پایتخت هر کشوری نماینده سیاست، فرهنگ، اقتصاد و اجتماع آن کشور است. از این رو دولت ها تلاش میکنند تا منظره پایتخت خود را مطبوع و دلنشین سازند تا بینندگان از مسافرت و زندگی در آن خاطره های شیرین و مطبوع باخود به همراه برند.Kabul City

دهسال پیش کابل سیمای یک شهر آفت زده و مخروبه را داشت اما آهسته آهسته سیمای این شهر تغییر کرد ولی هرگز نتوانست چهره مناسب یک پایتخت را پیدا کند. اکنون کابل شهری است درهم و خسته کننده، نه از سیمای سابق آن و آب و هوای دلنشین و مطبوع آن خبری است و نه توانسته است خود را به یک شهر حتی نیمه مدرن بدل سازد.

بخشی که اندکی به بهبود سیمای کابل کمک کرده است، ملکیت های خصوصی شامل خانه ها، مغازه ها و مارکت ها است اما در بخش خدمات دولتی کابل در مقایسه با پایتخت سایر کشورهای جهان اصلا قابل مقایسه نیست. منظور نگارنده این نیست که شهر جنگزده کابل را با لندن، توکیو و واشنگتن مقایسه کند، بلکه کابل حتی چهره یک پایتخت جهان سومی را هم ندارد.

در سال های گذشته این شهر بدون اجرا و تطبیق برنامه شهری و در نبود نظارت بر تطبیق پروژه های عمرانی، رشد بیرویه ای داشته و در هر گوشه ای از شهر، صاحب نفوذی، شهر و شهرکی ساخته و یا برج عاجی بلند کرده است.

صدها هزار موتر که معمولا از سوخت های غیر استندرد استفاده میکنند، در جاده های خاکی شهر جولان میدهند و فضای شهر را از دود های سمی و کثافات شهری پر میکنند.

به نظر میرسد که افغانستان و به خصوص کابل نتوانسته است از فرصت دهساله گذشته برای بازسازی و بهسازی خود استفاده نماید. اکنون این فرصت طلایی از دست رفته و دیگر جامعه جهانی خسته از جنگ افغانستان قصد دارد به خانه های خود بازگردد و اگر شرم حضور افکار عمومی جهانیان نمی بود، لقای این کشور را به عطایش بخشیده و گلیم خود را برای همیشه از کشور ما جمع میکرد.

سیمای کابل به یک ساز ناهماهنگ شباهت پیدا کرده است. خانه های پست و بلند این شهر و محله های فقیرنشین و ثروتمندنشین آن، نمایندگی از اختلاف طبقاتی بزرگی میکند که میان ساکنان آن به وجود آمده و خبر خوشی برای آینده این شهر نمی دهد.

هرچند دیگر شاعری در ستایش آب و هوای کابل نمی سراید و خواننده ها در مدح آن آواز نمی خوانند اما رشد بیرویه جمعیت که در چند دهه آینده ادامه خواهد یافت، شهر شلوغ کابل را به شهر سرسام آوری بدل خواهد کرد که دیگر کسی هوای زندگی در کابل را نیز در سر نپروراند.

شهریان کابل اکنون از کمترین خدمات شهری معمول جهان برخوردار نیستند. برای حمل و نقل عمومی ساکنان این شهر برنامه درخوری سنجیده نشده، غالب جاده های شهر خراب بوده و یا در دست بازی های است که یک عمر به طول میکشد، شاروالی کابل که شاید بودجه کافی نیز در اختیار ندارد تنها به دور کردن زباله ها و کثافات از دم دروازه های مردم اکتفا کرده و جرأت نمی کند برای پاکیزگی جاده های شهر تلاشی نماید.

کابل اکنون نه سیمای یک پایتخت که چهره یک بیغوله شلوغ و بیبرنامه را به خود گرفته که هر روز به شلوغی و سرسام آوری آن افزوده میشود. آیا کابل میتواند واقعا سیمای یک پایتخت را به خود بگیرد؟!

 نویسنده: فریبا دقیق