۀ یک تلویزیون است تا نمایندۀ مردم، جهاد فرهنگی کار فرهنگی میطلبد که توضیح این بخش از حوصلۀ مقوله خارج است. اما آغاز مبارزه با تهاجم فرهنگی ضد اسلامی و یا همان جهاد فرهنگی، جلوگیری از پخش برنامه های مبتذل و ضد ارزشهای دینی و خانواده گی میباشد که باید در این مورد تمام مسؤولان با جدیت عمل کنند.

سرمقالۀ شمارۀ 74 روزنامۀ انصار

تاریخ 1392/3/26