وقتی رهبر دوفاکتوی میانمار برای دفاع در مقابل اتهام نسل کشی، ماه گذشته میلادی به دیوان کیفری بین المللی قدم نهاد، مابقی اعتبار بین المللی خود را روی انکار اتهامات مربوط به ارتکاب نسل کشی از طرف ارتش میانمار علیه مسلمانان روهینجایی قمار کرد.

خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی می نویسد: «دیوان کیفری بین الملل از صحبت ها و دفاعیات آنگ سان سوچی، رهبر دوفاکتوی میانمار متقاعد نشد. همین هفته پیش هم این دیوان دستور داد که میانمار باید تمامی اقدامات ممکن را برای جلوگیری از نسل کشی علیه روهینجایی ها انجام دهد.

تمایل آنگ سان سوچی برای دفاع از نقض حقوق بشر در صحنه جهانی اقدامی بود که به احتمال زیاد با هدف صیقل دادن اعتبار ملی گرایی او در داخل و نه به دست آوردن رای این دیوان صورت گرفته است. برای تحسین کنندگان سابق رهبر دوفاکتوی میانمار، دفاع او در دیوان کیفری از ارتش میانمار، تنها بر مسئولیت او برای عدم موفقیت حداقلی در دفاع از روهینجایی ها تأکید کرده است.

بیل ریچاردسون، از اعضای سابق کنگره آمریکا و سفیر سازمان ملل می گوید: با این حکم، رهبر دوفاکتوی میانمار با ضربه کاری بر اعتبارش روبرو شده است. او از یک قهرمان دموکراسی برنده جایزه صلح نوبل به یک دیکتاتور دیگر بدل شده که می خواهد با دفاع از سرکوب ارتش، نسل کشی و اخراج روهینجایی ها در قدرت باقی بماند.

ریچاردسون در ابراز نارضایتی خود کمتر از خود ظرافت به خرج داد؛ او دعوت سوچی را برای پیوستن به هیات مشاوره درباره بحران راخین قبول کرده بود. اما در اوایل ۲۰۱۸، زمانی که پیشنهاد داد دو خبرنگار رویترز که بابت انتشار اخبار درباره نیروهای امنیتی بازداشت شدند، آزاد شوند، سوچی با عصبانیت به آن واکنش نشان داد، ریچاردسون هم با سرخوردگی هیات مشاوره را ترک کرد.

او در این باره می گوید: می بینم که قهرمان اصلاح طلب و سابق دموکراسی به یک عاشق قدرت و رهبری دوستدار قدرت بدل می شود. او به یک عذرخواه برای ارتش بدل می شود تا بتواند در قدرت بماند و بار دیگر انتخاب شود. او نمی تواند دیگر مخالفتی را بپذیرد و تحمل کند حتی اگر از جانب دوستان دیرینه یا حامیانی چون خودش باشد.

آنگ سان سوچی پس از به دست گرفتن زمام امور جنبش حامی دموکراسی در ۱۹۸۸، دفاعی شجاعانه در مقابل حکومت خونتا آن هم به بالاترین هزینه شخصی یعنی زندان، به یک نماد مبارزه جهانی بدل شد. او در ۱۹۹۱ برنده جایزه صلح نوبل شد و به یکی از نمونه های فوق العاده شجاعت مدنی در آسیا در چند دهه گذشته بدل شد.

وقتی هم در سال ۲۰۱۵ رقابت های انتخاباتی بدون خشونت او به پیروزی حزب لیگ ملی برای دموکراسی میانمار منجر شد، خوش بینی هایی به وجود آمد که میانمار در نهایت پس از چندین دهه حکومت خونتا می تواند زمام امور را به دست دولتی مدنی و غیرنظامی بسپارد. باراک اوباما، رئیس جمهوری سابق آمریکا، سوچی را بابت تلاش های بی وقفه و خستگی ناپذیر و جانفشانی چندین سال برای ترقی یک میانمار دموکراتیک، صلح طلب و کامل مورد ستایش قرار داد.

اما بعد سرکوب رخ داد.

در ۲۰۱۷، نیروهای امنیتی میانمار عملیات مقابله با شبه نظامیان را در راخین، واقع در غرب این کشور آغاز کرده که بر اساس شواهد موجود شامل تجاوزهای گسترده، کشتار و سوزاندن تمامی روستاها می شود. بیش از ۷۰۰ هزار روهینجایی مجبور شدند به بنگلادش فرار کنند و تا زمانی که حقوق اولیه آن ها شامل اعطای حق شهروندی تضمین نشود، حاضر به بازگشت به میانمار نیستند.

هم زمان با مطرح شدن تراژدی روهینجا، اسقف دزموند توتو، برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۸۴ خطاب به سوچی در نامه ای سرگشاده نوشت: خواهر عزیز من، اگر هزینه سیاسی صعود شما در بالاترین مقام در میانمار، سکوت شماست، مطمئنا هزینه بسیار گزافی است. ما برای شما دعا می کنیم تا برای عدالت، حقوق بشر و اتحاد مردم خودتان صحبت کنید. ما دعا می کنیم تا مداخله کنید.

واقعیت های سیاسی نقش مهمی در موقعیت رهبر دوفاکتوی میانمار ایفا می کند. با وجود پیروزی چشمگیر حزب سوچی در انتخابات، ارتش هنوز هم تاثیری شگرف در دولت دارد آن هم به دلیل بندهایی است که در قانون اساسی ایجاد کرده است. حزب سوچی برای به کار بردن قدرت واقعی باید حمایت مردمی و انتخاباتی را بسیج کند.

سوچی پس از ریاست هیات میانماری در جلسات استماع اولیه ماه گذشته میلادی در دیوان کیفری بین المللی به میانمار برگشت و با جمعیت حاضر در خیابان ها و تشویق آن ها استقبال شد.

کمپین برمه انگلیس، گروه لابی گر که متحد سوچی علیه خونتاست، نوشت: بدون شک، پیش از انتخابات سال جاری میلادی، تصمیم سوچی برای دفاع از این پرونده برای او خوب است و این فرصتی برای تحریک ملی گرایی است که حمایت مردمی از او را پیش از انتخابات تقویت می کند.

برخی از کارشناسان می گویند، در اینجا یک جنبه شخصی برای این وضع بسیار خطرناک سوچی وجود دارد.

ژنرال آنگ سان، پدر سوچی، قهرمان استقلال میانمار بود. سوچی تنها دو سال داشت که پدرش در ۱۹۴۷ و یک سال پیش از آزادی این کشور از استعمار بریتانیا توسط رقبای سیاسی ترور شد.

دیوید اشتاینبرگ، استاد مطالعات آسیا در دانشگاه جورج تاون گفت: گرچه سوچی درباره دموکراسی حرف زیاد می زند اما فکر می کنم که او بر مبنای اعتبار پدرش یک مفهموم بسیار فعال تر از نقش حال و آینده خود دارد.

سوچی در ۱۹۸۸ و زمانی که پس از یک دوره طولانی سکونت در خارج از کشور برای پرستاری از مادر رو به احتضارش به میانمار برگشت، وارد عرصه سیاست شد. او در قیام مردمی علیه خونتا شرکت داشت و به عنوان دختر آنگ سان با سخنرانی در جمع صدها هزار نفر از مردم میانمار به شهرت رسید.

جین فرگوسن، سخنران ارشد مردم شناسی در دانشگاه ملی استرالیا می گوید: اقتدار اخلاقی او در میانمار در سایه پدرش و آنچه که پدرش ارائه می کند، پیش بینی شده و و در حقیقت، او در ۱۹۸۸ برای نجات کشور پا به عرصه سیاست گذاشت و چندین سال حصر خانگی را تحمل کرد و به جان خرید.

سوچی زمانی به سوالی درباره اعتبارش به عنوان یک چهره مقدس پاسخ داد: من فقط یک سیاستمدارم. من شبیه به مارگارت تاچر و شبیه به مادر ترزا نیستم. من هرگز این را نگفتم. مهاتما گاندی به واقع یک سیاستمدار بسیار دقیق بود.»

انتهای پیام