سه پژوهشگر در حوزه رفتارهای اجتماعی به این نتیجه رسیدند که حیوانات هم فاصله اجتماعی را برای جلوگیری از بیمار شدن رعایت می کنند.

نتیجه تحقیقات این سه پژوهشگر در خصوص چگونگی مواجهه حیوانات با بیماری ها به تازگی منتشر شده است.

این پژوهشگران که از هفت سال پیش روی رفتارهای اجتماعی حیوانات تحقیق می کنند، پنج نوع حیوان را برای انجام پژوهش خود انتخاب کردند.

سدریک سوور، حیوان شناس در مرکز مطالعات چندجانبه هوبر کورین (مرکز ملی پژوهش های علمی فرانسه و دانشگاه استراسبورگ)، یکی از اعضای تیم تحقیق و نویسندگان مقاله منتشر شده در مجله علمی آمریکایی «ترندز این اکولوژی اند اوولوشن» است. وی معتقد است: «حیوانات آنقدر هم احمق نیستند حتی بیشتر از ما انسان ها می فهمند.»

این پژوهشگران در مسیر تحقیق خود دریافتند که حیوانات از طریق فاصله اجتماعی و راه های ارتباط جانبی از گروه خود حفاظت می کنند.

مورچه ها از بهترین نوع از حیوانات برای بررسی شیوع بیماری ها بودند که انتخاب شدند.این حیوان بسیار اجتماعی در گروهشان از قوانین سخت و متمرکز تبعیت می کنند. برای مثال «یک ملکه در مرکز قرار می گیرد و ۵ درصد از مورچه ها مسئول جمع آوری خوراک و بقیه مسئول جابجایی خوراک از دهان به دهان هستند.» این رفتار مورچه ها از یک برنامه ریزی پیچیده اما ثابت حکایت دارد. بنابراین این گروه می تواند با بیماری مقابله کند.

برای درک این تطبیق غریزی و بسیار کارآ، پژوهشگران رشته های سلولی قارچ را به چند مورچه تزریق کردند و متوجه شدند که خیلی سریع، همه اعضای گروه فاصله اجتماعی و قرنطینه را رعایت کردند.

سه محقق متوجه شدند مورچه هایی که رشته های سلولی قارچ به آن ها تزریق شده است خود را ایزوله کردند. همچنین آن ها دریافتند که بقیه مورچه ها برای ارتباط دیگر از دهان استفاده نمی کنند. این رفتار برای پیشگیری از بیماری در بین همه اعضای گروه بخصوص ملکه بسیار مهم است.

اتخاذ استراتژی کارآ توسط مورچه ها

اتخاذ این روش یک استراتژی بسیار کارآ است؛ چرا که مورچه های بیمار در گوشه ای و به دور از گروه پس از چند روز می میرند اما جمع مورچگان زنده می ماند.

به نقل از یورونیوز، در پژوهش مورد اشاره، ساختار مصونیت اجتماعی در انواع حیوانات از جمله شته، موش، خرچنگ دریایی و میمون مورد بررسی قرار گرفت. این دسته از حیوانات نیز برای پیشگیری از بیماری با اتخاذ روش های کم و بیش رادیکال، خود را با شرایط جدید تطبیق دادند.

پژوهشگران در بررسی رفتار میمون ها دریافتند که عضو بیمار در زندگی گروهی این گونه از حیوانات، کمتر توسط دیگران پاک می شود؛ حتی ممکن است آنان برای جلوگیری از شیوع بیماری حیوان بیمار را بکشند.

پژوهشگران در تلاش هستند تا درک کنند چگونه یک نوع حیوان اجتماعی اینگونه عمل می کند. آن ها می خواهند بدانند چگونه از میلیون ها سال تکامل به سازو کاری می رسیم که جوابگوی خطرات بیرونی هستند.

با این حال می دانیم برای آنکه یک نظریه علمی پا بگیرد باید بیست نوع حیوان بررسی شوند اما در حال حاضر در این پژوهش فقط پنج نوع حیوان بررسی شده اند.

نتیجه مهمی که از این تحقیق گرفته شده این است که مورچه ها در برابر بیماری قارچی بهتر از انسان ها در برابر کووید۱۹ عمل کرده اند.

پژوهشگران ابتدا مورچه های مسن را ایزوله کردند؛ یعنی از این طرق رنجی بر رنج قبلی آن ها اضافه کردند. محققان پس از این اقدام متوجه شدند که با یک فاجعه روبرو هستند زیرا مورچه ها خود را ایزوله نمی کنند. آن ها یک راهکار میانی برای رعایت فاصله اجتماعی و ارتباط اجتماعی انتخاب کرده اند. مورچه ها با استفاده از فرومون ها ارتباط برقرار کرده و آن را نگه می دارند.

فرومون یک عامل شیمیایی ترشح شده یا دفع شده در حیوانات است که موجب پاسخ اجتماعی در اعضای یک گونه می شود.

واضح است که انسان ها امکان رابطه گیری با فرومون ها را ندارد اما مورچه ها نشان می دهند که نگه داشتن ارتباط در زمان بحران برایشان مهم است.

در هر حال این اطلاعات برای گروه های اجتماعی بسیار مهم است. در دوران شیوع ویروس کرونا تلاش شد تا بهداشت بر اطلاعات ارجح باشد. حال می دانیم که ایزوله کردن هم می تواند افراد را بکشد.

دادن تبلت به مراکز نگهداری سالمندان در دوره بحرانی کرونا هر چند با تاخیر اما در زندگی این دسته از افراد بسیار مؤثر بود.

تمام راهکارهایی که در حیوانات غریزی هستند در انسان ها طبیعی نیستند. انسان بسیار فکر می کند. گاهی رفتار فرهنگی او بر رفتار غریزی اش پیشی می گیرد، بعضی مواقع هم راه عقلانی او.

در این خصوص دست دادن را درنظر بگیرید که هم یک رفتار اجتماعی است و هم باعث انتقال ویروس می شود، رفتاری که کنار گذاشتن آن بسیار سخت بود. رعایت حد وسط رابطه اجتماعی و فاصله اجتماعی کار آسانی نیست؛ شاید نگاه به دنیای حیوانات و طبیعت در یافتن راه حل و یادگیری نوع بشر کارساز باشد.