مصطفی رفیع، مهندس برق و اهل افغانستان، با کار برای ارتش آمریکا در افغانستان، زندگی خود را به خطر انداخت. از آنجایی که او با تهدیدِ جدی از سوی طالبان مواجه بود، او و خانواده اش در ماه جون ۲۰۱۵ با ویزای مهاجرتی به ساکرامانتو در مرکز کالیفرنیا نقل مکان کردند.

بیست روز بعد از رسیدن به آمریکا، او مرده بود.

مصطفی در حالی که با پسر هفت ساله اش، عمر، در خارج از آپارتمان مخروبه اش دوچرخه سواری می کرد، موتری به او زد و او را کشت. همسرش ملالی، که نه زبان انگلیسی بلد بود و نه از رانندگی چیزی می فهمید، بعد از مرگِ شوهرش سرپرست سه طفل یتیم شد؛ به شمول عمر که در اثر تصادف، شدیدا مجروح شده بود.

داستانِ مصیبتی که بر سر آن ها وارد آمده بود و روزِ خاکسپاری، توسط روزنامه محلی ساکرامانتو بی به همراه تصویرِ عاطفی یی که توسط عکاس پال کیتاگاکی جونیور برداشته شده بود؛ تحت پوشش قرار گرفت. بعد از آن، این داستان ممکن بود خیلی زود از حافظه ی عموم پاک شود، اما رِنه بایِرکه همسر پال کیتاگاکی است توسط آن عکس وادار شد که بیشتر در باره ی داستانِ مرگ مصطفی بپردازد. نتایج کارِ وی این هفته در جشنواره عکس ویزا پورتال تصویر در پرپینیان فرانسه به نمایش گذاشته شده است.

خانم بایِربا تماس گرفتن به بیمارستان های محل و بعد از چند هفته، به خانم رفیع و شفاخانه مورد نظر برای ثبت داستان آنها دسترسی یافت. خانم بایِر در جامعه افغانی بوده و این را میدانسته که خیلی از افغان هایی که بخاطر کار با خارجی ها زندگی خود را در معرض خطر قرار داده بودند، به ساکرامانتو منتقل شده و در مجتمع های مسکونی، که سازمان های اسکانِ مجدد برای آنها در نظر گرفته با فقر و خشونت دست و پنجه نرم می کنند. خانم بایِرمیگوید: بعضی از آنها از شدت ناامیدی، خودکشی را تنها راه آرام شدن میدانسته اند. او میگوید: این وضعیت در آمریکا غیر قابل قبول است.

خانواده هایی را که او و گزارشگر انش استفان مگگنینی دنبال کرده اند، با استرس ناشی از فشار روحی، تفاوت های فرهنگی و موانع زبانی دست و پنجه نرم میکرده اند. سازمان های اسکان مجدد تنها برای سه ماه از سوی دولت آمریکا برای حمایت از افغان ها بودجه دریافت می کنند و پس از آن افغان ها باید خود امور زندگی شان را بدست بگیرند. خانم بایِرمی گوید که افغان های که زندگی خود را با کار برای دولت آمریکا به خطر انداخته اند، حالا گرفتار یک سیستم پشتیبانی شکسته شده اند.

خانم بایِرمی گوید: آنها مهندس، معمار، معلم و داکتر اند. با چمدانی پر از اعتبار و دیپلم به آمریکا آمده اند اما در اینجا، همه یی آن اعتبار و دیپلم به هیچ ترجمه شده اند. آنها با تقریبا کمترین دستمزد، به عنوان نگهبان، قصاب یا هم معمولا در شیفت شب یک تعمیرگاه آیفون در شاخه یی از فروشگاه های اپل کار می کنند. بسیاری از سوژه های خانم بایِردر مجتمع های مسکونی سوسک زده و کهنه در محله های خطرناک زندگی می کنند.

فیصل رازمل، مترجم سابق ارتش آمریکا در افغانستان، پس از اینکه یک عضو باند تبه کار به قصد سرقت وارد خانه اش شد و به صورت وی با تفنگ شعله وراش شلیک کرد، بینایی یک چشم خود را از دست داد. در میان سوژه های که از بی پناهی در ساکرامانتو رنج می برند، خانم بایِریک نقطه یی روشن دیده است: یلدا کبیری که مترجم ارتش آمریکا در افغانستان بوده، حالا کارِ مراقبت از کودک را شروع کرده و در کالجی هم مصروف تحصیل است.

آنها از اینکه از جنگ رهایی یافته خوشحال اند اما از اینکه روند پیچیده گذار به جامعه متفاوت را طی می کنند، نا امیداند. خانم بایِر می گوید، بدتر از همه این است که بعضی از آن ها «تهدید آمیز»، و از نا امیدی در تلاش خودکشی اند. ایالات متحده باید با این افراد که زندگی خود را برای کمک به نیروهای آمریکایی به خطر انداخته اند رویکردِ بهتری در پیش گیرد. آن ها کسانی اند که به این جا بصورت غم انگیزی آمده اند، از بودن در منطقه یی جنگی رنج کشیده اند و حالا با زندگی یی مقابله می کنند که نه من و نه شما هیچ وقت نمی خواهیم که خانواده های ما با آن روبرو شوند.

منبع: اطلاعات روز