احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی، در واکنش به کشته‌شدن حسیب پنجشیری، از فرماندهان این جبهه، بر انتقام‌گیری از طالبان تاکید کرد و گفت که به‌زودی «بساط ظلم و جنایت طالبان» برچیده خواهد شد.

آقای مسعود گفت که به‌زودی «تحولات بسیار خوب، قوی و عظیم» در افغانستان رخ خواهد داد. او گفت که «یکبار دیگر بیرق پرافتخار آزادی» را بر مزار قهرمانان خود برخواهند افراشت.

او گفت: «وقت، وقت ناراحتی و اشک نیست؛ وقت اراده، ایستادگی و مقاومت است.»

مرگ حسیب قوای مرکز، یکی از چهره‌های عملیاتی جبهه مقاومت ملی، رخدادی مهم در صحنه نبرد افغانستان است؛ اما این اتفاق برای طالبان لزوماً یک پیروزی بزرگ محسوب نمی‌شود. در مقابل، برای جبهه مقاومت به رهبری احمد مسعود، این حادثه یک آزمون دشوار و چندلایه است که پیامدهای روانی، امنیتی و سازمانی آن قابل چشم‌پوشی نیست.

طالبان تلاش می‌کنند کشته‌شدن یک فرمانده مقاومت را به‌عنوان یک موفقیت بزرگ تبلیغ کنند، اما واقعیت این است که این رخداد در سطح راهبردی هیچ تغییری در معادله قدرت ایجاد نمی‌کند. طالبان همچنان با بحران‌های ساختاری روبه‌رو هستند: نارضایتی اجتماعی، شکاف‌های داخلی، فشارهای بین‌المللی و تهدیدهای امنیتی از سوی داعش خراسان. حذف یک فرمانده نه چندان قدرتمند مقاومت نه این بحران‌ها را حل می‌کند و نه توان طالبان را در مدیریت کشور افزایش می‌دهد. این اتفاق بیشتر یک موفقیت تاکتیکی محدود است تا یک دستاورد تعیین‌کننده.

از سوی دیگر، مقاومت در چندین جبهه به‌صورت پراکنده و چریکی ادامه دارد. طالبان طی سه سال گذشته نتوانسته‌اند این شبکه‌ها را به‌طور کامل مهار و منهدم کنند. حملات پراکنده، حضور هسته‌های محلی و نارضایتی عمومی، همگی نشان می‌دهد که مقاومت یک پدیده ریشه‌دار است و حذف یک فرد یا فرمانده، به‌معنای پایان یک جریان نیست. بنابراین، این رخداد برای طالبان بیشتر یک «پیروزی تبلیغاتی کوتاه‌مدت» است تا یک تغییر واقعی در میدان.

اما برای جبهه مقاومت، مرگ حسیب قوای مرکز یک آزمون بزرگ است. نخستین پیامد آن تضعیف روحیه نیروها است. در جنگ‌های چریکی، فرماندهان میدانی نقش حیاتی دارند. آن‌ها ستون‌های انگیزشی نیروها هستند، تجربه عملیاتی دارند و حضورشان اعتماد می‌سازد. از دست دادن چنین چهره‌هایی می‌تواند برای مدتی روحیه نیروها را تحت فشار قرار دهد، به‌ویژه در شرایطی که مقاومت از نظر تعداد نیرو محدود است و هر فرمانده باتجربه یک سرمایه کمیاب محسوب می‌شود.

پیامد روانی این حادثه نیز قابل توجه است. حسیب قوای مرکز برای بسیاری از نیروهای مقاومت نماد ایستادگی نسل جدید مبارزه بود. مرگ او بار روانی سنگینی دارد و مدیریت این بار نیازمند رهبری قوی و پیام‌های انگیزشی است؛ همان چیزی که احمد مسعود در واکنش خود تلاش کرد ارائه دهد. تأکید او بر «وقت اراده و ایستادگی» تلاشی برای تبدیل یک ضربه روانی به یک انگیزه جدید است.

در سطح امنیتی، این حادثه خطرات جدی ایجاد می‌کند. مرگ یک فرمانده می‌تواند نشانه نفوذ، خیانت یا ضعف اطلاعاتی باشد. همچنین ممکن است مسیرهای عملیاتی افشا شده باشد یا شبکه فرماندهی نیاز به بازسازی داشته باشد. در جنگ چریکی، هر خلأ کوچک می‌تواند پیامدهای بزرگ داشته باشد و مقاومت باید با سرعت این خلأ را پر کند تا از آسیب‌های بیشتر جلوگیری شود. این وضعیت یک آزمون برای توانایی مقاومت در مدیریت امنیتی و بازسازی ساختار فرماندهی است.

چالش دیگر، تعداد اندک نیروهای مقاومت است. برخلاف طالبان که هزاران نیروی مسلح در اختیار دارند، مقاومت با نیروی محدود فعالیت می‌کند. هر فرمانده باتجربه جایگزینی دشوار دارد و آموزش نیروهای جدید زمان‌بر است. بنابراین، مرگ یک فرمانده بسیار سنگین‌ است و فشار عملیاتی بیشتری ایجاد می‌کند.

با این حال، این حادثه می‌تواند یک نقطه عطف نیز باشد. اگر رهبری مقاومت بتواند این فقدان را به انگیزه‌ای برای انسجام بیشتر تبدیل کند، ممکن است اثرات منفی آن کاهش یابد. تاریخ جنگ‌های چریکی نشان داده که حذف یک فرمانده گاهی به تقویت شبکه‌های زیرزمینی و افزایش انگیزه نیروها منجر می‌شود، به‌ویژه زمانی که رهبری پیام روشن و قاطع ارائه کند.

در مجموع، کشته‌شدن حسیب قوای مرکز برای طالبان یک پیروزی کوچک و محدود است؛ زیرا نه بحران‌های ساختاری آن‌ها را حل می‌کند و نه قدرت‌شان را افزایش می‌دهد؛ اما برای مقاومت، این حادثه یک آزمون بزرگ در سطح روحیه، امنیت، سازماندهی و مدیریت روانی نیروهاست. واکنش احمد مسعود نشان می‌دهد که او تلاش دارد پیامدهای این رویداد را به حداقل کاهش دهد اگر موفق شود.

افق