در اوج کارزارهای انتخاباتی، در نشستی خبری احمدضیاء مسعود، معاون نخست زلمی رسول حمایتش را از تکت انتخاباتی محمداشرف غنی اعلام کرد. این پیوست واکنش های زیادی را در پی داشت و در نخست بسیاری از حامیان و چهره های آشنا با او، از این عملکرد آقای مسعود دلخور شدند. اما تقریباً دوونیم سال پس از تشکیل حکومت وحدت ملی، رییس جمهور متحدی که در روزهای بد به دادش رسید را با فرمانی 29 کلمه یی برکنار کرد.

آگاهان به این باورند که رییس جمهور به خاطر منافع چند روزه دست به تشکیل ائتلاف هایی می زند و پس از گذر بحران، متحدانش را به حاشیه می راند. به گفتۀ آنان، توافقات رییس جمهور با چهره های سیاسی در کارزارهای انتخاباتی بر بنیاد منافع کوتاه مدت و از روی مجبوریت بوده است، و این توافق ها بنیان حقوقی ندارند.

به نقل از سلام وطندار، نصیراحمد تره کی، آگاه سیاسی می گوید، توافق چهره هایی که در کارزارهای انتخاباتی به تیم اشرف غنی احمدزی پیوستند، مجبوریت سیاسی بوده و صرفاً برای شکل دهی تکت های انتخاباتی برای مدت کوتاهی انجام شده است.

به گفتۀ آقای تره کی، این توافقات سیاسی در حقیقت تعهدات اخلاقی اند و نقض این توافق ها بی اعتمادی را میان چهره های سیاسی افزایش می دهد.

احمد سعیدی، دیگر آگاه سیاسی می گوید، رفتار سیاستمداران افغانستان فصلی و تاکتیکی ست، نه استراتژیک. به گفتۀ او، تا زمانی که منافع رییس جمهور غنی ایجاب کند، با شرکای سیاسی اش است و در غیر آن، همین شرکا را کنار می زند.

محمدامین فرهنگ نیز می گوید، سیاست حذف از سوی رییس جمهور شخصیت و نفوذ اجتماعی او را کاهش می دهد. فرهنگ می گوید: (بعید نیست که دیگر متحدان غنی نیز با سرنوشت احمدضیاء مسعود دچار شوند.)

به باور این آگاه سیاسی، ذهنیت رییس جمهور، فردگرایی و تک روی است و در آینده، دور از امکان نیست که چهره های دیگری چون عطامحمد نور و امرالله صالح نیز به جمع احمدضیاء مسعود بپیوندند.

آگاهان می گویند، چشم پوشی رییس جمهور از تعهدات با شرکای سیاسی تأثیراتی منفی را به دنبال دارد و بر وضعیت امنیتی و ثبات سیاسی صدمه وارد می کند. به گفتۀ آنان، در دورهای بعدی انتخابات، دیگر مردم به ائتلاف های سیاسی اعتماد نخواهند کرد.