باستان شناسان اسرائیلی با نقشه برداری ماهواره ای از مسیر بخشی فراموش شده دیوار بزرگ چین که هزاران کیلومتر دورتر در اِستِپ های مغولستان برای کنترل جمعیت عشایری احداث شده بود، به اسرار تازه ای پی بردند.

به گزارش خبرگزاری انصار به نقل از یورونیوز، پروفسور گیدئون شلاخ-لاوی، استاد مطالعات آسیایی و مدیر تحقیقاتِ دانشگاه عبریِ بیت المقدس در این خصوص به خبرگزاری فرانسه گفته است: ساخت این بخش از دیوار بزرگ چین پروژه ای عظیم به جای مانده از قرون وسطی است که به شکلی غیر عادی بسیار کم در اسناد تاریخی ذکری از آن به میان آمده است.»

باستان شناس اسرائیلی برای رد یابی و تعیین مسیر دقیق این بخش به گفته او «فراموش شده» از دیوار چین به همراه گروهی از همکاران خود به محل رفته و همچنین از تصاویر ماهواره ای و هوایی نیز بهره برده است.

او می گوید: برای نخستین بار است که این بخش از دیوار به صورتی جدی مورد مطالعه قرار گرفته و عمده دلیل این ماجرا هم شاید به موقعیت جغرافیایی آن مربوط می شود که بسیار دور افتاده به نظر می رسد.

دیوار بزرگ چین که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده مجموعه ای از سازه و استحکامات نظامی است که ساخت آن به تدریج از قرن سوم میلادی آغاز شد.

این بنا طولانی ترین و بزرگ ترین سازه تدافعی و نظامی از لحاظ زمان ساخت در جهان است که با هدف دفاع در برابر هجوم اقوام صحراگرد از ناحیه شمال ساخته شده بود.

طول این دیوار ۹۰۰۰ کیلومتر تخمین زده می شود. به گفته باستان شناسان اگر قطعات و بخش های از بین رفته یا فراموش شده از این دیوار را به حساب آوریم طول آن به ۲۱ هزار کیلومتر خواهد رسید.

سیر «خط شمالی» دیوار بزرگ چین که حدود ۷۴۰ کیلومتر طول داشته و با خشت و خاک ساخته شده بوده است توسط پروفسور گیدئون شلاخ-لاوی و گروهش دوباره ترسیم شده است. «خط شمالی» دیوار بزرگ چین در منطقه ای استپی و پوشیده از علف بین چین، روسیه و مغولستان حائل بوده است.

این بخش از دیوار همچنین به عنوان «دیوار چنگیزخان» نامگذاری شده است؛ اشاره ای به جنگجوی نامدار مغولی که با فتوحات زیاد در مناطقی از آسیا شامل چین، روسیه، ایران و خاورمیانه و همچنین اروپای شرقی، امپراتوری مغول را پایه گذاری کرد.

محققان ابتدا گمان می کردند که این بخش از دیوار نیز با مقاصد دفاعی و برای جلوگیری از هجوم عشایر و قبایل تحت فرمان تموچین ساخته شده اما به گفته باستان شناس اسرائیلی به نظر می آید که این بخشِ دیوار با مشخصات منحصر به فردی که دارد (ارتقاع نه چندان بلند و احداث در منطقه ای کم تر استراتژیک) تنها برای نظارت و کنترل تردد جمعیت عشایری کاربرد داشته و به نوعی یک ابزار برای سیاست ورزی داخلی بوده است.