در روزهایی که فضای منطقه درگیر تجاوزات امریکا-اسرائیل است و ایران در یکی از حساس‌ترین مقاطع امنیتی خود قرار دارد، سخنان اخیر مسعود پزشکیان، رئیس جمهوری ایران مبنی بر عذرخواهی از همسایگان ایران و تأکید بر اینکه شورای رهبری به نیروهای مسلح دستور داده به همسایگان حمله نکنند، واکنش‌ها و پرسش‌های جدی را در افکار عمومی ایجاد کرده است...

در حالی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، به طور مداوم با تهدید تهران، صحبت از اعزام ناوگان به گفته او عظیم به اطراف آب‌های ساحلی ایران می‌کند و در راستای این مواضع رسانه‌ها نیز جزئیات مختلفی از ارسال تجهیزات و سلاح‌‌های ارتش آمریکا به پایگاه‌های نظامی این کشور در منطقه منتشر کرده‌اند، در آنسوی ماجرا و در سکوت خبری به نظر می‌رسد که رویدادهای مشابهی در جریان است و جمهوری اسلامی نیز خود را برای سناریوهای مختلف، از جمله ساعت صفر حمله دشمن آماده می‌کند...

وقتی به خطوط انتقال انرژی در جهان نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که چندین گلوگاه مهم انرژی در سراسر جهان وجود دارد، اما هیچ‌کدام به اندازه تنگه هرمز مهم و آسیب‌پذیر نیستند...

در حالی که برخی مشاوران ترامپ ممکن است او را به سوی درگیری سوق دهند، مخالفان او - از واشنگتن تا مسکو و پکن - با درکی تاریخی‌تر، شاید در سکوت منتظر هستند تا او گام در باتلاقی بگذارد که نه تنها دولت او، بلکه جایگاه جهانی آمریکا را برای سال‌ها تحت‌الشعاع قرار دهد...

تشدید تنش‌های نظامی در منطقه با گسیل گسترده ادوات جنگی همانند ناوها و جنگنده‌های ایالات متحده به آب‌های خلیج فارس و اقیانوس هند، احتمال جنگی قریب الوقوع را بسیار محتمل کرده است به صورتی که شکل سوال ناظران و تحلیلگران سیاسی از اینکه آیا امسال جنگ جدیدی در منطقه آغاز خواهد شد یا خیر، به این سوال که جنگ چه زمانی آغاز و اولین گلوله را چه کسی شلیک می‌کند و آیا محدود و کوتاه خواهد بود و یا گسترده و طولانی‌مدت تغییر شکل داده است؟ گمانه‌زنی‌های زیادی در رسانه‌ها وجود دارد که جنگ ظرف چند روز، چند هفته یا حداکثر چند ماه آغاز خواهد شد اما تحلیل‌های رسانه‌ای قطعی نیستند و جنگ نیز همانند هر پدیده انسانی دیگری با متغیرهای تعین کننده و پیشبینی‌ناپذیر فراوانی مواجه است که می‌توانند صحنه را متحول کنند و در این میان شاید برجسته‌ترین مولفه شخصیت غیرقابل پیشبینی و دمدمی‌مزاجی چون ترامپ است که به گرفتن تصمیمات لحظه‌ای و غافلگیرکننده شهرت دارد...

تشدید تنش‌های نظامی در منطقه با گسیل گسترده ادوات جنگی همانند ناوها و جنگنده‌های ایالات متحده به آب‌های خلیج فارس و اقیانوس هند، احتمال جنگی قریب الوقوع را بسیار محتمل کرده است به صورتی که شکل سوال ناظران و تحلیلگران سیاسی از اینکه آیا امسال جنگ جدیدی در منطقه آغاز خواهد شد یا خیر، به این سوال که جنگ چه زمانی آغاز و اولین گلوله را چه کسی شلیک می‌کند و آیا محدود و کوتاه خواهد بود و یا گسترده و طولانی‌مدت تغییر شکل داده است؟ گمانه‌زنی‌های زیادی در رسانه‌ها وجود دارد که جنگ ظرف چند روز، چند هفته یا حداکثر چند ماه آغاز خواهد شد اما تحلیل‌های رسانه‌ای قطعی نیستند و جنگ نیز همانند هر پدیده انسانی دیگری با متغیرهای تعین کننده و پیشبینی‌ناپذیر فراوانی مواجه است که می‌توانند صحنه را متحول کنند و در این میان شاید برجسته‌ترین مولفه شخصیت غیرقابل پیشبینی و دمدمی‌مزاجی چون ترامپ است که به گرفتن تصمیمات لحظه‌ای و غافلگیرکننده شهرت دارد...

یک ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز بیش از 100 هزار تن وزن دارد و می‌تواند با سرعت بیش از 25 گره دریایی حرکت و روزانه صدها کیلومتر را طی کند...

اولین و مهم ترین هدف دولت ترامپ و نیز تمامی دولت های سابق آمریکا، از ایجاد بحران های مداوم در منطقه خارومیانه را می توان در ارتباط با فرسایش کشورهای اسلامی و متعاقب آن وابسته کردن این کشورها به حضور فراگیر آمریکا دانست نقش آفرینی آمریکا در غرب آسیا همواره همراه با بحران آفرینی و تلاش این کشور برای تداوم بیثباتی در این منطقه همراه بوده است...