واشنگتن با یکی از مناقشات عجیب خود مواجه است مبنی بر اینکه آیا ارائه خدمات درمانی دولت باراک اوباما، رئیس جمهوری امریکا بدتر از واکنش دولت جورج بوش، رئیس جمهوری سابق امریکا نسبت به توفان کاترینا است یا خیر؟ اما پاسخ هر چه که باشد، داستان واقعی این است که هر دو، مثال هایی از یک روند مهم و مایوس کننده یعنی کاهش کارایی و قابلیت دولت فدرال است. پل وولکر، رئیس سابق صندوق ذخیره فدرال امریکا سال های متمادی گفت، اکثر امریکایی ها معتقدند دولتشان دیگر موثر نیست و این تضعیف کارایی و در نتیجه اعتماد، یک مشکل حاد و بسیار بزرگ برای واشنگتن محسوب می شود.

به گزارش انصاربه نقل از (ایسنا)، فرید زکریا در گزارشی تحت عنوان چرا امریکایی ها از دولتشان متنفرند در روزنامه واشنگتن پست می نویسد: (پل لایت، مشاور اول دانشگاه وینچستر در کتاب خود تحت عنوان دولتی با عملکرد بیمار A Government Ill Executed می نویسد: این سرویس فدرال از بزرگترین بحران خود از زمان تاسیسش در نخستین روزهای این جمهوری رنج می برد. دولت فدرال امریکا در دهه اخیر چالش های مهمی داشته است از جمله عراق، افغانستان، سیستم جدید امنیت داخلی، توفان کاترینا و سیاست درمانی اوباما. عملکرد این دولت فدرال تقریبا در تمامی این چالش ها گرفتار سوء مدیریت، بالا رفتن بی رویه هزینه ها و تاخیرات طولانی مدت شده است. البته همیشه به این شکل نبوده است. در دهه های 1940، 1950 و 1960 میلادی سازمان های فدرال اغلب متکی، مدیریت شده و به طور عجیبی تاثیرگذار بودند. پل هافمن، مدیر اجرایی طرح مارشال Marshal plan، برنامه کمک اقتصادی امریکا برای بازسازی اروپا بعد از جنگ دوم جهانی، اشاره می کند که برنامه بزرگ و جاودانه اش درست سر وقت و با کمتر از بودجه تعیین شده انجام شد.

برخی از آژانس های فدرال از جمله سازمان فضایی امریکا ناسا، مراکز کنترل و جلوگیری از بیماری، سیستم صندوق ذخایر فدرال و بازوی تحقیقاتی وزارت دفاع همچنان به فرهنگ عملکرد عالی تاکید داشته و آن را حفظ می کنند. اما آنها در حال حاضر جزایری در دریای پیش پا افتادگی هستند. چرا؟ تا حدودی به خاطر دلایل فرهنگی و تاریخی. امریکایی ها همیشه به دولت مشکوک بودند. افراد جوان با استعداد آرزوی تبدیل شدن به کارمندان بزرگ و عالی مقام دولت را در سر ندارند. سیاست اقتصادی روزولت New Deal و جنگ جهانی دوم ممکن است برای مدتی این مساله را تغییر داده باشد اما در 30 سال اخیر نگرش های ضد دولتی به طور مداوم افزایش یافته است. دو کمیسیون ملی در مورد خدمات دولتی به طور دقیق به خطرات نبود افراد با استعداد به اندازه لازم در دولت می پردازند. موانع رو به رشد از جمله شرایط آشکار، نگرانی های تداخل منافع و بررسی های سیاسی، نامزدهای شایسته انتخاباتی را از شرکت در انتخابات منصرف کرده و یا آنها را برکنار می کند.

مشکل، دو حزبی بودن است. در سمت راست گراها، مردم بسیاری معتقدند که نقش آنها در واشنگتن کوچک شمردن، حمله و قطع کمک ها به دولت است. این حمله بی رحمانه اعتماد عمومی را از بین برده و آژانس های فدرال را از صحنه ماموریت و بلندپروازی محروم می کند. کاهش مداوم بودجه، توانایی دولت را برای مقابله با چالش های جدید محدود کرده است. هیچ تلاشی برای تفکر و برنامه ریزی جاه طلبانه چه در زمینه فضایی و چه در زمینه زیربنایی وجود ندارد. ظاهرا تمامی آژانس ها در وضعیت کاهش هزینه و کنترل آسیب هستند. تداوم حملات سیاسی شده خواه با بلوکه کردن تاییدیه صدها مقام و خواه با تحقیق از آنها در تمام موارد، به ایجاد جو احتیاط و بیزاری کمک کرده است.

در سمت چپ گراها، برنامه های سیاسی و لیست آرزوها متمرکز بر برتری جویی است. این دولت فدرال به زباله دانی برای تمامی انواع اهداف همچون کارکنان، لوازم و احتیاجات، قوانین تهیه و تدارک و ساختارهای سازمانی تبدیل شده است. افزایش واحدهای بخش دولتی، نیروی کار را انعطاف ناپذیرتر و تاثیرناپذیرتر کرده است. فرانسیس فوکیوما، کارشناس استندفورد خاطرنشان می کند که نیمی از کل داوطلبان جدید در این بروکراسی فدرال را کهنه سربازانی تشکیل داده اند که بسیاری از آنها ناتوان هستند. قابل تحسین است که این دولت می خواهد به کهنه سربازان کمک کند و باید به دنبال راه هایی باشد تا فرصت ها را برای آنها گسترش دهد اما این دولت با افراد و لوازم بسیاری سر و کار دارد که به طور اجتناب ناپذیر قابلیت و کیفیت آنها از نظر اهمیت تنزل درجه یافته است.

پل لایت به طور خلاصه به این مساله می پردازد که کنگره چطور زمانی که احکام خود را تصویب می کند، طبقات جدید مدیریت به طور عادی برای اجرای آنها ایجاد شده اند. او در مطالعه خط مقدم مشاغل دولتی که میان مامور مالیات، مامور کنترل ترافیک هوایی و نگهبانان پارک توفیر بسیار زیادی دارد، متوجه می شود که کارمندان باید در برابر 9 طبقه از مقامات مدیریتی و 16 طبقه از مقامات غیررسمی مدیریتی پاسخگو باشند. با توجه به ارزیابی لایت، کارمندان متوسط فدرال در حال حاضر راهنمایی های سیاستی و بودجه ای را از حدود 60 طبقه تصمیم گیرنده دریافت می کنند.

چرا دست به یک فشار فرا حزبی برای یک گروه بندی سرتاسری در دولت فدرال نزنیم؟ باید بر بهبود ساختار اجرایی، ایجاد راه های آسان تر برای ورود افراد با استعداد به دولت و ایجاد انگیزه برای کارایی موثر در دستگاه های اداری تمرکز کنیم.

برخی نگرانند که اگر دولت کارایی بسیار خوبی داشته باشد، توقع ما بالاتر می رود. در نتیجه آنها قصد دارند تا این دیو را گرسنه نگهدارند. اما بخش اعظم آنچه که دولت در آن کارایی مناسبی ندارد نمی تواند از خارج تامین شده، خصوصی و یا لغو شود. با این همه امنیت ملی هسته اصلی دولت فدرال است. اگر قراردادهای خصوصی و اعطای مشاغل را نیز اضافه کنید متوجه می شوید که حدود 15 میلیون تن درحال اجرای قوانین، احکام و دستورات دولت فدرال هستند. شاید بتوان این رقم را کاهش داد اما مطمئنا وظیفه مهمتر و ضروری تر این است که مطمئن شویم آنها تا جایی که ممکن است به طور موثر و کارآمد فعالیت خود را انجام می دهند.)