سفر دو روزه نارندرا مودی؛ نخست‌وزیر هند به اسرائیل با هدف امضای تفاهم‌نامه‌هایی در زمینه‌های امنیتی و فناوری خواهد بود.

به گزارش انصارپرس، نتانیاهو در این باره گفت: «من درباره یک دایره کامل که خاورمیانه را در بر می‌گیرد صحبت می‌کنم. می‌خواستم از عبارت کتاب مقدس، مناسب برای تعطیلات پوریم استفاده کنم: «از هند تا کوش». خیلی نزدیک و تا دریای مدیترانه. یک محور جدید.»

 او پیشتر هم گفته بود: «در کنار اتحاد منحصر به فرد با ایالات متحده و روابط شخصی با رئیس جمهور دونالد ترامپ، اسرائیل در تلاش است تا روابط خود را با هند، کشورهای عربی، کشورهای افریقایی، یونان، قبرس و سایر کشورهای آسیایی تعمیق بخشد.»

نتانیاهو خاطرنشان کرد که هدف از این اقدام «ایجاد محوری از کشورها است که واقعیت و چالش‌ها را در مواجهه با محورهای رادیکال، چه محور شیعه و چه محور سنی نوظهور، به یک شکل می‌بینند.»

 نتانیاهو در سال‌های اخیر تلاش کرده است تصویری از خاورمیانه ارائه دهد که در آن رژيم صهیونیستی تحت رهبری فاجعه بار او در مرکز یک «محور» یا «هگزاگرام» امنیتی قرار می‌گیرد؛ محوری که از نگاه او باید کشورهایی را گرد هم آورد که تهدیدهای منطقه را مشابه هم می‌بینند. بر اساس ارزیابی‌ها، این نقشه شامل رژيم صهیونیستی، هند، یونان، قبرس و مجموعه‌ای از کشورهای عربی، افریقایی و آسیایی است و هدف آن مقابله با آنچه نتانیاهو «محورهای رادیکال شیعه و سنی» می‌نامد، عنوان می‌شود.

 در این چارچوب، سفر نارندرا مودی؛ نخست وزیر افراطی هند به سرزمین‌های اشغالی و قرار گرفتن هند در مرکز این طرح، بخشی از تلاش نتانیاهو برای ایجاد یک شبکه امنیتی ـ سیاسی گسترده‌تر برای تغییرات ژئوپلیتیکی عمیق در منطقه است. او هند را «قدرتی جهانی» توصیف کرده و معتقد است حضور دهلی‌نو در این محور، وزن ژئوپلیتیکی آن را افزایش می‌دهد.

 این طرح در بستری شکل می‌گیرد که رژيم اسرائیل با نفرت جهانی و انزوای فزاینده بین‌المللی روبه‌رو است و به طور مذبوحانه ای تلاش می‌کند تا با اتکا به روابط دوجانبه با کشورهایی که از نظر سیاسی یا اقتصادی به همکاری با تل‌ابیب تمایل یا نیاز دارند، حلقه‌ای از شرکای راهبردی را در پیرامون رژيمی در حال زوال ایجاد کند. تحلیلگران نیز این طرح را تا حدی واکنشی به همین انزوا می‌دانند و برخی آن را «فانتزی سیاسی» توصیف کرده‌اند؛ زیرا بسیاری از کشورهای هدف، اختلافات عمیق یا منافع متعارضی دارند.

 در مورد نقش هند در نقشه امپریالیستی رژيم صهیونیستی، باید توجه کرد که دهلی‌نو در سال‌های اخیر روابط خود با این رژيم مطرود و منفور را در حوزه‌های امنیتی، فناوری، کشاورزی و دفاعی گسترش داده است. هند از نظر راهبردی به دنبال تنوع‌بخشی به شرکای خود و کاهش وابستگی به غرب یا روسیه است و همکاری با این رژيم برایش مزیت‌های فناورانه و نظامی دارد؛ اما این همکاری همزمان، یک هدف دیگر نیز دارد و آن تشکیل محوری ضداسلامی است که برای اسراییل به مهار ایران و برای هند به مهار پاکستان، منجر شود.

 این در حالی است که هند روابط گسترده‌ای با کشورهای عربی خلیج فارس دارد، میلیون‌ها کارگر هندی در این کشورها زندگی می‌کنند و دهلی‌نو قاعدتا نباید وارد ائتلافی شود که به‌طور مستقیم علیه جهان اسلام تعریف شده باشد. با این حال، خصومت دیرپای هند با پاکستان و ائتلاف راهبردی نوظهور پاکستان، ترکیه و عربستان، زنگ های خطر را برای دهلی به صدا درآورده و مودی را به سمت ائتلافی نامقدس با رژيم بدنام اسراییل سوق داده است.

 از نگاه نتانیاهو هم حضور هند در این طرح می‌تواند پیام سیاسی مهمی داشته باشد: نشان دادن اینکه اسرائیل حتی در اوج بحران غزه و محکومیت جهانی، همچنان قادر است با قدرت‌های بزرگ همکاری کند. این پیام برای مخاطبان داخلی و خارجی نتانیاهو اهمیت دارد. در مقابل، مودی نیز با وجود انتقادهای گسترده جهانی از رژيم اسرائیل، روابط خود را با این رژيم حفظ کرده و این امر به‌طور ضمنی نشان می‌دهد که دولت او در سیاست خارجی ملاحظات ایدئولوژیک خاصی دارد که با جریان‌های راست‌گرای افراطی در اسراییل هم‌پوشانی پیدا می‌کند.

 مساله دیگر این است که نتانیاهو سال‌هاست ایران را تهدید اصلی علیه حیات سیاسی این رژيم می‌داند و هرگونه ائتلاف منطقه‌ای را حول محور مهار ایران تعریف می‌کند. او همچنین از تهدید «رادیکالیزم سنی» سخن می‌گوید؛ اما در حال حاضر، تمرکز اصلی‌اش بر ایران و گروه‌های هم‌پیمان آن است. طرح «هگزاگرام» نیز همین جهت‌گیری را دارد.

 با این حال، هیچ تردیدی وجود ندارد که برخی کشورهای عربی، ترکیه و قطر، اختلافات جدی با رژيم اسرائیل دارند و بسیاری از آنها در موضوع فلسطین با تل‌ابیب در تنش هستند.

 بنابراین، نتانیاهو به طور تلویحی از این کشورها به عنوان محور سنی نوظهور یاد می‌کند و در حال اتخاذ تدابیری برای تقابل بالقوه با آنان است تا نقشه تاریخی تورات برای گسترش سرزمین یهود از نیل تا فرات را عملیاتی کند.

  بنابراین، این‌که اسرائیل بخواهد با کمک افراطیون هندو یک محور ضداسلامی در منطقه ایجاد کند، بخشی از برنامه های نتانیاهو در بلندمدت است. او تلاش می‌کند با استفاده از روابط با هند و برخی کشورهای دیگر، تصویری از یک «محور ضد رادیکالیزم شیعه و سنی» ارائه دهد؛ اما این محور نه انسجام ایدئولوژیک دارد و نه ظرفیت تبدیل شدن به یک ائتلاف نظامی علیه ایران، پاکستان یا ترکیه.

 با این‌همه و صرف نظر از پروژه مخوف و خطیر نتانیاهو برای تحقق رویاهای امپریالیستی یهودیان در خاورمیانه، سفر مودی در شرایطی انجام می‌شود که این رژيم در بحران مشروعیت قرار دارد و این سفر برای نتانیاهو یک دستاورد نمادین است؛ اما از نظر راهبردی، پرسش مهم این است که آیا نزدیکی هند و رژيم اسرائیل در بلندمدت می‌تواند توازن ژئوپلیتیکی منطقه‌ را به نفع نقشه تاریخی تورات تغییر دهد یا نه. محمدرضا امینی