صدیقه مسعود همسر شهید احمدشاه مسعود، در خاطرات خود به بیان ویژگی های نظامی و سیاسی و سجایای اخلاقی و اجتماعی همسر شهیدش پرداخته است.

در مورد ویژگی های سیاسی و نظامی (احمد شاه مسعود) تاکنون مطالب فراوانی منتشر شده اما به ویژگی های اخلاقی و زندگی اجتماعی مسعود تاکنون کمتر پرداخته شده است.

(صدیقه مسعود) همسر احمد شاه مسعود از جمله کسانی است که علاوه بر بیان ویژگی های نظامی و سیاسی مسعود از سجایای اخلاقی و اجتماعی وی نیز سخن گفته و خاطرات خود را در قالب کتابی با نام (احمد شاه مسعود، روایت صدیقه مسعود) منتشر کرده است.

صدیقه که احمد شاه مسعود او را (پری) صدا می زد فرزند جنگ است و در افغانستان به دنیا آمده؛ در 17 سالگی و در اوج جنگ به صورت بسیار محرمانه با مسعود 34 ساله ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر و 5 دختر است. روایت همسر احمد شاه مسعود از آخرین روز زندگی مسعود در کنار وی و فرزندانش بسیار جالب و خواندنی است.

31 آگست بود. 2 خبرنگار  قلابی با گروهی از (برادران همکیش) دره را به قصد (خواجه بهاء الدین) ترک کردند. قاتلان 9 روز تمام مصرانه از وزارت امور خارجه مجوز دیدار با شوهرم را طلب کردند. عملیات بسیار وسیعی در (کندز) در حال اجرا بود و او قبل از رفتن به تاجیکستان از خواجه بهاءالدین هم رد می شد.

آن روز صبح مه هنوز به اندازه کافی محو نشده بود و بالگرد امکان پرواز نداشت؛ برای صبحانه یک نان خطایی، (نوعی شیرینی که برای درست کردن آن خمیر را ورق ورق میکنند و بین آن مقدار زیادی پنیر سفید می گذارند)، آوردم.

از من خواست از زنی که آن را برایش آورده بخواهم با ما غذا بخورد، همیشه همسایه هایمان برای او چیزهای خوردنی درست می کردند و از این که می دیدند او از خوردن آنها لذت می برد، بسیارخوشحال می شدند.

نان خطایی را در حضور زن چشید؛ مودبانه بدون این که به روی خودش بیاورد که نان خطایی سوخته و خراب شده، از او پرسید: (خودت آن را درست کرده ای؟) و زن جواب داد (نخیر زن برادرم آن را درست کرده).

آن روز چقدر خندیدیم! رئیس مسعود بسیار خوشحال بود. بعد از ظهر در اتاق بودم که صدای بلندش را شنیدم: (پری! پری!) او عادت داشت وقتی وارد باغ می شد مرا صدا کند. از پنجره خم شدم. در حالی که سرش را به طرف بالا گرفته بود گفت: (مه، خیلی زیاد بود، فردا اینجا را ترک می کنم.

دوربین فیلمبرداری را بردار و بیا پایین، می خواهم از شما فیلم بگیرم. هنگامی که به تراس رفتم، دوربین را از دستم گرفت و از من خواست سوار الاکلنگ شوم و از من فیلم گرفت، بعد از بچه ها فیلم گرفت و در آخر او بالای الاکلنگ رفت و من از او فیلم گرفتم، از صنوبر خواست برایمان چای بیاورد.

بعد به نوبت با احمد، فاطمه، مریم، عایشه، نسرین، زهره (فرزندان مسعود) و بچه های صنوبر فیلم گرفتیم. زیر درختان هوا عالی بود، سیب ها هنوز نرسیده بودند اما بوی عطرشان به مشام می رسید. با خودم فکر کردم: (به زودی می توانم مربا درست کنم.)؛ ما یک خانواده خوشبخت بودیم، پایان تابستان بود و پایان زندگی او.

شب که شد برایش انگور سنگونه آوردم. (سنگونه دهکده ای در پایین (جنگلک) واقع در (دره پنجشیر) است و بهترین انگور پنجشیر در آنجا به عمل می آید). آن را با لذت خورد و بعد رو به طارق (برادر زن احمد شاه مسعود) کرد و گفت: (لطفا یک خوشه دیگر برایم بیاور، شاید این آخرین باری باشد که از آن می خورم) و با دیدن چشمان حیرت زده ما اضافه کرد: وقتی که از خواجه بهاء الدین برگردم، حتما فصل تابستان تمام شده است.

شب که شد مثل معمول آخرین دورش را در باغ زد تا با نقاط مختلف آن ارتباط برقرار کند. هیچ وقت آرام و قرار نداشت، مدام می خواست از نزدیکانش خبر بگیرد و از آن چه در جبهه و یا در خارج کشور می گذشت مطلع شود.

منتظر نشدم بیاید و به اتاق رفتم؛ وقتی وارد اتاق شد رو به من کرد و گفت: (پری به من نگو که الان می خواهی بخوابی! زیبایی ماه کامل را در آسمان دیده ای؟ شب به این زیبایی را دیگر هرگز نخواهی دید. امروز وقتی گریه می کنم به او می گویم: چرا مرا آگاه نکردی، این تو بودی که دیگر نمی بینمت نه شب!) دستم را گرفت و با هم به باغ رفتیم.

برایم توضیح داد: اینجا را می بینی، دوست دارم اینجا فلان گل را بکارم و فلان درخت بکارم. برایم اشعاری را از بر خواند و تا نیمه شب در باغ گردش کردیم. فردای آن روز جلوی پنجره نشست؛ آنجا 2 صندلی گذاشته بودم چون اتاقمان در طبقه اول قرار داشت و من مایل نبودم مردانی که از خانه محافظت می کنند، مرا ببینند و برخلاف او در راه منزل و یا کنار در ورودی آن هرگز توقف نمی کردم.

از من خواست بیا پیش من. گفتم: اما مردها آن پایین ایستاده اند. گفت: مهم نیست، بیا منظره را با من تماشا کن. دستم را گرفت و با من در مورد موضوعات گوناگون صحبت کرد. چند لحظه بعد، وقتی برای آماده کردن صبحانه خواستم او را ترک کنم، مانع من شد.

تا کنون چنین عکس العملی از او ندیده بودم. بعد از صرف صبحانه، به اتاق احمد رفت و مرا صدا زد. وقتی به او ملحق شدم دفترهای پسرمان را به من نشان داد و گفت: احمد درس هایش را از حفظ برایم خواند، من نمی دانستم که او تا این حد پیشرفت کرده است.

دخترها هم به ما پیوستند و او دوباره تکرار کرد که تا چه حد از داشتن بچه هایی به این باهوشی خوشحال است؛ در آن لحظه من خوشبخت ترین همسر و مادر دنیا بودم. گفت: (پری من دارم می روم.)

این آخرین باری بود که اسمم را از زبان او می شنیدم، طبق معمول رفتم و به نرده های پاگرد تکیه کردم. زمانی که از پله ها پایین می رفت نگاهش را از من بر نمی داشت مثل همیشه به تراس اتاقمان رفتم تا خارج شدنش از خانه را تماشا کنم. به آرامی از پله هایی که از میان باغ می گذشت و در حالی که عقب را نگاه می کرد، پایین رفت.

به شوخی و با اشاره به او فهماندم: (جلوی پایت را نگاه کن، بالاخره خواهی افتاد.) او با علامتی به من جواب داد: (نگران نباش.) تا آخرین پله مرا نگاه کرد و من با خودم می خندیدم و به مجاهدین فکر می کردم که فقط او را می دیدند.

روی هر پله رویش را به طرف من می چرخاند. بار دیگر با نگاه هایمان از هم خداحافظی کردیم. زمانی طولانی بعد از رفتنش هنوز لبخند می زدم.