چون صبح شد، خداوند درباره خانواده امیرالمؤمنین و فاطمه زهرا(س) این آیه را نازل کرد «وَ یُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ؛ و آنان را بر خود ترجیح مى‏ دهند، گرچه خودشان را نیاز شدیدى باشد»

یکی از زیباترین ارزش های دینی، مسئله ایثار و از خودگذشتگی در قبال مردم است؛ این خصلت که همواره ملازم شهادت است، گستره ای به وسعت همین مفهوم دارد؛ ایثار به قدری اهمیت دارد که خداوند در آیاتی از قرآن به صورت مستقیم و غیرمستقیم به آن اشاره داشته است. به عنوان مثال خداوند در آیات 8 و 9 سوره حَشْر از گروهی صحبت می کند که اهل ایثار و بذل و بخشش به دیگرانند و آنها را در بهره برداری از غنائم بر خود مقدم می کنند.

در این آیات می خوانیم:
«لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرینَ الَّذینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ یَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ یَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون‏؛ بخشى از غنایم براى فقیران مهاجرىاست که آنان را از دیار و اموالشان بیرون کردند، در حالى که آنان فضل و خشنودى خدا را مى‏ جویند و خدا و پیامبرش را یارى مى ‏کنند؛ اینان در ادعاى ایمان داشتن راستگویند.»

«وَ الَّذینَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإیمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ یُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَیْهِمْ وَ لا یَجِدُونَ فی‏ صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ یُؤْثِرُونَ‏ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ؛ و نیز براى کسانى از انصار است که پیش از مهاجران در سراى هجرت و ایمان یعنى مدینه جاى گرفتند، و کسانى را که به سوى آنان هجرت کرده ‏اند دوست دارند و در سینه ‏هاى خود نیاز و چشم‏ داشتى به آنچه به مهاجران داده شده است نمى‏ یابند و آنان را بر خود ترجیح مى‏ دهند، گرچه خودشان را نیاز شدیدى به مال و متاع باشد. و کسانى را که از بخل و حرصشان بازداشته ‏اند بر همه موانع و مشکلات دنیا و آخرت‏ پیروزند.

درباره این آیه نقل است: گرسنه ای در مسجد مدینه بپا خاست و گفت، ای مسلمانان از گرسنگی به تنگ آمده ام مرا مهمان کنید. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرمود: چه کسی این مرد را امشب مهمان می‏ کند؟ امام علی علیه السلام فرمود: من یا رسول الله. کمی بعد وارد منزل شد و از فاطمۀ زهراء (س) پرسید: آیا غذایی در منزل داریم؟ مهمان گرسنه آورده ام. حضرت زهراء (س) ایثارگرانه فرمود: در خانه ما غذایی نیست، مگر به اندازه خوراک دختربچه، اما امشب ایثار می کنیم و گرسنگی را تحمل می کنیم و همین مقدار غذا را به مهمان می بخشیم؛ مَا عِنْدَنَا إِلَّا قُوتُ‏ الصِّبْیَةِ لَکِنَّا نُؤْثِرُ ضَیْفَنَا. على (ع) گفت: بچه ‏ها را بخوابان و من چراغ را براى مهمان خاموش مى‏ کنم. فاطمه (س) چنین کرد و به مهمان غذا دادند، چون صبح شد، خداوند درباره آنان این آیه را نازل کرد «وَ یُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ؛ و آنان را بر خود ترجیح مى‏ دهند، گرچه خودشان را نیاز شدیدى باشد» (حشر 9) ^{(الأمالی طوسی، ص. 185؛ وسائل الشیعة، ج‏9، ص. 462)}

پیاده روی اربعین حسینی، مقطعی است که می توان این ویژگی را به وضوح مشاهده کرد؛ زائران اربعینی هر کدام به اندازه وُسع خویش سعی دارند از داشته های مادی شان بگذرند و نثار دیگران کنند؛ در اوج این افراد، مردم عراق قرار دارند که با ایثار خویش از مدت ها قبل سفره کرامتشان را برای زوار اباعبدالله علیه السلام می گسترانند و صحنه ای پر شور و احساسی را در عالم رقم می زنند. بنابراین مقطع پیاده روی اربعین تجسم حقیقی ایثار و فداکاری است.

منبع: تسنیم