آیت الله جوادی آملی می گوید: هم از خوردن غذای شبهه ناک بپرهیزید و هم از گفتن حرف مشکوک دوری کنید. چون می خواهید قرآن بخوانید و سخن شما در دیگران اثر کند و خودتان هم که می شنوید متأثر شوید، دهان را پاک نگه دارید.

به گزارش خبرگزاری اننصار به نقل از فارس، آیت الله جوادی آملی از جمله فقها و اندیشمندانی است که به طور مفصل درباره حکمت و فلسفه اعمال عبادی دین مبین اسلام سخن گفته است.

آنچه در ادامه می خوانید برگرفته از بیانات این عالم فرزانه است.

مناسب است گفته شود که برداشت های مفسران در قرآن یکسان نیست. مثلاً برخی می گویند مضاف در جمله (وَ سْئَلِ الْقَرْیَةَ) محذوف است. برادران یوسف وقتی برادر دیگر را هم بردند و نیاوردند، یعقوب(ع) فرمود: برادرتان را چه کردید؟ گفتند: (وَ سْئَلِ الْقَرْیَةَ) یعنی از آن محل و شهر بپرس. منظور این است که از مردم این شهر بپرس، که ما کوتاهی نکرده ایم.

برخی دیگر می گویند: چیزی در آنجا حذف نشده است. (وَ سْئَلِ الْقَرْیَةَ) یعنی از خود قریه بپرس. اگر توانستی با زبان قریه حرف بزنی و زبان آن ها را بفهمی، در و دیوار قریه جواب می دهد. منتها شما نمی توانید سؤال کنید. آن ها که زبان در و دیوار را می فهمند، سؤال می کنند. پس مضافی در اینجا محذوف نیست.

مگر در و دیوار جهان، شاعر و آگاه نیست؟ اگر ما مطیع باشیم، همین ها به نفع ما در قیامت شهادت نمی دهند؟ و اگر تبهکار باشیم علیه ما گواهی نمی دهند؟ مگر زمین شهادت نمی دهد؟ مگر مسجد شکایت یا شفاعت نمی کند؟ پس معلوم می شود همه اشیا دارای فهم و شعور هستند.

شخصی درباره حجرالاسود پرسید چرا آن را استلام کنیم، یا ببوسیم؟ (حَجَرٌ لا تَضُرُّ وَلا تَنْفَعُ) سنگی است مانند سنگ های دیگر، بدون آنکه نفع و ضرری داشته باشد. خواست بدعتی بگذارد. ولی علی (ع)  در محل حاضر بود و جلوی این بدعت را گرفت. امام صادق(ع) می فرماید: علی(ع) فرمود: حجرالاسود در روز قیامت برانگیخته می شود، زبان و دو لب دارد، به نفع کسی که به او وفا کرده شهادت می دهد. اگر فهم و شعور نداشته باشد که شهادت نمی دهد. حجرالاسود تجلی دست خدا در روی زمین است.

اهل معنا از گناه شرم می کنند و می گویند همه موجودات عالم چشم باز کرده ما را می بینند. در محضر آنان چگونه گناه کنیم؟ او با این دید به سراغ قرآن می رود و قرآن می خواند.

از فرمایشات نبی گرامی اسلام(ص) است که: دهان را خوشبو کنید زیرا دهان انسان، راه قرآن است؛ (طیبوا أفواهکم فإن أفواهکم طریق القرآن) امام رضا(ع) نیز از رسول اکرم(ص) نقل می کند که فرمود: (أفواهکم طرق من طرق ربّکم فنظفوها). نه فقط دندان را مسواک کنید، بلکه دندان و زبان و فضای دهان را هم پاک کنید. هم از خوردن غذای شبهه ناک بپرهیزید و هم از گفتن حرف مشکوک دوری کنید تا دهان شما شایستگی پیدا کند مجرای الفاظ قرآن شود.

اگر قرآن، که کوثر و چشمه زلال است، از دهان لایه روبی نشده عبور کند بی اثر است؛ رنگ می گیرد و بو می پذیرد و چون می خواهید قرآن بخوانید و سخن شما در دیگران اثر کند و خودتان هم که می شنوید متأثر شوید، دهان را پاک نگه دارید.

در حدیثی از رسول خدا(ص) آمده است: (إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ مَأْدُبَةُ اللَّهِ، فَتَعَلَّمُوا مَأْدُبَتَهُ مَا اسْتَطَعْتُمْ). قرآن غذای آماده الهی است. قرآن سفره ای نیست که هر کسی غذای خود را همراه بیاورد و بر آن سفره بخورد. یعنی کسی حق ندارد خواسته های خود را بر قرآن تحمیل کند و برداشت های خود را به حساب قرآن بگذارد؛ زیرا قرآن غذایی است آماده که هر کسی گرسنه معارف باشد از این غذا استفاده خواهد کرد.

انتهای پیام