وقوع حملات تروریستی در کابل و دو حمله تقریبا همزمان به ساختمان مجلس ایران و حرم مطهر امام خمینی (ره) یادآوری می کند که در دنیای امروز، هر فرد در هر جا ممکن است روزی در معرض چنین حملاتی قرار گیرد.

احتمال چنین چیزی زیاد نیست، اما به هر حال باید برای آن آماده بود.

ذهن تان را آماده کنید

کسی که انتظار شنیدن صدای گلوله را ندارد، فرض می کند صدای چیزی دیگر است، چیزی که با انتظارش هم خوانی دارد مثل صدای خالی کردن تیرآهن از تریلی یا ترقه.

سریع واکنش نشان بدهید

کسی که سریع و قاطع تصمیم بگیرد، بیشتر ممکن است نجات پیدا کند. اما طبیعت انسان طوری است که صبر می کند ببیند بقیه چه می کنند. آنها که تنها هستند بیشتر واکنش نشان می دهند تا آنها که با کسی دیگر آمده اند.

خودتان را از تیررس دور کنید

اگر مهاجمان شما را نبینند، نمی توانند شما را بزنند. بنابراین اولین قدم این است که سر راه نباشید، کمتر دیده شوید. بدیهی ترین گزینه این است که خودتان را روی زمین بیاندازید، اما اگر بشود، بهتر است پشت چیزی که محکم باشد پناه بگیرید، مثلا یک دیوار بتنی.

در افتادن

کسی که آموزش ندیده بهتر است با مهاجم در نیافتد. از یاد نباید برد که بسیاری از حمله ها تک نفره نیست و گروهی است. بعضی ها ممکن است جلیقه ضدگلوله به تن داشته باشند، یا مواد منفجره همراه شان باشد. اما در برخی موارد درافتادن با افراد مسلح نتیجه داده است.

بعد از فرار

همچنان هشیار باشید. تا جایی که می توانید از محل واقعه دور شوید. پشت محکم ترین وسخت ترین چیزی که می توانید پنهان شوید و از پلیس یا مأموران امنیتی کمک بخواهید. در گروه های بزرگ حرکت نکنید و سوار وسایل حمل ونقل عمومی نشوید.

به هم کمک کنید

اگر می خواهیم همه جلوی خروجی اضطراری گیر نکنند و کسی زیر دست وپا نماند، راهی جز این نیست. بیشتر آدم ها حتی در شرایط بسیار حاد هم قاعدتا به هم کمک میکنند.