(سولاف) تصور می کند فاجعه ای که برایش رخ داده یک بیماری است و خوب خواهد شد، او در 10سالگی نمی تواند شرایط جدیدش را باور کند و با آن کنار بیاید، خواهر بزرگتر می گوید زمان زیادی طول کشید تا به دو خواهر کوچکترش بگوید که هر سه حامله اند.

محمدجواد طالبی: مستند(A157) روایتگر زندگی سه دختر کرد سوری است که پدر خود را 20 روز قبل از حمله به شهر توسط  گروه داعش از دست داده اند و اطلاعی از مادر خود نیز ندارند و حالا در اردوگاه زندگی می کنند.

  مستند روایت زندگی (روکن)، (هیلین) و کوچکترین خواهر 10 ساله آنها بنام (سولاف) است که بدون خانواده و مدرک شناسایی به نوعی زندانی شده اند، آنها حتی برای امور درمانی خود نیز نمی توانند از اردوگاه خارج شوند. تا همین بخش از داستان، مستند سوژه کاملی ( جنگ، آوارگی، از دست دادن پدر و ناپدید شدن مادر) برای مخاطب دارد.

مستند با چند نما از کمپ آوارگان آغاز می شود و شما با دیدن عبارت (A157) روی چادر سه دختر نوجوان متوجه چرایی نام گذاری مستند بدین نام می شوید.

خواهر بزرگتر راوی اصلی داستان است و همچون مادری که تنها 15سال دارد برای دو خواهر 10 و 11 ساله اش مادری می کند، او روبروی دوربین می نشیند و آرام آرام اصل ماجرا را برای مخاطب بازگو می کند، دختر روزهای پایانی سقوط شهر را با خاطره ای از مادر بیاد می آورد که در جای جای خانه قرص هایی برای خودکشی پنهان کرده بود تا روزی که داعشی ها به خانه آنها حمله می کنند دختران شرافت خود را حفظ کنند، چرا که در نگاه مادر شرافت بیشتر از زندگی ارزشمند است.

راوی اصلی مستند موهای خواهرانش را شانه می کند و برایشان شعر می خواند، شعرهایی که تلخ و دردآورند و انگار خواهر بزرگتر می خواهد شما را آماده شنیدن فاجعه ای بزرگ نماید که کارگردان از گفتن آن عاجز است. خواهر بزرگتر می گوید (سولاف) کوچکترین خواهرش تا بحال 2 بار اقدام به خودکشی کرده که ناموفق بوده و شرایط روحی بدی دارد، مخاطب تصور می کند (سولاف) دوری از مادر و شرایط جنگ را تاب نیاورده و گرچه خودکشی را ناپسند می داند اما تا حدودی شرایط وی را درک می کند اما باز همه از گفتن اصل ماجرا امتناع می کنند.

کارگردان دوربینش را بیرون از چادر آورده و زندگی در اردوگاه را به تصویر می کشد، بازی های پسران نوجوان را که انتهایش در جنگ و نزاع است و آدمهایی که نمی دانند چه می کنند و سر در گم هستند و باران و سرمایی که چادرهای آوارگان نمی تواند راه نفوذش را ببندد.

دوربین دوباره به سراغ سوژه هایش می رود و اینبار با آنها به بیمارستانی صحرایی در خارج از اردوگاه می رود و پرده از بارداری (سولاف) بر می دارد و در روند مستند متوجه می شوی که هر سه دختر نوجوان باردارند...

(سولاف) تصور می کند فاجعه ای که برایش رخ داده یک بیماری است که خوب خواهد شد، او در 10سالگی نمی تواند شرایط جدیدش را باور کند و با آن کنار بیاید، خواهر بزرگتر می گوید زمان زیادی طول کشید تا به دو خواهر کوچکترش بگوید که هر سه حامله اند و باید این شرایط را درک کنند. راوی 15 ساله مستند حالا در عرض چند ماه آنقدر بزرگ شده که سرپرستی دو خواهرش را بر عهده گرفته است.

مستند (A157) از نیمه گذشته و مخاطب به تصور آنکه همه ماجرا را میداند پای درد و دل این سه خواهر مینشیند اما انگار مستندساز عامدانه نمی خواهد تمام ماجرا را به تصویر بکشد. راوی از لحظه تلخ جدایی وحشیانه و غیر انسانی با مادر خود می گوید و لحظه ای که هر سه خواهر به یک مرد داعشی سپرده می شوند و وظایفی که در شستن لباس جنگجویان داعشی داشته اند.

مستند یکباره و در لحظه ای که انتظارش را نداری از واقعیتی تلخ پرده بر می دارد که تلخی های بیپایان گذشته را به محاق می برد، خواهر بزرگتر از بارداری هر سه دختر توسط یک جنگجوی داعشی سخن می گوید، مسئله ای که...

مستندساز در چند مقطع زمانی دوباره به کمپ آوارگان می رود که یکی از یکی دردناکتر است، یکبار برای به دنیا آمدن فرزند دختر 15 ساله و قاب هایی که از صورت مادر در مواجهه با فرزندش نشان می دهد و بار دیگر زمانی که (سولاف) نوجوان نتوانسته با شرایط جدید کنار بیاید و برای سومین بار خودکشی کرده و اینبار متاسفانه موفق شده است و جنین در شکم وی نیز چند ساعت پس از وی مرده بود.