زلمی خلیلزاد مقام سابق دولت امریکا، که پس از حدود یک سال تلاش و ایجاد دفاتر تبلیغاتی برای کسب پست ریاست جمهوری افغانستان، با ناکامی و عدم پذیرش وی از سوی مردم مجاهد افغانستان روبرو گشت، باردیگر به وظیفۀ خود که همانا دفاع از کشورش (امریکا) میباشد بازگشته است. به گزارش انصار به نقل از رسانه ها، خلیل زاد و همکار سابق دیگرش در وزارت خارجۀ امریکا، مطلبی را در مورد موضوع هسته ای ایران نگاشته است که در بخشی از آن چنین آمده است:

دو کلمه هم از زلمی خلیل زاد 

واشنگتن در چارچوب مذاکره و توافق با ایران باید این کشور را وادار به توقف کامل غنی سازی کند. زلمی خلیل زاد در تحلیلی که در نشنال اینترست منتشر شده، با بیان اینکه ایران به قابلیت های کلیدی در برنامه هسته ای خود رسیده و بر بسیاری از قدرت های منطقه برتری دارد، می نویسد: توافق هسته ای مورد نظر ایران، رضایت امریکا را جلب نخواهد کرد و به توقعات آن پاسخ نخواهد داد. حکومت ایران نه تنها با انتقال اورانیوم غنی شده به خارج موافق نیست بلکه خواهان برخورداری از حق غنی سازی صنعتی و ذخیره سازی آن است.

سفیر سابق امریکا در افغانستان ادامه داد: واشنگتن باید تحریم ها را تا زمانی که بازرسان تایید نکرده اند که تهران برنامه هسته ای را متوقف کرده است، همچنان ادامه دهد. تایید توقف برنامه هسته ای می تواند راه را برای رسیدن به توافق باز کند؛ توافقی که سه محور اصلی خواهد داشت؛ غنی سازی اورانیوم توسط ایران، راکتور آب سنگین در اراک و پذیرش نظام بازرسی از سوی ایران.) در حالت ایده آل هرگونه توافق جامع با ایران باید تهران را به توقف غنی سازی مجبور کند. خلیل زاد افزود: منافع امریکا با رسیدن به یک توافق که بر مبنای آن ایران ذخایر اورانیوم غنی شده خود را از کشور خارج کند و فعالیت تاسیسات غنی سازی کنونی خود را متوقف کند، تامین خواهد شد.

جامعه جهانی می تواند حق غنی سازی ایران را به رسمیت بشناسد و در مقابل ایران تا زمانی که جامعه جهانی تعیین کند که غنی سازی تنها گزینه مقرون به صرفه موجود برای تامین سوخت راکتورهای غیرنظامی ایران است، از غنی سازی خودداری خواهد کرد(!) با توجه به برآوردهای کنونی، این اتفاق تا بیش از یک دهه آینده روی نخواهد داد.به ادعای خلیل زاد یک توافق جامع با ایران شامل پذیرش پروتکل الحاقی و بازرسی همه جانبه ای است اما او درباره لغو تحریم ها می گوید: شماری از تحریم ها باید بر جای خود باقی بماند تا به تخلفات ایران در زمینه تروریسم، مداخله در منطقه و حقوق بشر رسیدگی شود!

کراکر: ایرانی ها دشمنی عمیق ما را فراموش نخواهند کرد

یک دیپلمات ارشد امریکایی با وجود اذعان به بی صداقتی و عهد شکنی های گذشته دولت متبوع خود، خواستار حفظ موضع طلبکاری و قوت مقابل ایران شد. رایان کراکر سفیر سابق امریکا در عراق و افغانستان در نیویورک تایمز نوشت: ماه گذشته زمانی که باراک اوباما و حسن روحانی برای نخستین بار با یکدیگر مکالمه تلفونی انجام دادند، سطح انتظارها از روابط دوجانبه بالا رفت. آنهایی که به راه حل دیپلماتیک برای بن بست هسته ای امیدوار بودند، از اینکه یک معامله بزرگ در پیش است به هیجان آمدند. هر چند ناظران بین المللی امیدوار بودند که در ملاقات مقامات تهران و واشنگتن، یک توافق نسبی رقم بخورد، اما این اتفاق نیفتاد و نمایندگان ایران و امریکا در حاشیه اجلاس ژنو بدون اینکه توافقی را امضاء کنند با یکدیگر دیدار کردند. برای اواخر هفته جاری نیز یک نشست هسته ای دیگر در ژنو برنامه ریزی شده است.

وی می افزاید: (به رغم سه دهه روابط خصمانه، شاید اغلب امریکایی ها از این نکته آگاه نباشند که مذاکرات در گذشته با ایران موفق بوده و می تواند بار دیگر نیز موفق شود. بلافاصله پس از حادثه تروریستی 11 سپتامبر - زمانی که من در وزارت خارجه حضور داشتم - من با دیپلمات های ایرانی در مورد گام های آتی در افغانستان مذاکره کردم. در آن زمان ما دشمن مشترکی به نام القاعده و طالبان داشتیم و دو دولت می خواستند شانس خود را در همکاری با یکدیگر امتحان کنند. دیپلمات های ایرانی رویکرد سازنده، پراگماتیک و متمرکزی در این مورد داشتند و یک نقشه ارزشمند در اختیار ما قرار دادند که نشان می داد طالبان دستور اقدام علیه امریکا را پیش از آغاز عملیات نظامی ایالات متحده صادر کرده است. آنها همچنین از حامیان اقدام در افغانستان بودند.

ما در ماه های پایانی سال 2001، در مکان های مختلفی با یکدیگر دیدار کردیم و یک توافقنامه ایرانی - امریکایی در کنفرانس بن که با دستور کار افغانستان برگزار شده بود، بین ما شکل گرفت). کراکر در عین حال نوشت: زمانی که برای بازگشایی سفارت امریکا در افغانستان به کابل رفتم، به گفت وگو با ایرانیان ادامه دادم. ما توافقنامه های متعددی در زمینه های امنیتی و بازسازی عراق امضا کردیم همین طور پیش می رفتیم تا اینکه جورج بوش، رئیس جمهور وقت امریکا نطق مشهور خود را در مورد محور شرارت در اوایل سال 2002، ایراد کرد. حکومت ایران با وجود همکاری با امریکا در حل مساله افغانستان، در این فهرست قرار گرفته بود، و ایالات متحده نشان داد به طور عمیقی با ایران دشمنی دارد. همکاری های واقعی ایران و امریکا پس از اظهارات بوش متوقف شد. در آن زمان ما و ایرانیان در حال مذاکره برای انتقال گلبدین حکمتیار، از بازداشت خانگی در ایران به افغانستان بودیم. اما با توجه به اقدام بوش، ایرانیان به جای انتقال محرمانه وی به افغانستان، حملاتی علیه ائتلاف حمله به افغانستان انجام دادند.

من یک دور مذاکره دیگر نیز با ایرانیان داشتم. سال 2007، زمانی که سفیر امریکا در عراق بودم با دیپلمات های ایرانی پای میز مذاکره نشستم تا آنها را به قطع حمایت ها از گروه هایی مانند ارتش مهدی، تحت رهبری مقتدی صدر، متقاعد کنم. اما برخلاف مذاکرات افغانستان، این گفت وگو ها که با پوشش وسیع رسانه ها همراه بود، راه به جایی نبرد. دیپلمات امریکایی می نویسد: جمهوری اسلامی ایران، به طور روشن دشمن امریکا به شمار می رود اما در عین حال یک بازیگر مهم محسوب می شود و مانند تمامی حکومت ها می تواند زمانی که پای منافعش در میان باشد، پراگماتیک و منعطف باشد. در صورتی که دولت اوباما از درس مذاکرات سال 2001 با ایران استفاده کند، می تواند بار دیگر یک موفقیت را در مذاکره با ایران به ثبت برساند.

کراکر معتقد است: امریکایی ها باید برای مذاکره درخصوص موضوعاتی فراتر از پرونده هسته ای آمادگی داشته باشند. من ماه گذشته این موضوع را به مقامات ایرانی نیز یادآوری کردم. من در جریان ملاقات با مقامات ایرانی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک در این زمینه صحبت کردم و از امکان گفت وگو در مورد مسائلی نظیر افغانستان و سوریه سخن گفتم و آنها نیز رویکرد مثبتی داشتند. وی می افزاید: در نهایت، امریکا باید به طور صریح اعلام کند به دنبال تغییر رژیم در ایران نیست. نگرانی ایرانیان در این زمینه نامحدود و قابل درک است. در سال 1953، سرویس های جاسوسی امریکا و انگلیس به کودتا علیه دولت محمد مصدق کمک کردند. این تصویری است که کمتر امریکایی ها آن را به یاد دارند؛ اما ایرانیان به خوبی آن را به یاد می آورند و فراموش نخواهند کرد. کراکر در عین حال به سبک تمام امریکایها عنوان کرد: ایران باید در مذاکرات گام اول را بردارد.

لوموند دیپلماتیک: اوباما می خواست اما نتوانست جنگ دیگری راه بیندازد

یک نشریه دیپلماتیک فرانسوی معتقد است امریکا به خاطر جنگ های بیفکر خود به ابرقدرت رو به خاموشی و افول تبدیل شده است. لوموند دیپلماتیک تصریح می کند به همین دلیل نیز اوباما با وجود جنگ طلبی، از ماجرای سوریه پا پس کشید. این نشریه در یادداشتی تحلیلی خاطرنشان کرد: ایالات متحده که ظرف 6 ماه گذشته به ققنوس برآمده از خاکستر اقتصاد خویش تبدیل شده، اکنون به جایگاه امپراتوری رو به خاموشی تنزل یافته با رئیس جمهوری که مردّد است. اینک نوشتن درباره ضعف شگفت آور امریکا جنبه ای انبوه پیدا کرده است. اعتبار ابرقدرتی امریکا با عقب نشینی از حمله به سوریه صدمه دید.

لوموند دیپلماتیک خاطر نشان می کند: به گذشته بنگریم. جنگ ویتنام توسط جان کندی و لیندون جانسون به بهانه جلوگیری از سقوط (زنجیره وار) یک سلسله از کشور ها در دامن کمونیسم شوروی و چینی آغاز شد. برای ایالات متحده این امر در ارتباط با منزلت کشور بود. سه میلیون از ساکنین هندوچین کشته شدند اما امریکا بالاخره مجبور به فرار مفتضحانه شد. همچنین به شکلی سرهم بندی شده از سوی جورج بوش، جنگ عراق می بایست رژیمی را تنبیه کند که همچون ایران (محور شرارت) بود. باز هم برای ایالات متحده پای منزلت در میان بود. قدرت به حکومت رسیده در بغداد به لطف سربازان امریکایی، هرگز به اندازه امروز به تهران نزدیک نبوده است. نشریه فرانسوی افزود، (من با همه جنگ ها مخالف نیستم اما در مقابل یک جنگ ابلهانه می ایستم)، این سخنان سناتور اوباما در سال 2002 بود که با دخالت نظامی کشور در عراق مخالف بود اما وقتی به ریاست جمهوری رسید، هم او بود که به (جنگ) در افغانستان شدت بخشید پیش از آنکه مجبور به عقب نشینی شود.

در مورد سوریه، طرفداران دخالت نظامی از او می خواستند که به خود آید. او می بایست با استفاده از زور بدون اجازه شورای امنیت قوانین بین المللی را زیر پا بگذارد؛ به نظر کنگره اهمیت ندهد و پس از آنکه کاخ سفید از آن نظر خواست در صورت مخالفت کنگره با دخالت نظامی آن را دور بزند؛ و بالاخره عملیات نظامی را با حمایت متحدینی بسیار اندک تر از (اتحاد کشورهای داوطلب) جورج بوش آغاز کند. از همه بدتر آنکه، رئیس جمهور ایالات متحده در شرایطی تن به این ماجراجویی می داد که اکثریت هم وطنانش با آن مخالف بودند و گروهی از آنان می پنداشتند که ارتش امریکا در سوریه (نیروی هوایی القاعده) خواهد بود. بدین ترتیب اوباما تردید کرد و به نظر می رسد به این نتیجه رسید که حیثیت دولتش با عدم آغاز یک (جنگ...) جدید در خاورمیانه هنوز برای مدتی بر جای باقی خواهد ماند.