در تاکسی نشسته بودم و هوا هم کمی گرم بود خنک تر از چله تموز، اما گرم تر از آن که بتوان طاقت آورد؛ در راه میان ترافیک از رادیو صدایی شنیده می شود و من به آن دقت می کنم هرچند حال و روز زمین و زمان بد است.

به گزارش خبرگزاری انصار به نقل از خبرگزاری تسنیم از مشهد مقدس، ادامه این شعر را همه ما می دانیم هرچند حال و روز زمین و زمان بد است یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است، حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای اینجا برای عشق شروعی مجدد است.

امروز از آن روزهایی بود که می توانستم همه چیز را از شدت شوق بغل کنم و حتی از گرمای کمتر از چله تموز اما بیشتر از آنچه بتوان طاقت آورد، هم لذت ببرم و به خاطر همین تصمیم گرفتم که شادی خودم را با دیگران قسمت کنم و شروع کردم هر شعری را که در مورد امام رضای مهربانم به یاد می آورم به هر کسی که فکر می کنم نیاز به شنیدن آن دارد تقدیم کنم.

لبخند می زنم و به این فکر می کنم که در این شب عزیز کجا بروم بهتر از حریم حرم امام مهربانی ها، کوچک تر که بودم امکان نداشت از خیابان محله خانه قدیمی پدربزرگم رد شوم و نگاهم به گنبد و گلدسته حرم امام مهربانم نیفتد و قلبم از شوق نتپد و شاید به رسم همین عادت قدیمی برای اینکه دلم باز شود به سمت همین گنبد و گلدسته می روم شاید در شب میلاد امام مهربانی ها قلب من هم شوقی جدید را برای ادامه زندگی پیدا کند.

به ابتدای خیابان قدیمی امام رضا(ع) که می رسم این شعر را زیر لب می خوانم؛ (گنبدت از هر کجای شهر سوسو می کند، دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند، در لباس خادمان مهربانت، آفتاب، صبح ها صحن حرم را آب و جارو می کند، ماه هر شب کنج بست شیخ حر عاملی یاد معصومیت آن بچه آهو می کند).

و به راستی که این گنبد از هر کجای شهر ما سوسو می زند، امروز هم روزی مخصوص این گنبد است روزی برای سوسو زدن آن روزی برای اینکه همه مردم شهر بدانند که چقدر عیدانه شان فراوان شده و این چلچراغی که جایی در مرکز شهر مشهد خودنمایی می کند چگونه راه را برای همه ما نشان می دهد.

وارد خیابان امام رضا(ع) که می شوم نمی دانم چرا با اینکه هوا خیلی گرم است دوست دارم پیاده و سلانه سلانه قدم بزنم و در راه به هر عابری به رسم مهربانی لبخندی بزنم و شاید شعری بخوانم، فردی از دور می آید، یک پسربچه حدوداً 10ساله که دارد شیرینی پخش می کند و وقتی به من می رسد می گوید: شما هم بردارید، برمی دارم و نگاهش می کنم می گویم از امام رضا(ع): چه می خواهی؟، می گوید: مادر مریضی دارم که دلم می خواهد به زودی خوب شود، خودم در همین هتل کار می کنم البته برای سرگرمی اما مادرم برایم تمام دنیا است، هیچ کدام از 5 خواهر و برادر و پدرم جای او را برایم نمی گیرند، و من بیدرنگ یاد این شعر افتادم و برایش خواندم: (بهر حاجات اگر دست دعا برخیزد، دلبری هست به هر حال به پا برخیزد، لطف آقای خراسان ز همه بیشتر است، هر زمان از دلِ پُردرد صدا برخیزد)، و ادامه می دهم: پیش آقایمان برای مادرت دعا کن.

در این گفت وگو لبخندی نصیبم می شود که نمی توانم از آن بگذرم شاید همین لبخند من را کمک می کند تا راهم را ادامه بدهم و به سمت امام مهربانی ها با بال بازتر بدوم.

حالا وارد حرم شده ام و انگار زمین و زمان در این صحن گرد هم آمده اند، همه آنچه در زمین و آسمان ذکر و تسبیح خداوند را می گویند در این سرای رحمت فرود آمده اند و تمام کره زمین همین یک قطعه از خاک مشهد شده است. مادری را می بینم که چادرش را به سرش کشیده در یک گوشه دارد با خودش نجوا می کند. حالش را خوب می فهمم می ترسد از گناه هایش و امیدوار است به رحمت کسی که پیشش آمده تا شفاعتش را بکند.

بهانه آمدن به این صحن و سرا هرچه باشد از شفا یافتن بیمار، گرفته تا دادن قرض و بدهی و یا حتی عرض ارادت هیچ کس نیست که در این کوی کاری نداشته باشد و هرکس به تعبیر لسان الغیب به امیدی به این جا وارد می شود.

همه می دانند که کجا باید بیایند که حاجت بگیرند، همه می دانند چیزی جز خوبی در این بارگاه نصیب شان نمی شود و همه می دانند که جشنی از جنس آسمان در این سرا در این روز بر پا است که خداوند عیدانه به هر کسی که در این سرا حاضر باشد هرچه را بخواهد بدهد. امروز این نقطه از جهان یعنی حرم امام مهربانی ها حالی دارد که نگفتنی است....

گزارش از شهرزاد حسینی قهستانی