برادر شهید حسین علیزاده می گوید: ما دوست داریم خالصانه در جوار اهل بیت(ع) و حرم حضرت زینب(س) شهید شویم و خالصانه برای آن ها خدمت می کنیم و جان می دهیم.

به گزارش خبرگزاری انصار به نقل از پویا، شیعیان افغانستانی خالصانه در راه اهل بیت(ع) جان می دهند. همین انگیزه کافی است که سال ها در جغرافیای مقاومت و در سنگر سوریه قدرتمندانه حضور داشته باشند و شجاعانه دشمن را به عقب برانند. شهیدپشت شهید، نتیجه این اخلاص و جهاد است. شهدایی که تا ابد نامشان در تاریخ به یادگار خواهد ماند.

شهید حسین علیزاده، یک رزمنده افغانستانی 34 ساله بود که چندی پیش توسط تروریست های تکفیری در شهر البوکمال در نزدیکی مرز عراق و سوریه به شهادت رسید. قبل از اینکه بحث سوریه پیش بیاید او یک بنا بود. اما از 12 اسفندماه سال 92 که پایش به سوریه باز شد دیگر از میدان جهاد دل نکند و پابند خانه نشد. آنقدر رفت و آمد تا شهادت نصیبش شد. پیکر مطهرش در سالروز شهادت حضرت زهرا(س) در مشهد تشییع و به خاک سپرده شد.

مهدی علیزاده برادر شهید فاطمیون، حسین علیزاده در گفتگو با تسنیم می گوید: بار اولی که می خواست به سوریه اعزام شود با مخالفت مادر مواجه شد. اما اصرار داشت و می گفت بچه ها با شوق و علاقه شدیدی به سوریه می روند، من هم می خواهم آن را تجربه کنم. بار اول که رفت و برگشت دوباره مادرم بی تابی کرد و گفت: یک بار رفتی دیگر کافی است، برادرم گفت: اما من تازه فهمیده ام آنجا چه خبر است و باید حضور داشته باشم.

او در مورد علاقه برادرش برای شکرت در نبرد سوریه می گوید: شوق و علاقه زیادی برای رفتن داشت و بیشتر اوقات سوریه بود. از خوبی های اخلاقش هم هرچه بگویم کم گفته ام.بشاش و خنده رو بود و پایبند به نماز، روزه و قرآن، از وقتی که سوریه رفتن را شروع کرد در این مسائل پایبندتر هم شد و می گفت من تازه بهشتم را پیدا کرده ام. برادرم اکثر اوقات که از سوریه به مشهد می آمد به من توصیه هایی داشت به من گفت نمازت را اول وقت بخوان و به مادر احترام بگذار. حرفهایش در ذهنم حک شده و هر لحظه آنها را به خاطر می آورم.

برادری که مثل یک پدر بود. مهدی علیزاده در این باره می گوید: حسین متولد سال 62 بود و حدود 11 سال از من بزرگتر بود تنها یک برادر نه مثل پدرم بود. از اسفندماه سال 92، سوریه رفتن را شروع کرد و از همان زمان بیشتر در سوریه بود تا مشهد. وقتی به مشهد می امد از او می پرسیدم آنجا چه مسئولیتی داری و چه کار می کنی؟ در جواب می گفت من یک سرباز صفرم، وقتی کسی می خواهد برای هدفش قدم بردارد بهتر است یک سرباز باشد تا فرمانده.

او در مورد نحوه شهادت برادرش می گوید: آنطور که رفقایش گفته اند در روز پنج شنبه ساعت 6 صبح به او بی سی می زند که دشمن هجوم آورده است و می گویند برای پشتیبانی به ما کمک برسانید. وقتی وارد خاکریز می شوند ظاهرا دشمن کل خاکریز را گرفته بود و اینها به کمین می خورند. پشت فرمان ماشین بود که از ناحیه شانه سمت چپ تیر می خورد. وقتی زخمی شد برای آنکه دشمن ماشین را نزند از آن پیاده می شود که تیر دوم به قلبش خورده و به شهادت می رسد. او در مرز عراق و سوریه و در شهر البوکمال به شهادت رسید.

مهدی علیزاده می گوید: شهید علیزاده دو فرزند دارد دخترش 8 ساله و پسرش 5 ساله است. دختر شهید تا چند روز پیش باورش نمی شد که پدرش شهید شده است اما وقتی که به معراج رفتیم و با پیکر شهید وداع گفتیم دخترش هم باور کرد و با پدرش حرف می زد و حال و روز خوبی نداشت.

او ادامه می دهد: بیشتر اوقات وقتی از سوریه به مشهد برای مرخصی می آمد از او می پرسدیم آنجا چگونه است تا به حال چند نفر را به هلاکت رسانده ای؟ و چقدر با تکفیری های روبرو شده ای؟ اما او هیچ چیز تعریف نمی کرد و می گفت: «هرچه بوده بین من و خدایم بوده و هست.» اما از حرم حضرت زینب(س) خیلی تعریف می کرد می گفت وقتی وارد حرم حضرت زینب(س) می شوید متوجه می شوید که کشش خاصی دارد می گفت: «تا خودتان نیایید این حس را باور نمی کنید.» تا اینکه من و مادرم سوریه رفته و آن تجربه را کسب کردیم. گویی حرم حضرت زینب(س) بهشت روی زمین است.

برادر شهید فاطمیون با اشاره به دیگر شهدای خانواده اش می گوید: خانواده ما دو شهید دیگر هم دارد. شهید علی اصغرانصاری پسر خواهرم است و شهید علیزاده دایی او می شود. شهید حمید احسانی هم داماد خواهر ماست شهید انصاری سال 94 شهید شد و پیکرش مفقودالاثر و از رفقایش شنیدیم وقتی در کمین افتادند نیاز بود که یک نفر داوطلب شود تا مهمات بیاورد. او به رفقایش می گوید: «بدون مهمات در محاصره از پشت قیچی می شویم به همین دلیل من می روم تا مهمات به نیروها برسانم.»

او ادامه می دهد: وقتی از پشت دیوار بیرون می آید تک تیرانداز او را می زند یک تیر به پایش خورده و تیر دوم به قلبش خورده است. رفقایش گفتند چون در محاصره بودیم نتوانستیم جنازه اش را به عقب بیاوریم. دو روز گذشته برای شهید انصاری و چند شهید مفقودالاثر دیگر از لشگر فاطمیون مراسم تشییع نمادین برگزار شد. به نشان شهید انصاری یک دسته گل درست کرده و به عنوان تابوت در کنار سایر شهدا او را تشییع کردیم. سنگ یادبود او نیز در بهشت رضا(ع) قرار دارد.

برادر شهید علیزاده از سومین شهید خانواده چنین می گوید:شهید احسانی هم در 17 آبان 92 به شهادت رسید، او وقتی می خواست از منطقه به مشهد بازگردد می رود تا از هم رزمش که دیده بان بود خداحافظی کند وقتی خداحافظی می کند، حین پایین آمدن از سنگر دیده بان از ناحیه سر مورد اصابت تک تیرانداز قرار می گیرد. در راه پنجره هایی داشت که پتو زده بودند، پتو را کنار زده تا چیزی را چک کند اما مورد اصابت تک تیرانداز قرار می گیرد و به شهادت می رسد. پیکر او هم در بهشت رضا(ع) به خاک سپرده شده است.

او در ادامه چنین می گوید: شهید احسانی زودتر ازشهیدان انصاری و علیزاده به سوریه رفته بود یعنی دو دوره جلوتر از آن دو شهید اعزام شد. هر کدام از این شهدا با عقیده شخصی خود و به خاطر ارادتی که به حضرت زینب داشتند به سوریه رفتند. از زمانی که جنگ سوریه شروع شد، حرف و حدیث ها هم پیش امد و برخی می گفتند که اینها به خاطر پول می روند یا بعد از اینکه شهید می شوند پول هنگفتی به خانواده هایشان می دهند. در حالی که این حرفها فقط ناراحتی ما را مضاعف می کند. وقتی شهید احسانی به شهادت رسید حضرت زینب(س) به خانواده ما صبری داد که متوجه شدیم روزی که امام حسین(ع) به شهادت رسید بر حضرت زینب(س) چه گذشته است. همان صبر بود که باعث شد با شهادت دو شهید بزرگوار انصاری و علیزاده احساس کنیم در این راه بزرگ قربانی داده ایم.

برادر شهید حسین علیزاده با شااره به شوق رزمندگان فاطمیون برای دفاع از حریم اهل بیت(ع) می گوید: شیعیان افغانستان و به خصوص رزمندگان تیپ فاطمیون شیعیان مخلصی هستند که به حضرت زهرا(س)، حضرت علی(ع) و خاندانشان پایبندند. ما دوست داریم خالصانه در جوار اهل بیت(ع) و حرم حضرت زینب(س) شهید شویم و خالصانه برای آن ها خدمت کنیم و جان می دهیم.

انتهای پیام