پنج سرباز به داخل خانه شان ریخته و چشمانش را با یک روسری بسته اند. سپس دو سرباز در جلوی دیدگان دخترش به او تجاوز کرده اند. او پس از 15 دقیقه از حال رفت و وقتی به هوش آمد متوجه شد که آن ها رفته اند اما دخترش هنوز داشت بالای سرش گریه می کرد.

در ماه اکتبر، بیش از 65000 نفر از مسلمانان روهینگیا پس از هجوم ارتش برمه به ایالت راخین در غرب میانمار مجبور به فرار به بنگلادش شدند.  
 
 آن حمله در واکنش به حمله شورشیان روهینگیایی رخ داد که موجب کشته شدن 9 افسر پلیس شد. از آن پس، چندین موج از غیرنظامیان روهینگیا از طریق مرز فرار کرده و در اردوگاه های موقتی و مراکز پناهندگی ساکن شده اند. روایت های دلخراش متعددی از جنایات ارتش میانمار (برمه) به گوش رسیده است: تجاوز گروهی، ایجاد حریق عمدی، کشتار غیرقانونی و سو استفاده های متناقض حقوق بشر.
 
الیسون جویس، عکاس خبرنگار آمریکایی، زمانی زیادی را در اردوگاه پناهندگان در ناحیه کاکس بازار (Cox's Bazar) در استان چیتاگونگ بنگلادش سپری کرد. آی بیتایمز نیز تصمیم گرفته تا نماهای احساساتیِ زنان روهینگیا را به اشتراک بگذارد و ماجراهای دلخراش تجاوز گروهی به هر یک از سوژه ها را بیان کند تا شاید فریاد انسانی مردم روهینگیا به گوش مخاطبان بیشتری برسد.

 

 
نوجیبا دو ماه پیش از روستای دلپارای میانمار به بنگلادش آمد. او می گوید که تا همین سه ماه پیش زندگی خوب و شادی را در میانمار داشت اما به محض ورود نظامیان به روستایشان، ضرب و شتم، قتل و آزار و اذیت مردم آغاز شد. او می گوید: (ترسیده بودم. دعا کردم و قرآن خواندم و امید داشتم که شرایط بهتر شود. همیشه در اوج ترس زندگی می کنم. روز قبل از فرارم به بنگلادش، ارتش به روستایمان آمد. آن ها محل اختفای من و زنان دیگر در میان بوته ها و درختچه ها را پیدا کردند. آن ها دختران جوان را به خانه های مجاور برده و پس از ضرب و شتم، به آن ها تجاوز کردند. صدای جیغ هایشان را می شنیدم. یکی از سربازها اسلحه ‎اش را روی جمجمه ام گذاشت و گفت برویم. من شروع به جیغ کشیدن کردم و مقاومت می کردم اما سه مرد مرا به زور به داخل اتاقی در یک خانه مجاور بردند. آن ها یک تفنگ به سمت نشانه رفته بودند و دو سرباز حدودا یک ساعت به من تجاوز کردند.)

نوجیبا در همان اقامتگاه اشتراکی به فرزندانش غذا می دهد

 
روز بعد او و خانواده اش تصمیم گرفتند که دیگر وقت فرار به بنگلادش فرا رسیده است. آن ها بالاجبار تا رود نَف که مرز میان میانمار و بنگلادش است پیاده رفتند. آن ها سپس به یک قایقران پول دادند تا به سوی رود بروند و سرانجام نیز به اردوگاه پناهندگان کوتاپالونگ بنگلادش رسیدند. نوجینا می گوید: (تمام بدنم درد می کرد. حس می کردم دیگر نمی توانم راه بروم. احساس ضعف شدیدی داشتم. در اردوگاه غذای زیادی برای خوردن نداریم اما حداقل خوب می خوابیم و وقتی فرزندانم بیرون می روند، می دانم که امن است.) نوجینا تحت مشاوره پزشکان بدون مرز است و می گوید: (می خواهم تمام رنج های گذشته را دور بریزم.)

فارزا، 17 ساله، حین صحبت در مورد تجاوز توسط ارتش میانمار احساساتی می شود

 
فارزا 17 سال دارد و اهل روستای شیخالیِ میانمار است. او می گوید تا پیش از هجوم ارتش به روستایشان زندگی آرامش بخشی در میانمار داشته است. او می گوید که گروهی از سربازان در 16 ژانویه به خانه ها هجوم برده و او و اعضای خانواده اش را به حیاط جلویی خانه کشانده اند؛ سپس با مشت و انتهای تفنگ آن ها را به باد کتک گرفته اند.

فارزا در یک اقامتگاه موقتی در پناهگاه بالو کالی به همراه 6 پناهجوی دیگر زندگی می کند
 

فارزا می گوید که آن سربازان هر بلایی را سرش آوردند؛ آن ها او را به داخل خانه بردند و یک سرباز آنقدر به او تجاوز کرد که از هوش رفت. فارزا با خونریزی از خواب بیدار شد و تصمیم گرفت که به مقصد بنگلادش فرار کند. او سرانجام در پناهگاه بالو کالی مستقر شد. اکنون شش ماه از زمان بارداری فارزا می گذرد و او تاکنون نتوانسته با همسرش در میانمار ارتباط برقرار کند. فارزا می گوید: (چهار ماه پیش در میانمار، من در اوج ترس زندگی می کردم. اما اینجا حداقل در امنیت سر به بالین می گذاریم.)

جمالیدا بگوم به همراه 6 نفر دیگر در یک اقامتگاه موقتی زندگی می کند

 
جمالیدا بگوم 15 روز پیش از روستای هادگوگاپارا میانمار به بنگلادش آمد. ارتش دو ماه پیش به روستایشان هجوم برد. آن ها شوهرش را کشتند و خانه اش را با تمام اسباب و اثاثیه داخلش به آتش کشیدند. روز بعد ارتش روستایشان را محاصره کرد. او می گوید: (آن ها من و زنان دیگر را به حیاط کشاندند و ما را مورد ضرب و شتم قرار دادند. جیغ می زدم و از خدا می خواستم به ما کمک کند.) اما یکی از ارتشی ها فریاد کشید و گفت: (پس خدایت الان کجا است؟ چرا تو را نجات نمی دهد؟)

جمالیدا بِگوم

 
سه مرد جمالیدا به سمت بوته ها برده و تفنگ را سه سمتش نشانه می روند. آن ها می گویند که اگر مقاومت کند به او شلیک خواهند کرد. سپس آن سه سرباز نوبتی تا زمانی که از هوش رفت، به او تجاوز کردند. چند هفته بعد، چند خبرنگار خارجی به روستایشان رفتند و با جمالیدا و قربانیان دیگر مصاحبه کردند. آن شب ارتش به همان روستا رفت و خرخره مترجم را بریدند. سربازها عملیات جستجوی خانه به خانه برای یافتن او را شروع کردند و همسایه ها به سرعت او را در جریان گذاشتند. جمالیدا گریخت و 5 روز در میان بوته ها و درختچه ها زندگی کرد تا اینکه توانست به بنگلادش برود. او می گوید که هر شب کابوس نظامیان میانماری را دارد.

جمالیدا، 16 ساله، در اردوگاه پناهندگان کوتالونگ در ناحیه کاکس بازار بنگلادش
 

زنی به نام جمالیدا، 16 ساله، ماه گذشته از روستای شیخالی میانمار به بنگلادش آمد. او می گوید که در اولین جمعه ماه دسامبر، ارتش به روستایشان هجوم آورد و مسجد را اشغال کرد. سپس هر کسی که قصد ورود به داخل مسجد داشت را مورد ضرب و شتم شدید قرار می داد. او می گوید: (یک روز به خانه ما حمله کردند. نتوانستم به موقع فرار کنم و گیر افتادم. سربازان دست و پایم را بستند. آن ها لباس هایم را پاره و پوره کردند و با مشت و تفنگ بدنم را کبود کدند. سپس چهار سرباز به مدت سه ساعت نوبتی به من تجاوز کردند تا اینکه از هوش رفتم.)

جمالیدا نیز به همراه 4 پناهجوی دیگر در یک اقامتگاه موقتی زندگی می کند

 
وقتی به هوش آمد، به سمت رود نف رفت و از آنجا راهی بنگلادش شد. او می گوید: (من هرگز در برمه احساس آرامش نمی کردم و این اتفاق آخر واقعا وحشتناک بود. اما اینجا در بنگلادش احساس آرامش دارم. اینجا می توانم با آسودگی خاطر شب ها بخوابم و با امنیت بیرون بروم. ولی در برمه نمی توانستم بیرون بروم و حتی در خانه هم احساس امنیت نداشتم. هر شب که سر بر بالین می گذارم، کابوس می بینم و درد تجاوز را حس می ‎کنم.)

نور جهان با 6 پناهجوی دیگر در یک اقامتگاه موقتی زندگی می کند

 
نور جهان اهل روستای نِربیل میانمار است و دو ماه پیش به بنگلادش آمد. او می گوید که پنج سرباز به داخل خانه شان ریخته و چشمانش را با یک روسری بسته اند. سپس دو سرباز در جلوی دیدگان دخترش به او تجاوز کرده اند. او پس از 15 دقیقه از حال رفت و وقتی به هوش آمد متوجه شد که آن ها رفته اند اما دخترش هنوز داشت بالای سرش گریه می کرد. چند روز بعد شوهرش را کشتند. سپس اخبار کشته شدن آن مترجم را نیز شنید و تصمیم گرفت که به بنگلادش برود. پیش از عبور از مرز مجبور شد به مدت 3 روز در روستایی دیگر پنهان شود.

نور جهان در حال بازی با برادرزاده اش
 

او می گوید: (31 سال در برمه زندگی کردم و هرگز این اتفاقات را به چشم ندیده بودم. هنوز هم تلفنی با خانواده ام ارتباط دارم. آن ها گفتند که ارتش دوباره امروز به اینجا آمد و ریش عمویم را به آتش کشید. هر شب با کابوس اینکه مبادا دوباره ارتش به اینجا بیاید می خوابم. از وقتی به اینجا آمده ام، اصلا خوب نخوابیده ام.)

یاسمین در اقامتگاهش در پناهگاه بالو کالی در ناحیه کاکس بازار بنگلادش

یاسمین پس از حمله ارتش به روستای ناینه چونگ میانمار به بنگلادش گریخت. آن ها وارد خانه اش شدند و شوهرش را با خودشان بردند. سپس چهار سرباز دیگر نوبتی به یاسمین تجاوز کردند. او در ادامه فرار کرد و برای 7 روز به تپه های مجاور خانه شان پناه برد. او نزدیک به 30 هزار کیات میانمار (حدود 22 دلار) به یک قاچاقچی داد تا بتواند مسیر فرار را برایش هموار کند. تاکنون هیچ خبری از شوهر یاسمین به دستش نرسیده و او حتی نمی داند که شوهرش زنده است یا خیر.

نورکالیما در اردوگاه شاملاپور بنگلادش
 

نورکالیما دو ماه پیش در پی حمله ارتش از روستای بورگوگی میانمار فرار کرد. برخی از همسایه های نورکالیما کشته شدند. مادر و پدرش چندان سریع عمل نکردند و از فرصت کافی برای پیوستن به او در بنگلادش را نداشتند.
 
جمعیت مسلمانان روهینگیا حدود 1.1 میلیون نفر است که اغلبشان در ایالت راخین در غرب میانمار و باقی در بنگلادش، تایلند و مالزی زندگی می کنند. برخی از نهادهای حقوق بشری مسلمانان روهینگیا را مظلوم ترین مردم جهان نامیده اند.
 
منبع: Ibtimes.co.uk