وضعیت نابسامان سیاسی سبب شده تا بازیگران کهنه کار سیاست در افغانستان بار دیگر وارد بازی شوند. در تازه ترین مورد صبغت الله مجددی رییس جمهور پیشین افغانستان خواستار اجماع ملی شد.

پانزده سال پس از حکومتداری دموکراتیک و فعالیت صدها نهاد مدنی، آگاهان به این باورند که دولتداری در حال برگشت به عقب است و بجای جریان های جوان با تفکر جدید، سیاست مداران سنتی هنوز حرف اول را می زنند.

گلبدین حکمتیار، صبغت الله مجددی و سایر بازیگران کهنه کار که در چوکات شورای حراست و ثبات فعالیت می کنند، دوباره فعال شده اند و امر و نهی هایی را در بازار آشفته سیاست مطرح می کنند.

آگاهان به این باورند که همه این چهره ها برای مردم افغانستان شناخته شده هستند؛ زیرا ناکامی این سیاستمداران پس از پیروزی جهاد، کشتار و ویرانی های گسترده ای به جا گذاشت.

در تازه ترین مورد صبغت الله مجددی رییس جمهور پیشین افغانستان و عضو شورای احزاب جهادی و ملی روز یک شنبه در یک کنفرانس خبری خواهان حل معضل خیمه های اعتراض در شهر کابل شد.

آقای مجددی از حکومت خواست تا به خواست های معترضان رسیدگی کند: (من به نمایندگی از احزاب جهادی و ملی از دولت مردان افغانستان صمیمانه می طلبم تا به خواست های تان پاسخ مثبت دهند.)

گسترش بی اعتمادیها

به نقل از دویچه وله، سیف الدین سیحون استاد دانشگاه کابل به این باور است که همه جریان ها حق حضور و ابراز نظر در مسائل سیاسی را دارند، اما به باور او سیاستمداران کهنه کار می خواهند از اوضاع کنونی به نفع خودشان سود ببرند: (جریان های سنتی، راه حل های سنتی دارند و بیشتر معطوف به گذشته و گذشته گرایی است. آن ها می خواهند آرزوها و آمال خودشان را محقق بسازند.)

آگاهان به این باورند که جریان های سیاسی و حکومت بجای مطرح کردن مسائل پراکنده و غیرعملی، برسر مشکلات اساسی دولتداری باید بحث و تبادل نظر کنند. او می گوید انحصار قدرت، ناامنی، ناتوانی های دولت در تامین امنیت، مشکلات اصلی است و در این موارد بحث های جدی صورت نمی گیرد.

آقای سیحون می گوید بجای امر و نهی دینی و سنتی بهتر است حکومت افغانستان به نیازهای جدی و اساسی مردم توجه کند: (افغانستان به یک گذار مدنی، عقلانی، دولتداری مدرن، حقوق شهروندی و توسعه نیاز دارد؛ در حالی که حکومت به این مسائل هیچ توجهی ندارد.)

این در حالیست که حملات مرگبار اخیر در کابل و گسترش جنگ و ناامنی در کابل و ولایات وضعیت افغانستان را پیچیده تر کرده است. اعتماد نسبت به حکومت کاهش یافته و بازار شایعه در رابطه به حمایت حلقاتی در حکومت از گروه طالبان و داعش گرم تر شده است.

خیمه هایی که در جاده های کابل برپا شده زندگی ساکنان این شهر را دشوارتر کرده است. میانجیگری هایی که تاکنون برای حل این معضل صورت گرفته بی نتیجه بوده اند.

در حالی که حکومت از معترضان خواسته تا خیمه های شان را برچینند و خواست های شان را با لوی سارنوالی شریک سازند؛ اما اعتراضات همچنان ادامه دارد. خیمه نشینان می گویند تا زمانی به اعتراض شان ادامه می دهند که حکومت پاسخ مثبت دهد و وزیران امنیتی را برکنار کند.

شفیق احمد یک معترض در شهر کابل می گوید وضعیت با گذشت هر روز بدتر می شود و هیچ کسی در پایتخت افغانستان احساس امنیت و مصئونیت نمی کند؛ به همین دلیل به جاده ها برآمده تا صدایش را به گوش دولت برساند: (خواست ما انصاف، امنیت و کار است. این ها گرفتار تدارکات خودشان است و قرار خودشان، اما به فکر ملت نیستند. این که ملت خساره مند می شود به جهنم.)

در همین حال صبغت الله مجددی از معترضان خواست تا بیش از این سبب آزار و اذیت مردم نشوند: (من منحیث موی سفید مصلح از شما عزیزان تقاضا دارم تا در ماه رمضان از مسدود کردن راه و اذیت مردم جلوگیری کنید. این یک گناه بزرگ است و پروردگار از این آزرده می شود.)

اجماع ملی

باورها بر این است که معضل کنونی افغانستان تنها با اجماع ملی قابل حل است. مجلس سنا در جلسه امروزش تاکید کرد که حکومت برای پایان دادن به وضعیت کنونی باید لوی جرگه عنعنوی برگزار کند و نظر مردم را برای بهبود اوضاع بخواهد.

صبغت الله مجددی نیز خواست مشابهی را مطرح کرد و خواهان اجماع ملی شد: (به صراحت به دولت خطاب می کنم و تاکید می کنم که افغانستان به یک اجماع ملی ضرورت دارد. تا دیر نشده تاکید می کنم که حکومت باید در این باره طرح عملی را آغاز نماید.)

طرح اجماع ملی پس از آن مطرح می شود که اختلافات سیاسی بین رهبران حکومت وحدت ملی افزایش یافته و ناامنی ها در پایتخت امن و آرامش را از مردم گرفته است.