با وجود اینکه ایران از دهه‌ 1950 با همکاری مستقیم امریکا وارد حوزه فناوری هسته‌ای شد، پس از انقلاب نگاه واشنگتن به برنامه هسته‌ای تهران به‌طور کامل تغییر کرد. کارشناسان منطقه معتقدند این تغییر رویکرد ریشه در اختلافات سیاسی دارد نه نگرانی‌های فنی درباره تولید سلاح.

به گزارش انصارپرس، به گفته تحلیلگر عراقی فلاح المشعل، ایران مسیر توسعه هسته‌ای خود را از زمان تأسیس سازمان انرژی اتمی پیش برده و غنی‌سازی را نیز تحت نظارت آژانس و به‌صورت شفاف انجام داده است. او تأکید می‌کند که تأسیساتی مانند نطنز از ابتدا برای اهداف صلح‌آمیز تعریف شده بودند.

المشعل معتقد است موضع ضدایرانی واشنگتن از زمانی شدت گرفت که تهران سیاست خارجی خود را بر حمایت از ملت‌های تحت اشغال و مقابله با یک‌جانبه‌گرایی امریکا بنا گذاشت. به همین دلیل، فشارهای سیاسی و رسانه‌ای علیه برنامه هسته‌ای ایران بیش از آنکه به موضوعات امنیتی مربوط باشد، ابزاری برای مهار نقش منطقه‌ای ایران تلقی می‌شود.

در حالی که ایران عضو پیمان NPT است، رژیم اسرائیل نه تنها عضو این پیمان نیست بلکه داشتن زرادخانه هسته‌ای را پنهان نمی‌کند. با این وجود، امریکا فشار بر ایران را توجیه می‌کند اما در برابر فعالیت‌های هسته‌ای تل‌ابیب سکوت پیشه می‌گیرد.

از سوی دیگر، اظهارات اخیر رئیس‌جمهور امریکا، دونالد ترامپ درباره لزوم افزایش آزمایش‌های هسته‌ای، نگرانی‌ها را بیشتر کرده است. المشعل می‌گوید این اقدامات نه برای امنیت جهانی، بلکه برای «ارسال پیام قدرت» به رقبایی مانند چین و روسیه انجام می‌شود.

کارشناسان معتقدند برچسب «تهدید هسته‌ای» به ایران، بیش از آنکه بر پایه اسناد فنی باشد، بخشی از چارچوب سیاسی امریکا برای اعمال فشار منطقه‌ای است. در مقابل، تاکید می‌شود که دُکتورین رسمی ایران تولید سلاح‌های کشتار جمعی را ممنوع دانسته و برنامه هسته‌ای را در مسیر اهداف صلح‌آمیز پیش می‌برد.