کشورها چه با یکدیگر دوست و چه دشمن باشند از یکدیگر جاسوسی می کنند، اما هنگامی که قدرت نامحدود سازمان های اطلاعاتی سرکش شده و از کنترل خارج شود، ضرورت رهنمود سیاسی حس می شود.

به گزارش انصار به نقل از (ایسنا)، تحلیلگر روزنامه گاردین در مطلبی درباره اختیارات نامحدود سازمان های اطلاعاتی در جهان نوشته است: (یکی از دوستان من که مامور سابق سازمان سیا بوده به من گفت که هر داستان جاسوسی خوبی یک آغاز و همچنین یک روایت در میانه آن و یک پایان دارد و جاسوسی از آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان و همکاران وی مطمئنا پایان خواهد یافت.

او اظهار داشت: چنین اقداماتی ادامه پیدا نخواهد کرد. این جاسوسی ها دوباره در ظاهری جدید و شاید شیک تر و قابل قبول‌تر شروع خواهند شد.

کشورها باید بدانند که دیگر کشورها، چه دوست و چه دشمن، به دنبال چه هستند. حتی کشورهای به اصطلاح دوست نیز رقبای دیپلماتیک و تجاری یکدیگر هستند. برخی از دوستان ما با دشمنان ما تعامل کرده و به آن ها تکنولوژی های دارای کاربری دوگانه می فروشند، همچون ماده ای که برای ساخت حشره کش خوب است اما در عین حال با آن گاز اعصاب نیز ساخته می شود و یا ماشین های استخراج و ذوب فلز که می توانند هم ابزار تولید کنند و هم پلوتونیوم!

بیایید یکی از اتفاقات گذشته را نگاه کنیم. احتمالا پروژه اشلون را به یاد می آورید. این پروژه یک رسوایی جاسوسی بود که در آب های اقیانوس اطلس در دهه 1990 انجام می شد. مجریان این پروژه پنج کشور امضا کننده پیمان اوکاسا یعنی امریکا، انگلیس، کانادا، استرالیا و نیوزیلند بودند و بر ارتباطات نظامی و دیپلماتیک کشورهای پیمان ورشو نظارت داشتند. پس از پایان جنگ سرد جاسوس ها به دنبال کارهای پرمنفعت تری می گشتند و توجه شان به داخل کشورها جلب شد. به عنوان مثال در اروپا اقدام به نظارت بر ارتباطات ماهواره ای کردند که با هدف جاسوسی صنعتی انجام شد. اما آیا این جاسوسی ها متوقف شدند؟ جواب آن مثبت است. امریکا پایگاه شنود خود در شهر بادآیبلینگ را به آلمان ها واگذار کرد. اما این بازی تمام نشد. در 20 سال گذشته اهمیت ماهواره ها کم شده و به جای آن فیبرهای نوری روی کار آمده اند و این هدف مورد علاقه پنج کشوری که قبلا اشاره شد و همچنین فرانسه است.

با این وجود سازمان امنیتی GCHQ انگلیس و سازمان امنیتی DGSE فرانسه که شبکه های ارتباطات دیجیتالی را همچون سازمان آژانس امنیت ملی امریکا تحت نظر داشتند از طوفان اتهامات مصون ماندند.

کیث آلکساندر، مدیر آژانس امنیت ملی امریکا به منظور کم کردن از میزان رسوایی انداخته شده به گردن امریکا، روز سه شنبه گذشته به کنگره این کشور گفت، فرانسه برای امریکا نقش یک مقاطعه کار را داشته و به سازمان وی، اطلاعات مربوط به 70 میلیون تماس تلفونی را که مربوط به یک ماه بودند، ارائه کرده است.

جنرال امریکایی انگشت اتهام خود را به سوی سازمان GCHQ انگلیس نگرفت اما خوب می داند که انگلیسی ها در این بازی بسیار بهتر از فرانسوی ها عمل می کنند.

انگلیسی ها همچنین یک مزیت استراتژیک منحصر به فرد دارند، چون انگلیس جایی است که محل تلاقی اغلب کابل های فیبر نوری اقیانوس اطلس است بنابراین جای خوبی برای کند و کاو اطلاعات است.

در این میان فرانسه تنها بر کابل های فیبرنوری که در مارسی و بریتانی هستند، کنترل دارد. در آلمان که سازمان امنیتی BND مشغول به جاسوسی از ارتباطات خارج و داخل این کشور است نیز چندان اشاره ای به لندن و پاریس نمی شود. این هیاهو و محکومیت ها اغلب هدفشان امریکا هستند و دلیل خوب آن نیز این است که تلفون همراه (موبایل) آنگلا مرکل شنود شده است. اما خلص کلام این واکنش های خشمگینانه این است: شما امریکایی ها چطور می توانید این کار را با دوستانتان انجام دهید؟ ما دیگر با یکدیگر دوست نیستیم!

اما حقیقت این است که دولتها که در واقع نهادهای بدون روح و خون هستند، هرگز با یکدیگر مثل انسان ها دوست نمی شوند. این تنها انسان ها هستند که با یکدیگر دوست هستند. دولت ها تنها براساس منفعت روابط و قرابت های فرهنگی، روابط حسنه دارند.

با جنجال اخیر، آنگلا مرکل به جنگ طلبان در آلمان خوراک کافی داد تا آن ها را از دولت خود دور نگه دارد. وی این کار را با انجام اقداماتی نظیر فراخواندن سفیر امریکا به گونه ای که انگار او خدمتکار یک قدرت متخاصم است انجام داد. با این حال سفیر انگلیس در آلمان آسیبی ندید.

آنگلا مرکل پیشنهادهای احمقانه ای نظیر متوقف کردن مذاکرات بر سر منطقه تجارت آزاد ترانس آتلانتیک را که اتحادیه اروپا بیش از امریکا در آن منفعت دارد را در نظر نمی گیرد. او همچنین به روابط نزدیکی که میان سازمان BND و دیگر سازمان های امنیتی وجود دارد پایان نمی دهد. او از کجا می توانست در سال 2007 اطلاعاتی را که آژانس امنیت ملی امریکا به او داد و منجر به دستگیری یک گروه تروریستی داخلی شد، دریافت کند؟

یک نکته اخلاقی این داستان تفاوت میان بیرون کشیدن میلیون ها فرا اطلاعات که میراث مشترک همه دولت های غربی بوده و همچنین کنترل تلفون همراه صدراعظم آلمان است. پایان این داستان یک منطق ساده مبتنی بر سیاست زور است: این جنجال ارزش بروز تنفر از واشنگتن را ندارد. دولت ها نیاز به دوستی ندارند بلکه آن ها نیاز به حسن نیتی دارند که منجر به رضایت و همکاری شود. بنابراین خوب است بدانید که در کنگره امریکا حتی یک جمهوری خواه تمام عیار نظیر جیم سنسنبرنر که رئیس کمیته اطلاعاتی مجلس نمایندگان امریکا است در نهایت با آژانس امنیت ملی امریکا برخورد می کند.

تلفون همراه مرکل اکنون قدرت بیشتری به او داده است. به این جنجال خشم شرکت های یاهو و گوگل که شبکه های اطلاعاتی آن ها مورد دستبرد آژانس امنیت ملی امریکا قرار گرفته را نیز اضافه کنید. یک سازمان اطلاعاتی مهار نشده منجر به سازمانی می شود که از کنترل خارج شده است. این شبیه یک مرد با چکش است که برای او همه چیز شکل یک میخ است و شعار گفته نشده آن ها این است: ما این کارها را می کنیم چرا که می توانیم! آن ها همچنین خواهند گفت که ما می توانیم در هر روز به لطف قانون مور که در خصوص قدرت و سرعت پردازش عنان گسیخته اطلاعات است کارهای بیشتری نیز بکنیم.

در این میان در امریکا بیش از هر جای دیگری واکنش های خشمگینانه افزون شده است چرا که این کشور در همه مسائل دیجیتال و نظامی مقام اول را دارد. همانطور که برنارد کوشنر، وزیرامور خارجه سابق فرانسه گفت: بیایید صادق باشیم ما نیز استراق سمع می کنیم و همه دارند صحبت های هر کس دیگری را گوش می دهند اما مساله این است که ما همان ابزارها و تجهیزات امریکا را نداریم و این ما را حسود و ناراضی می کند.

با این وجود در امریکا جنگ همچنان برای رسیدن به پیروزی جریان دارد. اکنون حساسیت امریکا به القاعده مثل یک پارانویا شده است. اما تاکنون این پارانویا تاوان سیاسی هنگفتی داشته است. آنچه که آژانس امنیت ملی امریکا انجام داده بیشتر از ماموران القاعده به روابط دو سوی اقیانوس اطلس بین امریکا و اروپا آسیب وارد کرده است.

این که بگویند ما انجام می دهیم زیرا میتوانیم را باید با جمله ما نباید بپوشانیم. سازمانهای اطلاعاتی باید از حالت خلبان خودکار به حالت هدایت شده با رهنمود سیاسی تغییر وضعیت دهند و بر دکمۀ رِز و فرمان آن ها کنترل وجود داشته باشد. این مساله هیچ ربطی به دوستی ندارد. بلکه مربوط به احتیاط وملاحظه است. کشورها باید به منافع خود توجه کنند نه به حساسیت هایشان.)