آدم های امنیتی در انگلیس می گویند؛ طراحی حمله کار هندی هاست، برای راه اندازی یک جنگ نیابتی دیگر با پاکستان.

«میخل آنخل آستوریاس» کتابی دارد با «نام چشم های باز بسته در گور»، اینگونه شروع می شود:

«بی شرف ها دارند ما را می کشند. ما همان مردم مانده در گور با چشم های بازیم. خاک روی ما می ریزند و هنوز چشم های ما نگران مثل دو حلزون مرده می چرخد. از هر طرف، هر قدر ممکن بوده، برای کشتن ما کمر بسته اند. مهم نیست ما نام قاتل را چه بگذاریم، می دانیم همه، که این ها همه شان از ما نفرت دارند.

همانطور که مردم کارولینا از سیاه ها و بومی ها...» همانطور که ما می دانیم چیزی به نام طالبان وجود ندارد، مردم چاربولک و چمتال مثلاً روزانه با حکومتند و شبانه طالبان. در همه جا همین است، من طالبی را می شناسم که مشاور رییس جمهور است و والی تعیین می کند. شب، خانه اش مقر فرماندهی طالبان است، من که می شناسم، رییس جمهور نمی شناسدش؟! امنیت ملی، نوار صوتی طالبان را بیرون داده، همیشه یک دقیقه بعد از فاجعه، این ها به نوار صوتی دسترسی پیدا می کنند! «خط نوشتم که خر کند خنده!».

من نوار صوتی دارم از فیلمساز، از نویسنده از وزیر که می گوید؛ ( می ترسم عین جمله را بنویسم که تنور نفرت قومی بیش از این داغ نشود، خلاصه همین چیزهای این نوار، آرزوی مرگ گروه های قومی.).. یک عده مازوخیست دیگر می گویند چرا به دمب این رهبران می روند مردم؟! این حق مردم است که گاو را دارند باور در خدایی، یا نوح را باور ندارند از پی پیغمبری. وظیفه دولت، وظیفه امنیت، نگهبانی از جان و مال و ناموس مردم است. وظیفه خیلی ابتدایی اش، برای همین دولت ها ساخته شده اند. نه برای توطئه و ارعاب و خودنمایی.

آدم های امنیتی در انگلیس می گویند؛ طراحی حمله کار هندی هاست، برای راه اندازی یک جنگ نیابتی دیگر با پاکستان. از این رهبران عن و تولوپ بیایند یک کمپنی امنیتی خارجی را مامور کنند که تحقیق کند، تحقیق دولت که خودش برای هند سینه می زند و هیچ کدام از هزار تحقیقش به جایی نرسیده به چه دردی می خورد؟

با وقاحت می گویند سربازان قهرمان قطعات خاص جان باخته، تروریست ها را کشتند. چرا باید این جوان ها هر روز کشته شوند، به خاطر ضعف امنیتی. چرا همیشه تروریست زنده نمی ماند که بگوید!

من به خانواده های عزادار تسلیت می گویم اما چقدر باید ما هر روز، تسلیت بگوییم!

نویسنده: سید رضا محمدی شاعر و نویسنده