در شلوغی جشنواره فلم کن امسال و درمیان زرق و برق، درحالی که سینمای افغانستان غایب است، از راه یک قطعه ی سینمایی منحصر به فرد یک کارگردان کانادایی، صدای احمد ظاهر، آوازخوان افسانه ای افغانستان در هفتاد و هفتمین جشنواره بین المللی فلم کن، طنین انداز شد و این فلم، موج غافلگیرکننده ای از نوستالژی را با یک میان آهنگ کوتاه برانگیخت.

به گزارش انصار، درحالی که من و همکارم برای یک گفتگوی ویژه با متیو رنکین، کارگردان کانادایی فلم «زبان بین المللی» نشسته بودیم، کنجکاوی من در مورد یک لحظه ویژه و کوتاه در این فلم برانگیخته شد.

صحنه ای کوتاهی از این فلم که به گونه ظریفانه، توسط آهنگ احمد ظاهر، خواننده افسانه ای افغانستان که زمانی پژواک صدای او در کوه ها و دره های افغانستان طنین انداز می شد، برجسته شده است.

لبخند رضایت بخشی بر صورت کارگردان نقش بست، هنگامی که یادی از این آهنگ کردم و گفت: «من احمد ظاهر را دوست دارم. او یکی از آوازخوانان مورد علاقه من است و تمامی آهنگ هایش را دوست دارم.»

متیو رنکین با اشتیاق قابل لمسی ادامه داد که «همانگونه که می دانید، احمدظاهر اِلوز افغانستان است، زیرا او آهنگ های زیادی از الوز را به دری تبدیل کرده و به گونه ای آنها را افغانیزه کرده است.»

این کارگردان کانادایی که از مدت ده سال بدین سو، فارسی می آموزد، احترام و شیفتگی ویژه ای به زندگی حرفه ای احمد ظاهر دارد.

در کنار اینکه قطعه استفاده شده آهنگ احمدظاهر، وزن عاطفی خاصی به ماهیت آن صحنه ی فلم بخشیده، کاگردان می گوید که احمدظاهر «تا حد زیادی الهام بخش» این فلم بوده است.

او کسی بود که تا حد زیادی الهام بخش فلم بود...و احساس می کنم که ادغام فاصله ها که شما در حرفه ای احمد ظاهر میابید، تا حد زیادی هدف فلم است. بنابر این، از بسیاری جهات، احمد ظاهر برای ما یک نوع رهنمای معنوی بود.

اینکه یک آوازخوان از کابل، قلب یک فلم ساز در کانادا را لمس می کند، خارق العاده است و بیانگر قدرت هنر و موسیقی است. قدرتی که فاصله های میان فرهنگی را ازبین می برد و ارتباط غیرمنتظره ای ایجاد می کند.