سخنان شنبه شب اوباما تناقضاتی جدی در بر داشت که نشان داد وی نه تنها با افکار عمومی بازی می کند بلکه سعی دارد بلاتکلیفی خود در خصوص حمله به سوریه را مخفی کند.

به گزارش انصار به نقل از رسانه ها، در شرایطی که رسانه های بین المللی جنجال کم نظیری را در خصوص حمله قریب الوقوع به سوریه آغاز کرده اند و طی روزهای اخیر (یک جنگ اعصاب تمام عیار) را علیه دولت سوریه و ملتی که ۲.۵ سال درگیر بحران بوده به راه انداخته اند، سخنان شنبه شب باراک اوباما، رئیس جمهور امریکا در خصوص قطعی بودن حمله نظامی و نامشخص بودن زمان آن، سوال هایی جدی در اذهان مخاطبان ایجاد کرد.

اوباما، رئیس جمهوری که با وعده تغییر به میدان آمد و تنها تغییر واقعی اعمال شده توسط او لغو ممنوعیت اظهار تمایلات جنسی سربازان همجنس گرای امریکایی در حین خدمت در ارتش بود، شنبه شب ابراز داشت: (تصمیم گرفتیم علیه سوریه دست به اقدام نظامی بزنیم... با این حال اجرای این تصمیم به زمان وابسته نیست و می تواند فردا، هفته آینده یا ماه آینده انجام شود.) وی همچنین تاکید کرده است که به دنبال اخذ تایید از کنگره امریکا برای این اقدام نظامی است.

این سخنان یک تناقض جدی دارد: اوباما از یک سو می گوید تصمیم به اقدام نظامی علیه سوریه اخذ شده است و از دیگرسو، صراحتا از تصمیم به دریافت تاییدیه کنگره برای اقدام نظامی سخن می گوید!

از سوی دیگر، وی پس از مدت ها جنجال رسانه ای، اکنون به مطول کردن زمان انتظار برای حمله نظامی به سوریه روی آورده است.

در یک نگاه کلان در خصوص سخنان شنبه شب آقای اوباما می توان ۲ مورد ذیل را ملحوظ داشت:

۱-  در سخنان اوباما مشهود است که وی هنوز به مرحله تصمیم گیری در خصوص سناریوی پیش رو نرسیده و همچنان در مرحله تصمیم سازی است و در این بین از نوعی بلاتکلیفی هم رنج می برد. اوباما می خواهد قاطعانه بگوید که حمله می کند اما تردید دارد. این به اصطلاح لیبرال امریکایی، در محیط روانی خود سخت محافظه کار است و فراموش نکرده که در سال ۲۰۰۷ خود به رئیس جمهور سابق به خاطر عدم کسب رضایت کنگره در عملیات نظامی حمله کرده بود.

وی در بخش دیگری از سخنان خود به صراحت از در خطر بودن امنیت ملی امریکا در سوریه سخن گفته اما خود نیز می داند که چنین خطری وجود ندارد که اگر وجود داشت بر طبق قانون، نیازی به مجوز کنگره نداشت.

از طرفی اوباما طی چند روز اخیر با وجود تمام جنجال های رسانه ای، به آن اندازه که هزینه کرد موفق به کسب حمایت بین المللی نشد و باید اذعان کرد که رای مجلس عوام بریتانیا را نمی توان ضربه ای کوچک به حیثیت طرح ضدسوری او دانست.

۲-  رئیس جمهور امریکا که به خوبی با استفاده از (شارلاتانیزم رسانه ای) رسانه های جریان غالب موفق به ایجاد جنگ اعصاب در خصوص حمله زودهنگام به سوریه شده، اکنون تصمیم دارد بار روانی بلاتکلیفی خود را به افکار عمومی جهان تحمیل کرده و بدون دردسر به عبور از مرحله تصمیم سازی اندیشیده و به اخذ تصمیم نهایی برسد. راهبرد وی تاکنون ایجاد بی صبری در افکار عمومی در خصوص حمله نظامی بوده و اکنون با (احاله مسئولیت) به کنگره، این نهاد قانونی را در برابر افکار عمومی قرار داده است.

وی اکنون در برابر متحدین بی صبر عرب و صهیونیست خود نیز کمتر به مشکل برمی خورد. اگر کنگره رای به حمله نظامی داد، می تواند با یک حمله محدود نظامی، خیال خود را راحت کند و اگر هم کنگره مخالفت کرد، او هم مثل دیوید کامرون خود را بری از تصمیم کنگره نشان می دهد. اگر روزی هم برسد که جنگ به افتضاحی چون حضور در عراق بینجامد، کنگره شریک جرم اوست و همچون بوش احساس تنهایی نخواهد کرد.

کنگره امریکا ظاهرا تصمیم گیری در خصوص حمله نظامی به سوریه را به هفته دوم سپتامبر موکول کرده است و بنابراین در صورتی که تصمیم به حمله گرفته شود، اجرای آن احتمالا با سالگرد حادثه یازده سپتامبر همزمان خواهد شد. این برای دولت امریکا یک حسن دارد و یک ضرر.

حسن این امر برای اوباما و یارانش این است که یادآوری حادثه تلخ یازده سپتامبر کمک می کند تا کمتر تلخی جنگ در خاطرها رسوخ کند و اوباما کمتر نیاز به توضیح برای افکار عمومی داشته باشد. اما ضرر آن است که وی باید بالاخره برای بخشی از افکار عمومی امریکا توضیح دهد که چگونه در سالگرد حادثه یازده سپتامبر در جبهه همان تروریست هایی قرار گرفته که مدت هاست امریکا ادعا می کند که فاجعه یازده سپتامبر کار آنها بوده است.

حمله به ارتش سوریه، فرصتی بزرگ را برای تروریست های وابسته به القاعده فراهم می کند و این چیزی نیست که اوباما قادر به ارائه توضیح دقیق در خصوص آن باشد، حتی اگر هزار بار دیگر بگوید که در اثر حمله شیمیایی در سوریه بیش از هزار نفر کشته شدند. اوباما شنبه شب نه تنها افکار عمومی را به بازی گرفت، بلکه بلاتکلیفی خود را هم پنهان کرد اما اگر بازنده این بازی باشد هزینه سنگینی خواهد پرداخت.